مرقومات جنگ

آقامون رفت، ولی توصیه‌هاشون باقیه…

دلِ آشوب، سخت آروم میشه، اما میشه با عمل طبق علایق و سفارشای محبوبت، به مسیر دلخواه او هدایتش کنی. این روزا به یاد آقا، باز مطالعه رو شروع کردم. کتاب تب ناتمام به قلمِ زهرا حسینی مهرآبادی، خاطرات مادر جانباز شهید حسین دخانچی. آقامون برای کتابش تقریظ نوشته.🥺دیروز مطالعه کتاب تب ناتمام به پایان رسید. حدود صد صفحه اولش رو تو دو روز خونده بودم و دیروز حدود 200 صفحه باقی مونده‌شو یه جا خوندم. خاطره بمباران قم، زمان صدام حسین تو دهه شصت، منو یاد حوادث الان انداخت. خوندن این کتاب تلنگرای زیادی داره، یکیش اینه که تا سالمی قدر سلامتت رو بدون. بیماری بی‌خبر میاد و غافلگیرت میکنه. اونوقت حسرت لحظه لحظه‌هایی رو میخوری که می‌تونستی به طلا تبدیلشون کنی و توشه آخرت بسازی و سوزوندیشون.برای ارتقای معنوی این شهید بزرگوار و اقوام شهیدشون و رفتگانشون صلواتی هدیه بدیم:
اللهم‌صل‌علی‌محمدوآل‌محمدوعجل‌فرجهم

-محدثه هلی

هیچ وقت فکر نمی‌کردم از کنار شکوفه‌های درخت‌ بهاری بی‌‌تفاوت رد شوم. برای تک‌تک‌شان ذوق نکنم، ششصدتا عکس از زاویه‌های مختلف ازشان نگیرم.
بوی شب‌بوهای صورتی و سفید و بنفش را از عمق جانم نفس نکشم و از توی آکواریوم پر از ماهیِ دست‌فروش کنار خیابان، زبل ترین و خوشگل‌ترین ماهی را انتخاب نکنم. بهار و روزهای عیدش لذت‌بخش‌ترین روزهای زندگی‌ من بود، در آستانه‌ی سی سالگی از دید و بازدیدهایش قند در دلم آب می‌شد.
پسرم را هم عاشق بهار کرده بودم، تا قبل از این وقایع دونفری انتظارش را می‌کشیدیم. دیشب اما وقتی فهمید فردا عید است اول کمی تعجب کرد! حق داشت، حتی یک نشانه هم از عید در خانه‌ی ما پیدا نمی‌شد. بعدش پرسید:« مامان پس یعنی عید‌دیدنی‌ها شروع شد؟» غم چنگ زد به قلب‌ پاره‌پاره‌ام. نگاهم را دوختم به خیابان و انگار تازه شکوفه‌های نشسته بر شاخه‌ها را دیدم، دیدم چقدر بهار این روزهای‌ من رنگ باخته، اصلا پاییز‌ شده انگار!قدیمی‌ها گفته‌اند با یک گل بهار نمی‌شود بعد از آن غم بزرگ نشسته بر دل، من منتظر آن یک گلِ ظهورنکرده‌ی درختِ ولایتم. او و تنها اوست که رنگ می‌پاشد به تمام فصل‌های سال و با یک گل بهار می‌شود…ان شاءالله.

-نرجس خرمی

نامه‌ی بی‌خداحافظی

سلام آقا جان این تصویرتان را که دیدم دلم هوایتان کرد. تصمیم گرفتم این نامه را برای شما بنویسم. لابد می‌دانید شب جمعه نمکش به همین دلتنگی‌هایش است. خدا را شکر که به آرزوی دیرینه‌ی‌تان یعنی شهادت آن هم خانوادگی رسیده‌اید. اما چه کنیم دوست داشتن شما، مانند این جور وقت‌ها کار دستمان می‌دهد. دلمان را مانند خُرده‌های شیشه هزار تکه می‌کند. آقا جانم قبول، هرچه باشد قبول، این که شرایط جنگی است یک وقت بلند گریه نکنیم دشمن شاد شویم. اصلا درِ گوشی از دلتنگی‌های فراغتان به هم می‌گوییم. آقاجانم خیالتان راحت باشد. مردم نمی‌گذارند علم بر زمین بماند. پشت رهبرمان آقا سیدمجتبی خامنه‌ای محکم ایستاده‌اند. این‌ روزها پا روی دلمان می‌گذاریم مانند سنگ بیابان سخت می‌شویم. اصلا طوری شعار می‌دهیم یک‌ وقت بغض گلو صدایمان را نلرزاند.

راستی دلتان قرص باشد. سربازانتان خط مقدم پای لانچرها مرگ را به سخره گرفته‌اند. از آسمان و زمین و دریا امان دشمن را بریدند. به قول حاج قاسم«رقص جولان بر سر میدان کنند»
نامه‌ام را نیمه تمام می‌گذارم چون راضی به خداحافظی از شما نمی‌شوم. فقط اینکه می‌دانید یکی از آرزوهای بر دل مانده‌ام نشستن در صفوف اول دیدارهایتان بوده است تا من هم مانند آن دخترهایی که درخواست انگشتر و چفیه می‌کردند بی‌نصیب نمانم؟
‏

-زهرا خدری

صبح اولین روز جنگ، با پیام سلامتی برای حضرت آقا چشم باز کردم. زیر لب تکرار می‌کردم: «حتما خیر است»، اما دلم بی‌قرار بود؛ مثل کبوتری که طوفان را پیش از آسمان حس می‌کند.
پیام‌ها یکی‌یکی می‌آمدند: «برای سلامتی حضرت آقا دعا کنید.» صدای لرزش گوشی با تپش قلبم هم‌نوا شده بود. ساعتی نگذشته بود که باخبر شدم، اسرائیل تهران را بمباران کرده، حوالی خیابان پاستور، نزدیک بیت حضرت آقا. قلبم فرو ریخت. انگار تمام خون در رگ‌هایم از حرکت ایستاد. بی‌رمق و مبهوت، خشکم زد.
تلویزیون روشن بود و تصویر مدرسه‌ی شجره‌ی طیبه را نشان می‌داد؛ خاک و دود و کیف‌های صورتی کوچک کنار هم، آلوده به خون افتاده بودند. بغض، راه گلویم را سد کرد. تاب تماشا نداشتم. پناه بردم به سجاده‌ام. میان اشک‌ها، صدای نماهنگ تلوزیون در اتاق پیچید: «رهبرم، ای همه‌ی دلخوشی ما همه…» همان لحظه خون دوباره در رگ‌هایم جاری شد و گلبرگ‌های سجاده‌ام، خیس شد، از ته دل برای سلامتی‌شان دعا کردم.

تا سحر حالم رو به راه نشد. دعاها و خبرها درهم ریخته بودند؛ یک نفر می‌گفت تکذیب شده، دیگری می‌گفت…نه.
صبح روز بعد، با تیتری درشت در شبکه‌ی خبر روبه‌رو شدم:
«شهادت قائد امت، امام خامنه‌ای…»
چند بار خواندمش. چند بار هجی کردم. چند بار اشک‌هایم را پاک کردم و دوباره خواندم، انگار اگر واژه‌ها را بفهمم درد کمتر می‌شود.
اما نمی‌شد. آن لبخند آرام، نوار مشکی کنار تصویر، همه‌چیز شبیه یک کابوس تلخ، واقعی بود. همان‌جا در میان سکوت، فرو ریختم.

روزها از آن ماجرا می‌گذرد، اما گویا زمان از حرکت ایستاده. هرجا چشم می‌گردانم، نشانی از اوست؛ در دعاهای زیر لب مردم، در خیابان‌های غمگین‌ و کوچه‌های خاموش، در نگاه‌های پر سوال.
دیشب در خیابان، وقتی صدای آهنگ «یا برگرد یا این دل را برگردان» پیچید، نگاهم به تصویر با وقار و با صلابت‌شان افتاد و گونه‌هایم از اشک دلتنگی گرم شد. من انگار سال‌ها، عاشق بوده‌ام و حالا عشقم را از دست داده‌ام. از آن عشق‌های بی‌تاب و پاک که همه‌ی جانت را می‌گیرند.
من عاشق او بودم، نه فقط خودش که عاشق راهش، ایمانش و آرمانش. این روزها دلم به همان عشق زنده است؛ عشقی از جنس آسمان که زمین توان نگه‌داشتنش را نداشت.

-سمیرا مختاری

در یازدهمین سحرگاه ماه رمضان بود که خبر شهادتت اینگونه به گوش ما رسید:

بسم الله الرحمن الرحیم
إنا لله وإنا إلیه راجعون

ملت بزرگ ایران
روح بلند پیشوای ملت بزرگ ایران و پیش قراول امت اسلامی، حضرت امام خامنه‌ای، با نوشیدن شهد گوارای شهادت در ماه مبارک رمضان، به ملکوت اعلی پیوست…

ساعت نزدیک به 5 بود و من درحالی که قلم به دست و دفتر پیش رویم بود، در اتاقم نشسته بودم و صدای تلویزیون را شنیدم.
با اینکه تصویر مجری را نمی‌دیدم، اما لرزش و بغض صدایش کاملا واضح بود. در تمام مدت اعلام خبر، تلاش می‌کرد جلوی شکستن بغضش را بگیرد تا بتواند وظیفه سنگینی که به او محول شده بود را به پایان رساند.
نمی‌دانم، آیا می‌تواند تا آخر عمر خاطره این سحر را فراموش کند؟! یا نه؟
من که تنها شنونده بودم، هیچگاه نمی‌توانم آن لحظات را از ذهنم پاک کنم. آنقدر در شوک و بهت فرو رفته بودم که تا ساعاتی بعد، قلم به دست همانطور روی صندلی خشکم زده بود.
چونان مومیایی که گویی هزاران سال است که در تابوتی گیر افتاده باشد.
آن زمانی از شوک درآمدم که در آخرین لحظات، پیش از قضا شدن نماز صبح، توانستم آن را ادا کنم.
نه اشکی از دیدگانم جاری می‌شد، نه می‌توانستم مویه‌ای سر دهم و نه حتی پلک برهم بگذارم.
تمام شهر در سکوتی دهشتناک فرو رفته بود. یک لحظه گمان کردم که شاید همگی مرده‌ایم و این یک کابوس است. کابوسی که بیداری ندارد.

حال که روزهایی از شهادت این پیشوای امت اسلامی گذشته است، بالاخره توانستم کمی بر خود تسلط پیدا کرده و درباره آن لحظه بنویسم.

خون او، چون خون مقتدایش امام حسین(ع) خواهد بود. خونی که هرگز نمی‌میرد و خاموش نمی‌شود.
خون او، چون خون مظلومان عالم خواهد بود. چون خون کودکان دانش آموز بی‌گناه میناب، که دل هر انسانی را از شدت خشم به درد می‌آورد.
خون‌هایی که شاید بر زمین ریخته شوند، ولی هیچگاه هدر نخواهند رفت. بلکه هر قطره نهالی می‌شود که زمین مرده را زنده خواهد کرد.
و در نهایت به درختانی تنومند تبدیل خواهند شد که هیچ علف هرزی نمی‌تواند آن‌ها را از پای درآورد.
آن‌ها نشان آزادگی خواهند شد که تا ابد بر تن این زمین باقی می‌ماند.

-غریب السلطنه