مرقومات جنگ

رهبران‌ما

سوءقصد؟ ذهنم می‌رود به آن سخنرانیِ شکوهمندِ تهران.
نه فقط دوربین‌ها، که مردم هم شاهداند صدای آن مرد که فریاد زد آیت‌الله سیدعلی‌حسینی‌خامنه‌ای به بیانات خود ادامه می‌دهند، از غرش بمب بلندتر بود.
دستش به جراحتی چند ده ساله دچار شد و آقا در عین قدرت و ایستادگی سخنش را ادامه داد.
ترور؟ ضاحیه هنوز از ردِ خون سید عزادار است. ما هم.
هفتاد و چند تُن سنگرشکن خرج کردند برای نابود کردنش. خط و نشان کشیدنش زیادی سنگین تمام شده بود برایِ جهود.
غافلگیری؟ فرودگاه بغداد هنوزا در آتش می‌سوزد. ما هم.
دیوارهایش تکه‌های سوخته‌ی لباس و تن‌هاشان را دو دستی چسبیده‌اند؛ به بهت. نیمه‌شب آرامشِ منطقه را هدف گرفتند.
ایستادگی؟ آن مبل زهوار در رفته‌ در قلبِ غزه، گواهِ مقاومت همان کوهِ نستوهِ پرافتخاری‌ است که با تمام نیمه‌جانی‌اش، با همان دستِ زخمی، نه یک تکه چوب، که مشتِ تمام آزادی‌خواهان عالم را به سمت کفر پرتاب کرد.
می‌بینی؟ رهبران ما در جای جای زمین، در تیررسِ گلوله‌اند. و همه‌شان در قلبِ حادثه حماسه آفرینند. پرصلابت و شوکت. سینه سپر کرده‌اند برابرِ نیزه‌ی اهرمن. پنجه‌ی چرکِ خصم همیشه پیِ دریدن جان‌شان بوده. شب و روز. همه‌ی خدم و حشم و جن و انس و تکنولوژی و سِحر را برای زمین زدن‌شان به کار گرفته‌اند. از اربابانت که بپرسی می‌گویند جلساتِ هرساعته‌شان برای نابودیِ ما و رهبرانِ ماست. البته نه. تو را که حساب کرده که حال محرم اسرار شیاطین باشی؟
خلاصه این‌ها را گفتم که بگویم بی‌خاصیت‌ها دشمن جدی ندارند. دشمنِ واقعی پیِ آنانی‌ است که اثرگذارند. با دیزاین کردن کلمات و هوچی‌بازی در فضای مجازی و ارتشِ فیکِ سایبری‌ات، رنگی شدنِ کت و شلواری که برایت خریده را مهم جلوه بده. دل خوش کن که بینِ ترور افراد شاخص، کسی هم بر تو حمله‌ور شده. بر حقارتت همین بس که پست و بی‌ارزش بودنت را همان یک مشت سس گوجه‌فرنگی به تمام دنیا نشان داده. سوءقصد به جان شاهزاده؟ چه غلط‌ها…

فاطمه جباری

از طوفان شن تا کمین‌گاه اصفهان

حادثه 16 فروردین امسال در اصفهان، برگی زرین و حماسی در تقویم اقتدار ایران بود که مستقیماً یادآور شکست تاریخی متجاوزان در طبس است.
تاریخ برای کسانی که درس نمی‌گیرند، مدام تکرار می‌شود. اگر در 5 اردیبهشت 59، چرخ‌بال‌های آمریکایی در جهنم طبس به تلی از خاکستر تبدیل شدند، در 16 فروردین 1405 نیز آسمان اصفهان به گورستانی برای توهمات دشمن بدل گشت.

آن شب در طبس، دشمن با پیشرفته‌ترین تجهیزات زمان و سودای نفوذ آمد، اما دانه‌های شن، سربازان گمنام خدا شدند. امسال در فروردین ماه، بار دیگر همان سناریو در حوالی اصفهان بازنویسی شد. پهپادها و پرنده‌های متخاصم (همچون هرمس 900) که به قصد تعرض به حریم این مرز و بوم و نفوذ به لایه‌های امنیتی برخاسته بودند، پیش از آن‌که حتی سایه‌شان بر زمین بیفتد، در تور پولادین پدافند هوایی گرفتار و سرنگون شدند.
هر دو حادثه با هدف شکستن اقتدار و نفوذ به قلب ایران طراحی شده بود.
در هر دو مقطع، «شکست مذبوحانه» تنها دستاورد متجاوزان بود. اگر دیروز آتش شن‌ها آن‌ها را بلعید، امروز صاعقه‌ی پدافند بومی، رؤیایشان را خاکستر کرد.
پیوند 5 اردیبهشت و 16 فروردین، پیامی روشن به جهان است: ایران امروز، همان ایران طبس است، اما با چشمانی بیدارتر و دستانی پرقدرت‌تر. دشمنان ما باید بدانند که در این خاک، از کویرهای لوت تا دشت‌های اصفهان، هر وجبش کمین‌گاهی است که متجاوز را با ذلت به زانو درمی‌آورد.
ما همان ملت «شن‌ها» هستیم که حالا بر فراز آسمان نیز، طوفان به پا می‌کنیم.

شکست 16 فروردین، امتداد همان نصرت الهی بود که نشان داد خون شهدا و هدایت رهبرمان، سدی نفوذناپذیر در برابر هر فتنه‌ی شبانه ساخته است. دشمن آمد، دید و دگربار با سرافکندگی گریخت.

✍️ زهرا مرادقلی

ادامه »

در آوار نگاه‌ها و عطر تند تجریش

آن شب، من و سرپرست گروه که حالا دیگر ریسمان رفاقت‌مان محکم شده بود، دل به شلوغی پایتخت سپردیم تا در آغوش «صالح بن‌موسی (علیه السلام)» آرامی بگیریم. تجریش، چون اقیانوسی از رنگ و نور و هیاهو، ما را در خود بلعید؛ بازاری که میان سنت و مدرنیته دست‌وپا می‌زد. اما آنچه در آن میانه، بیش از زرق‌وبرق ویترین‌ها چشمانم را به درد آورد، غبار بی‌تفاوتی بود که بر آینه‌ی حیا نشسته بود.

بی‌حجابی‌ها و گاه بی‌بندوباری‌هایی که گویی به عادی‌ترین بخش پیاده‌روها بدل شده بود، لرزه بر اندام باورهایم می‌انداخت. در آن لحظه، دلم پر کشید به شهر خودمان؛ به آن چهارراهی که نامش را «چهارراه چه کنم؟» و وجه تسمیه نامگذاریش افتاد.
با خود گفتم اینجا هم انگار همان چهارراه است؛ بن‌بستی میان حیرت و حسرت. در دل آن بازار پرتناقض، دیدن موکبی کوچک در کنج یک پارک، مثل دیدن سویی لرزان در دل شب بود. با خود نجوا کردم: «ای کاش این فانوس‌ها بیشتر بودند؛ ای کاش در این جاده‌ی لغزنده، مواکب مهر، سدی می‌شدند در برابر طوفانی که اصالت‌ها را با خود می‌برد.»

از سرازیری که گذشتیم، خستگی چنان تازیانه‌ای بر پیکرم می‌زد که گویی پرده‌ای بر دیدگانم کشیده بود. وقتی مزار شهدای گمنام و شهیدانی چون «شهید سید رضی،شهید ایرج لو و شهید فخری‌زاده در مقابلم قد علم کردند، در اوج بی‌خبری و ضعف، آن قبور مطهر را با چای‌خانه‌ی حضرت اشتباه گرفتم! به دوستم گفتم: «بیا پیش از وضو، جانمان را با استکانی چای گرم کنیم.» او با لبخندی که آمیخته به ناباوری بود، گفت: «اینجا مزار شهداست، نه چای‌خانه!» خنده‌ای بر لبم نشست؛ شاید راست می‌گفتم، آن‌ها خودشان «ساقی» بودند و مزارشان، قرارگاه روح‌های تشنه.

پس از زیارت و در مسیر بازگشت به سمت مترویی که به لطف همت شهردار، آراسته و رایگان بود، میان من و وجدانم نبردی درگرفت. در واگن‌های تمیز مترو، نگاهم به چهره‌هایی می‌افتاد که فرسنگ‌ها با دنیای من فاصله داشتند. با خود کلنجار می‌رفتم: «چرا زبانت به امر به معروف و نهی از منکر نمی‌چرخد؟» ذهنم به دنبال پناهگاهی می‌گشت تا از بار تکلیف بگریزد؛ با خود می‌گفتم: « شرایط جنگی کشور اجازه ایجاد هیچ تنشی را نمی‌دهد»، «شرط تاثیر مهیا نیست» یا «بیم درگیری در میان است». اما در عمق وجودم، ترسی ریشه دوانده بود که با هیچ توجیهی آرام نمی‌گرفت. با خود می‌اندیشیدم: این قبیله‌ی رها شده در تلاطم بی‌بندی، فردا که گرد جنگ فرو بنشیند، مدعی کدام میراث خواهند شد؟ آیا آن‌هایی که امروز حرمت حکم الهی را در ملاعام می‌شکنند، فردا بر سفره‌ی ایثار خون‌دادگان، طلبکار نخواهند بود؟
من بودم و پایتختی که میان نماز استغاثه و بعضا ناهنجاری خیابان، روزگار می‌گذراند؛ شهری که هم‌زمان بوی بهشت شهدا را می‌داد و دود غفلت برخی آدمیان را.

✍️زهرا مرادقلی

ضیافت بلور در مطبخ صبوری

آفتاب ساعت ده، با طمانینه از روزنه‌ی اتاق سرک می‌کشید تا شاهد بیداری گروهی باشد که شب را در قامت نیایش و بیداری به سحر گره زده بودند. دختران گروه، هنوز در آغوش خوابی شیرین غوطه‌ور بودند که زنگ تلفن، سکوت را شکست. «فرزانه»، آن سرپرست بردبار و با‌تدبیر که آرامشش چون دریایی آرام، تلاطم ما را مهار می‌کرد، با چشمانی نیمه‌باز برخاست. پشت درب بسته، «خانم صادقی» منتظر بود؛ بانویی هنرمند از تبار همان محله که قرار بود عصای دست ما در اولین آزمون بزرگ آشپزخانه باشد.

من به حکم ادب و به خواست فرزانه، راهی استقبال شدم. از سپیده‌دم، اتاق کوچک ما میزبان بانویی دیگر و فرزندانش شده بود؛ زنی که از استان‌های همسایه برای بوییدن عطر حضور همسرش و یاری او پیموده بود. دریغ که عقربه‌های ساعت آن روز، چنان شتابی داشتند که مجالی برای چیدن خوشه‌های هم‌صحبتی با او باقی نگذاشتند و حسرت آن هم‌کلامی، چون عطر گلی در حافظه‌ام ماند و ایشان بنا به خواست فرزندان و همسرش به شهرشان بازگشتند.

مشایعت خانم صادقی تا مطبخ، آغاز یک نبرد شیرین بود. ما که هرگز تجربه‌ی پخت طعام برای جمعیتی چنین کثیر را نداشتیم، چون شاگردانی نوپا در محضر او زانو زدیم. برنج ایرانی، با آن قد کشیده و عطر مست‌کننده، در ترکیب با برنج نیم‌دانه، چون لشکری سرکش بود که اگر سرانگشتان ماهر آن بانو نبود، هرگز به نظمِ «دم‌کشیدن» تن نمی‌داد.
ساعتی نگذشته بود که مهربان‌ترین قلب گروه به همراه حساس‌ترین در عین حال مقاوم و خسته‌ترین عضو، پای به میدان مطبخ گذاشتند. خستگی، چون غباری بر چهره‌شان نشسته بود، اما اشتیاق خدمت، آن غبار را می‌شست. سپس نوبت به سرآشپز گروه‌مان رسید؛ او که کوچک‌ترین یار گروه را در کنار داشت؛ جوانی که آمیزه‌ای از نمک، هنر و دقتی مینیاتوری بود و با همان روح زودرنج و لطیفش، به جمع ما برکت می‌بخشید.

در آن میانه که بوی پیازداغ و عطر رب قیمه فضا را پر کرده بود، فاطمه و فرزانه چون ستون‌های خیمه، امور بیرون را رتق‌وفتق می‌کردند. ساعت به مرز چهار که رسید، اولین بوی خوش پیروزی از دیگ‌ها برخاست.
راستش را اگر بخواهید، آن روز جاده‌ی همکاری‌مان چندان هم هموار نبود. گاهی دست‌انداز ناهماهنگی، گاهی غبار فردگرایی و گاهی ناملایماتی گزنده، فضای مطبخ را ابری می‌کرد. اما فرزانه، با آن سرانگشتان تدبیر و البته گذشت هم سفرانم تمام این دلخوری‌ها را چون دانه‌های ناخالص برنج جدا کرد و در ظرف صبرش هضم نمود.
آنجا بود که با تمام وجود حس کردم: «انسان با صیقل سختی‌ها ساخته می‌شود.» آن قیمه، تنها یک غذا نبود؛ آمیزه‌ای از مهر خانم صادقی، شیطنت دخترانه‌مان و ایثار بانوانی بود که یاد گرفتند چگونه در میانه‌ی ناملایمات، سفره‌ای از یکرنگی پهن کنند. طعم اولین دست‌پخت گروهی ما، طعم بلوغ بود؛ طعمی که تا همیشه زیر زبان جانمان باقی خواهد ماند.

✍️ زهرا مرادقلی

میثاق سبز؛ در سایه‌سار سرخ شکوفه‌ها

​در روزهایی که عطر ایثار و شمیم شهادت در کوچه پس‌کوچه های شهرمان پیچیده است، توصیه‌ی حکیمانه‌ی حضرت آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای، بسان نوری است که مسیر «حیات طیبه» را در میانه ایستادگی و حماسه روشن می‌سازد. ایشان با نگاهی بلند و تمدن‌ساز، جوانان این مرز و بوم را به آغاز زندگی مشترک فراخوانده‌اند؛ پیوندی که نه تنها منافاتی با پاسداشت خون شهدا ندارد، بلکه خود تداوم‌بخش راه آن سبک‌بالان است.
رهبر عزیز و یادگار آن مقتدای شهید، نیک می‌دانند که هر خانواده‌ی نوپا، سنگری جدید برای حفظ ارزش‌های الهی است. زوج جوانی که در این روزهای خاص، پیمان وفاداری می‌بندند، در واقع بر آرمان‌های آن رهبر سفرکرده مهر تایید می‌زنند؛ چرا که هدف شهید، ماندگاری ایمان، آرامش و نسل‌های مومن در این خاک پرگهر بود.

​بیاییم جشنی بگیریم که در آن، رضایت حضرت حق و لبخند شهیدان، زیباترین هدیه‌ی سر عقد باشد.

​خجسته باد این پیوندهای مبارک که با تدبیر و توصیه مقتدای مقتدرمان، چراغ خانه‌های ایران را در سایه‌ی بیرق ایثار، روشن نگاه می‌دارد.

✍️ زهرا مرادقلی