مرقومات جنگ

راز ماندگاری پرچم

گاهی یک لحظه کافی است تا همه‌ی معناهای عمیق در دل آدمی زنده شود؛ مثل لحظه‌ی روبه‌رو شدن با واژه‌هایی چون «وطن»، «مردم» و «پرچم»!

برای مردمانی که ریشه در یک خاک دارند، پرچم فقط مجموعه‌ای از رنگ‌ها روی یک پارچه نیست؛ بلکه تکه‌ای از تاریخ کهن آن‌هاست که در باد می‌رقصد. هر رنگ آن، نشانی است از عظمت آرمان‌ها، عمق باورها و تاریخ ایستادگی مردمانش. پرچمی که راوی ریشه‌های غیرت، نجابت و آزادگی فرزندان سرزمینش است. سرزمینی که به اتکای مردمانش ایستاده و به آن‌ها تکیه داده؛ همان‌ها که بی‌نام و بی‌ادعا، سهم خود را در استواری این خاک ادا می‌کنند.

برای چنین مردمی، میهن جایی است که برای آن از راحتی می‌گذرند، کنار هم می‌ایستند و اختلاف‌ها را کم‌رنگ می‌کنند. درست مثل لحظه‌ای که دست‌ها به هم می‌رسند و تیرک را صاف نگه می‌دارند تا پرچم بالا بماند.

برای این کشور، قدرت نه فقط در شمار ساکنانش؛ بلکه در میزان همدلی آن‌هاست؛ در اینکه وقتی نام ایران برده می‌شود، شعله‌ای در سینه‌هایشان روشن شود و وجودشان را گرم کند. پرچم، نشانی از همین گرماست؛ از همین تعهد جمعی و شاید راز ماندگاری هر سرزمینی همین باشد.

✍️سیده رباب سیدکاظمی

شخصیت کاریزماتیک رهبر شهید در بازتولید نسل‌های بعدی انقلاب

انقلاب اسلامی، همچون جریانی زنده و پویا، توانسته است خود را برای چندین نسل بازتولید کند. این تداوم و طراوت، به طور قطع بی‌ارتباط با شخصیت کاریزماتیک و محبوب رهبری آن نیست.

شخصیت کاریزماتیک رهبر شهید، نه تنها الهام‌بخش توده‌ها در دوران شکل‌گیری انقلاب بود بلکه به موتور محرکه‌ای قدرتمند برای تداوم و بازتولید آرمان‌های آن در نسل‌های بعدی تبدیل شد.

این بازتولید، به معنای تکرار گذشته نیست بلکه تلاشی مستمر برای بازآفرینی ارزش‌های بنیادین انقلاب در بستری نوین است. پدیده‌ای که در کمتر جنبش تاریخ‌سازی مشاهده شده است.

کاریزمای رهبری، پلی است میان نسل‌ها؛ پلی که احساسات، خاطرات و آرمان‌های انقلابی را از پیشگامان به وارثان منتقل کرده و پیوندی ناگسستنی ساخته است.

ارتباط عمیق عاطفی و دائمی رهبری با مردم که فراتر از تشریفات رسمی و در بستر همدلی و درک متقابل شکل می‌گرفت، شالوده‌ی مستحکمی برای تداوم انقلاب و جذب نسل‌های جدید بود. این پیوند بی‌واسطه، حس تعلق و وفاداری را در میان آحاد جامعه نیز تقویت کرد.

تحلیل این بازتولید نشان می‌دهد که انقلاب اسلامی، رویدادی ایستا نبوده بلکه فرآیندی پویا و در حال تحول است که با تکیه بر میراث گذشته، خود را برای آینده آماده می‌کند.
در عصر شتاب و تغییرات سریع، ماندگاری یک انقلاب و توانایی آن در جذب نسل‌های جدید، خود معجزه‌ای است که نیازمند رمزگشایی عمیق‌تر است، رمزی که بخشی از آن در شخصیت نافذ رهبری آن نهفته است.

موفقیت در بازتولید یک انقلاب، نیازمند توازن میان قدرت ساختاری و محبوبیت مردمی است. توازنی که در رهبری کاریزماتیک، به بهترین شکل خودنمایی می‌کند.
انقلاب اسلامی، میراثی زنده است که برای هر نسل، روایتی تازه از خود بازگو می‌کند و این روایتگری، مدیون هدایت‌ها و شخصیت نافذ رهبری آن چه در گذشته و چه در حال است.

بازتولید موفق انقلاب، نه تنها تضمین‌کننده تداوم آن، بلکه چشم‌اندازی روشن برای آینده‌ای است که در آن، آرمان‌ها و ارزش‌های انقلابی، نقشه راه نسل‌های آتی خواهد بود.

پ.ن: شور و شعور میلیونی ملت مبعوث در خیابان‌های ایران مدیون شخصیت کاریزماتیکی است که خدایش درباره او فرموده است: “ولاتَحسبَنَّ الّذینَ قُتِلوا فی سبیلِ‌اللهِ اَمواتاً بَل اَحیاءٌ عِندَ رَبِّهِم یُرزَقون” و سایه او همچنان بر سرماست…

فاطمه شبانه آرانی

در هیاهوی تلاقی چهارراه ولیعصر، میان چهره‌هایی که هر کدام قصه‌ای داشتند، ایستادم. از پیر و جوان گرفته تا کودک و میانسال؛ از چهره‌های مقید تا نگاه‌های متفاوت. اما در پس این همه تفاوت، حقیقتی واحد می‌تپید: همه موحد، همه زیر یک پرچم.
​همان‌طور که محو تماشای این ضیافت چهره‌ها بودم، پیش رفتم و هم‌کلامشان شدم. از بانویی پرسیدم: «خسته نشده‌اید؟ چهل شب است که می‌آیید…» پاسخ او را باید از زبان خودش شنید (ویدیو را ورق بزنید).
​حقیقت این مردم همین است: بیزار از جنگ و عاشق صلح، اما در برابر ظلم، استوار و سازش‌ناپذیر. مردمی که برای به زانو درآوردن متجاوز، خستگی نمی‌شناسند.

✍️ زهرا مرادقلی
تهران چهارراه ولیعصر
چهل و یکمین شب حماسه حضور .

ترامپ مامور خدا

دفعه اول که ترامپ رئیس شد. رفتارش مثل رؤسای قبلی آمریکا نبود.خیلی ازش خوشم آمد . آرزو می‌کردم کاش مدتی روی کار باشد.
دوستان تعجب می‌کردند . می‌گفتم مدتی صبر کنید تا همه کارهایش را روی دایره بریزد تا بلکه از ریزش‌های دولتی و عده‌ای از مردم خلاص شویم. رؤسای قبلی با حقه و فریب، به قول امام شهید با دستکش مخملی دست می‌دادند .
برای همین عده‌ای از متدینین حاضر نبودند بعد از نماز جمعه و جماعت شعار مرگ بر آمریکا…بدهند. با این اعتقاد که مگر آمریکا به ما چه کار دارد.
چون با نفاق بیشترین مغزها را نابود می‌کردند. از هر صنف و قشری را به چاه غربزدگی می‌کشاند. تا جاییکه عده‌ای از جوانان و حتی پزشک در کوچه خیابان اغتشاش کردند و شعار نه غزه نه لبنان ….سر دادند روح الله عجمیان را مثله کردند.
در نهایت تابعیت استرالیا و اروپا …گرفتند. با این که در رشته دانشگاهی نخبه بودند و اختراعاتی داشتند، همینکه قدمشان به اروپا و غرب رسید معتقد شدند که ایرانی قدرت ساختن سوزن هم ندارد.این یعنی شستشوی مغزی و بی هویت شدن.

وقتی کسانی که سالها در صف اول مسجد می‌نشستند در جریان اغتشاشات برای پهلوی و آمریکا دعا می‌کردند. این یعنی تهی شدن از هویت. مثل مردم زمان بنی‌امیه که سالها سب امیرالمومنین می‌کردند . اگر یک روز عقب می‌افتاد فردایش قضای سب را به جا می‌آوردند.
دیگر نه دانشگاه نه مدرسه جای امنی برای جوان و نوجوان نبود.
قسمت اعظم مردم به ظاهر شیعه، ولی
دلبسته به غرب داشتیم.
هرچه امام شهید در هر پیام و سخنرانی هشدار داد که مذاکره با آمریکا بی‌شرفی و بی‌غیرتی است. به گوش عده‌ای از مسئولین که شستشوی مغزی شده نرفت و نمی‌رود.
بارها فرمود: من کار عاشورایی می‌کنم نه صلح حسنی.به گوششان نرفت. باز هشدار داد، نفهمیدند و یا نخواستند بفهمند. تا جاییکه دیپلمات ما برای وندی‌شرمن یهودی تبریک کریسمس فرستاد.برای برجام پوشالی کرورکرور سکه گرفتند .
گفتند:«از این به بعد آب و هوا براتون میارند.» هرچه زشتی‌های ترامپ آشکار تر شد. مردم بیشتر متوجه شدند.
با توجه به بیان خود غربی‌ها که آمریکا در حال افول است بعضی از دولتی و عده‌ای از اساتید که دل در گروی غرب داشتند تلاش کردند تا آمریکا را تطهیر کنند.
دست آخر امام جامعه فرمود: مثلی لا یبایع مثله…. ترامپ آدم خوار راه جهنمی خود را ادامه داد. او دانست که می‌تواند بعضی از دولتی‌های ترسو را با خون خواری و کشتن و خوردن گوشت دختران معصوم بترساند.

با این کار خود آب سردی روی آتش فرعونیت خود ریخت.
ترامپ غافل بود، مردم ایران را با روسای بزدلی که در گذشته‌های دور و نزدیک بخش‌هایی از سرزمین مادری را تکه تکه کرده بودند و قلب هسته‌ای را که دانشمندان ما در تحریم ساخته بودند با بتن پر کردند، مقایسه کرد.
امت بیدار و آزاده همیشه پای سخنان امامشان بودند. با تزریق شجاعت امام شهید واکسینه شدند. امام مقتدر مظلوم توانست امتی را پرورش دهد که هیچ ترسی ندارند مگر از خدا .
مردم شجاع ایران با وحدت، و بصیرت خودشان کار را در سنگر خیابان به عهده گرفتند سپاه و ارتش هم در میدان با تهور ایستادند.
در امتحان بزرگ پیروز گشتند.
حال آنکه ترامپ ملعون خودش هم نمی‌فهمد که خداوند او را مامور کرده است تا به وسیله خودش ریشه ظلم و ظالم را از غرب آسیا بکند. آری ترامپ و نتانیاهو در باتلاق جهنمی خود غرق شدند.

نرجس خاتون محمدی

یک مُشت خاک

ابرها آرام آرام از آسمان می‌گذرند. در این میان کمی هوا تاریک می‌شود و باز همه‌جا روشن می‌شود. ظاهرا خورشید با ابرها در حال قایم‌باشک بازی هستند. ابرها به خورشید می‌گویند که چشمش را ببند تا آن‌ها پنهان شوند.
به روی برگ‌های گل‌ها، با دست آب می‌پاشم تا جان بگیرند. پوست سبزشان در مقابل گرمای خورشید، وارفته‌ است.
هر روز که می‌گذرد، ده‌ها بار داستان‌هایی را می‌خوانم و می‌شنوم که دست‌کمی از افسانه‌ها در کتاب‌های ایرانی و اساطیری ندارد. غول و سیمرغ و ققنوس و رخش و عرش نمی‌خواهد، آن‌ها خود قصه‌ی جدیدی هستندکه شاهنامه شدنشان بعید نیست.
تا دیروز منتظر فاطمیه و محرم بودیم تا دل به روضه بدهیم. حالا هر روز، روضه‌ی مجسم عاشورا را در کوچهِ پس‌کوچه‌ی محله‌های شهر و روستا می‌بینیم و می‌شنویم.
از ارث بردن شهادت به رسم مادر سادات و بی‌سرشدن‌های شهدای رمضان و اربا اربا شدن‌ها، تا بی دست‌ماندن پشت فداکاری‌های سربازان گمنام در میدان نبرد.
قصه‌ی هیچ از او نماندن، دیگر تصورش سخت نیست. همین کنار ما، در بندرعباس مدرسه‌ای مفقودالاثر دارد. نبودن اثر قبلا، برای رزمندگانی چون زین‌الدین و متوسلیان بود، حالا دو قدمی خانه‌ی ما، در دشتی استان بوشهر، سه جان‌برکف،به روی شانه‌های هوا خانه‌ی ابدی ساخته‌اند. یک شمع و یک گلدان که یک‌وجب جا نمی‌گیرد تسکینی برای دل مادرشان شده است. معراج پرکشیدنشان یک وجب خاک است.
پسر وپدری که در پای پرتاب‌کننده‌ی موشک، یکی مجروح و در اتاقی تاریک مانده تا ترکش در چشمانش تکان نخورد و پدری که نظاره‌گر، دست و پا زدن‌های پسر شده و هرثانیه، صدا زده است :” لبیک یا حسین".
در عمق جانمان، عاشورا را تکرارشده دیده‌ایم. آدمِ عزیز ازدست داده، اشک می‌ریزد اما هرگز برای وطن فرو نمی‌ریزد.
معجزه را بارها دیده‌ایم. صبوری برای ما الفبای کلاس معرفت و ایثار به خاک، شده است.
رمز سعادت ما، یا زهرا سلام الله علیها از فاطمیه سالی تا سال دیگر است که لباس رزم برتن کرده‌ایم و برای حفظ اعتقاداتمان امتحانی بزرگ را پشت سر می‌گذاریم.

آرزو مانعی