مرقومات جنگ

امشب، یک قصه تکراری اما همیشه تازه

امشب باز هم کوچه‌های شهر بوی محرم گرفته. نه، شاید این محرم نیست؛ این شام غریبان یک شهید است. شهیدی با ریش‌های جوگندمی و چشمانی که سال‌ها به جاده‌های دور دوخته شده بود: از حرم حضرت زینب (س) تا کوچه‌های جنوب لبنان.

اسمش حاج منصور حبیبی‌پور بود، اما مردم لبنان و سوریه فقط می‌گفتند «شیخ عبدالله». 38 سال بیشتر نداشت. همان سن و سال علمدار کربلا… وقتی کنار فرات افتاد. حاج منصور هم روی خاک لبنان افتاد. 25 فروردین 1405، روزی که توی تقویم شاید هیچ فرقی با روزهای دیگر نداشت، اما برای یک دختر سه‌ساله، تمام دنیا عوض شد.

فاطمه حسنا… اسمش را بگو تا دلت بشکند. دختری که حالا دیگر پدر را فقط توی تابوت می‌بیند. تابوتی که از آن سوی مرزها آمده، از جایی که پدر به عشق حضرت رقیه (س) رفته بود. مگر نه اینکه حضرت رقیه هم سه سال داشت وقتی سر بریده پدر را در خرابه شام دید؟ همانجا که حالا دیگر اسمش را گذاشته‌اند «مقاومت».

امشب مردم آمده‌اند؛ سیل جمعیت. نه با شعارهای تکراری، با چشمانی که از بغض سنگین شده. مردها یاد کربلا می‌کنند، زن‌ها زیر چادرشان آرام گریه می‌کنند، بچه‌ها بی‌آنکه بفهمند زل زده‌اند به تابوت. آری، مدینه داشت مدینه بود، این مردم هم مدینه را به یاد می‌آورند، شبی که حسین (ع) را از مدینه بیرون کردند. حاج منصور را هم سال‌ها قبل، به فرمان رهبرش از ایران بیرون رفت … نه تبعید، عشق. عشق به حرم. چندین سال سوریه و لبنان، چندین سال نگهبانی از دار زینب (س).

و اما حالا برگشته. به خاک ایران. ولی نه روی پای خودش، روی دست‌هایی که فقط برای او بلند شده بود. دست‌هایی که بیعت می‌کرد، بیعت با خونی که بر زمین لبنان ریخت.
امشب در گوشه‌ای از این جمعیت، فاطمه حسنا را بگرد. شاید بی‌صدا نشسته و نمی‌فهمد چرا مردم گریه می‌کنند. او فقط می‌داند پدرش دیگر بغلش نمی‌کند. او فقط می‌داند که پدر، عاشق چیز عجیبی بود؛ چیزی به اسم «القدس» و «حزب الله» و «حرم».
و مردم، آن سیل جمعیت، دست بلند کرده‌اند به سوی تابوت، با چشمانی که می‌داند این رسم دلدادگی است؛ از عشق عباس (ع) تا شهادت منصور… شاید به حق کسی که 38 سال زندگی کرد و تمام عمرش را وقف یک کلمه کرد: «یا حسین».

شب به پایان می‌رسد. تابوت را می‌برند تا فردا در زادگاهش در دل خاک. فاطمه حسنا را هم. یکی به خاک عجین می‌شود، یکی به آغوش انتظار. اما هر دو تا روزی که قیامت برپا شود… البته که الحسین (ع) یونس هذه الامه… و فاطمه‌های کوچک، همیشه به یاد پدرهایشان گریه می‌کنند، همان‌طور که برای حسین (ع) گریستند.

السلام علیک یا اباعبدالله الحسین.
السلام علیک یا فاطمه الحسنا.
و السلام علیک یا حاج منصور.

هزاران درود بر تو که رفتی و مسیری را رفتی که جز عاشقان نمی‌روند. دخترت را به مادرت زینب (س) بسپار… او خوب می‌داند که دختران سه‌ساله چطور بی‌پدر بزرگ می‌شوند.

یاحسین…

صفیه گرجی

بِسمِ رَبّ شُهَداء

امشب را، به نامِ نامیِ شهدا، زائرانِ جمعه‌ی کربلا آراسته می‌کنیم.
سلام خدای بزرگ بر آستانِ عِندَ رَبِهم یُرزَقُون و پیروان راستینِ حسین علیه سلام.
درود به پیشگاهِ مقدسِ جان‌هایِ در خون غلتیده.
عَلَم به دوشانِ شجاع و جان‌فدای جبهه‌ی حق.
امشب، شب زیارتی سید و سالار شهیدانِ دشتِ بلاست که میهمان ویژه‌‌ی این بزمِ پر از نور، مادرمان حضرت زهرا سَلامُ الله عَلَیهاست.
دست ادب و تواضع را بر سینه نهاده و رو به ضَریح پسرِ فاطمه، عرض ادب میکنیم.
السلامُ عَلی الحُسین و عَلی علی‌بن الحسین و عَلی اولاد الحسین و عَلی اصحاب الحسین‌.
ما مردم ایران، پنجاه‌وچهار شب در فراق و انتظار، قَدم در مسیر آزادگی گذاشته‌ایم تا به گوش جهانیان برسانیم که شیعه‌ی زهرا وعلی این‌گونه هستند که هِیهَات مِنَ الذِلَه.
جنگ برای ما تکرار هشت سال ایستادگی و مردانگی و حفظ حریمِ حرم بوده است. محال است ذلت بپذیریم و کُفرانِ نعمت کنیم.
سبز و سُرخ و سفید می‌مانیم هم چون حاج قاسم در ساعت یک‌وبیست دقیقه‌ی بامداد، در سحرگاه دهم رمضان چون سیدعلی و در نیمهِ شبهای عروج یاران خمینی و خامنه‌ای (ره).
ما ملت امام حسینیم. ما ملت شهادتیم و جز نابودی ظلم چیزی از خشمِ حماسی ما کم نخواهد کرد. همه یک صدا فریاد می‌زنیم، الله اکبر.

آرزو مانعی

سلام بر قهرمان هفت ساله، چقدر زود پَر کشیدی از کنار ما، ای کاش آن روز شوم برای رفتن به مدرسه، قدم هایت را کمی آهسته تر برمیداشتی تا مادرت یکبار دیگر تو را خوب با جان و دل نگاه کند، چقدر آن روز مثل همیشه زیبا و معصوم میخندیدی، راستی مُعلمت گفت آن روز بهتر از روزهای دیگر، تکالیفت را نوشته بودی، تو نمره بیست را از خدا گرفتی ولی ما همچنان در این دنیای فانی، بلاتکلیف مانده ایم، اینک دنیا محتاج دعای توست.

سیده زهرا خرمیان

سلام بر شهدای جنگ تحمیلی و لعنت بر قاتلان خونخوار زمانه، این روزها در شلوغی هیاهوی رسانه ها ، یادمان نرود که هر آنچه داریم و خواهیم داشت را تا ابد مدیون خون شهدای مظلومی هستیم که شاید حتی نامشان را نشنیده باشیم ، یادمان نرود که زنده نگه داشتن نام و یاد شهدا، کمتر از شَهدِ شیرین و گوارای شهادت نیست ، ای شهدا ای کودکان گلگون کفن ، آرام بخوابید که ملت برای گرفتن انتقام خون های پاک بر زمین ریخته شما بیدار است، بیدارتر از همیشه.

سیده زهرا خرمیان

قیام آینه‌ها در پایتخت پایداری

شب‌های تهران، دیگر شب‌های معمولی نبود؛ گویی آسمان چادر سیاهش را بر شانه‌های شهری کشیده بود که هر خیابانش، فصلی از یک حماسه‌ی بی‌تکرار شده بود. میدان‌های شهر، نه دیگر گره‌های ترافیکی، که میقات عاشقانی بودند که زخم بر تن و یقین در دل، به تماشای طلوع ایستاده بودند.

در چهارراه ولی‌عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف)، شور و شعور در هم تنیده بود؛ رژه‌های خودرویی خودجوش، چون رودی از پولاد و اراده، در رگ‌های شهر جاری بودند. مواکب، چون ایستگاه‌های بهشتی در میانه‌ی جاده‌ی دنیا، عطر چای روضه و نان خدمت را در فضا می‌پاشیدند. آنجا، نه کسی برای مزد ایستاده بود و نه کسی از خستگی لب به شکوه گشود؛ گویی مغناطیسی پنهان، دل‌های آشفته را به هم پیوند زده بود تا سدی خلل‌ناپذیر در برابر کینه‌ی ناتمام ستمگران بسازند.

از میدان اختیاریه که بوی ناب وطن‌دوستی از هر گوشه‌اش جاری بود، تا میدان ونک که به اقیانوسی از غیرت بدل شده بود، همه جا یک صدا به گوش می‌رسید. آنجا، خطبه‌های پرشور و رجزخوانی مداحانی که حنجره‌شان وقف حق بود، چون صاعقه‌ای بر پیکر شب فرود می‌آمد. طنین نام‌های آشنا، همراه با غریو جمعیت، نه فقط یک فریاد، که مشتی گره‌کرده بود که از نای تاریخ برآمده بود تا اجازه ندهد سایه‌ی شوم تجاوز بر دامن‌پاک‌ این خاک بنشیند.

در آن میادین پرشور، آدمی گویی از حصار تنگ تن رها می‌شد. ارق ملی، چون چشمه‌ای جوشان، روح را تا فرااشباع از خودگذشتگی پیش می‌برد و زمین سفت خیابان را به معراج آخرت پیوند می‌زد. هر از گاهی که صفوف نماز استغاثه چون بنایی مرصوص شکل می‌گرفت، سکوتی سنگین و مقدس شهر را در بر می‌گرفت؛ لحظاتی که یادآور یک حقیقت بزرگ بود: هرچند ماه ما در پس ابر غیبت پنهان است، اما خورشید حضورش، گرمابخش دستان لرزان و پاهای استوار ماست.
​ما در آن شب‌ها، میان دود، باروت و فریاد، مشق انتظار می‌کردیم. تهران، با تمام جراحت‌هایش، چون دماوندی استوار ایستاده بود تا به جهان بگوید: «قلبی که به عشق ولی می‌تپد، هرگز از تپش نخواهد افتاد.»

✍️ زهرا مرادقلی

ادامه »