مرقومات جنگ

راه میانبر

بروجردی صدا بلند کرد و گفت:«شاید بعضی از شما در جریان اختلاف روش مدیریت من و ابوشریف باشید، اما اکنون که ایشان نماینده شورای عالی دفاع در منطقه است شرعا مکلف به اطاعت از او هستم».
کتاب مسیح کردستان و زندگینامه شهید بروجردی را چند وقتی است در دست دارم. نصف بیشتر کتاب را خوانده‌ام. این جمله چقدر به درد این روزها‌‌یمان می‌خورد. راستش ذهنم مشغول است به اینکه کتاب ها همیشه برایمان کلی درس به همراه دارند. شاید این همه سفارش به کتاب خواندن برای همین باشد. برای اینکه درس بگیریم و لازم نباشد خودمان همه چیز را تجربه کنیم، تا بدانیم نتیجه رفتار و گفتارمان چه می‌شود. در واقع راه میانبر است برایمان. خیلی از صفحات کتاب برایم درس جدید داشته‌اند و حالا این جمله. با خودم می‌اندیشم چقدر خودمان را موظف به ادای تکلیف می‌دانیم؟ چقدر می‌توانیم مواظب نفس خودمان باشیم تا خود را پیشاپیش بقیه عقل کل ندانیم؟چقدر اطاعت از ولی و رهبرمان را بر ادعای همه چی دانی خودمان مقدم می‌دانیم و هر جمله را به خواست خودمان تفسیر نمی‌کنیم؟ امان از زمانی که شخصی بر خلاف سلیقه‌مان حرفی بزند نه تنها گوش نمی‌کنیم بلکه مدام متهمش می‌کنیم به بی‌دینی و هزار صفت بد دیگر برایش ردیف می‌کنیم. مواظب خودمان باشیم. گاهی لازم است سکوت و صبر دست در دست هم بدهند تا بهترین نتیجه حاصل شود. گاهی باید اعتماد کنیم به اطرافیانمان مخصوصا این قسمت از تاریخ که وسط هزار جور حادثه و اتفاق قرار داریم، باید اعتماد کنیم به مسئولین و تصمیم‌گیران کشورمان. ما وظیفه خودمان را انجام دهیم و اجازه بدهیم بقیه هم وظیفه خودشان را انجام دهند.

-پرنیا

چشمان نیمه‌باز

پلک‌هایم دیگر بالا نمی‌آیند. به‌زعم دیگران چشمانم بسته است، اما من می‌دانم ـ چشمانم باز است، پسرم صدایم می‌زند: «مامان، چشمتو باز کن!» شب‌ها، تا نفسِ آخرِ سرعت بسته‌های اینترنت، بیدار می‌مانم تا ویدیوهای درسی معلم دخترکم را دانلود کنم. نور سرد و آبیِ گوشی روی صورتم می‌تابد. گوشی را به شارژ می‌زنم و در ذهنم هزار فکر شارژ نشده می‌چرخد؛ فردا درسی که باقی مانده، تکلیفی که باید توضیح دهم و خنده‌ای که مدتی‌ است روی لب‌های دخترم کمرنگ شده. صبح، بعد از صبحانه، گوشی را برمی‌داریم و با هم به دنیای درس و تکلیف سرک می‌کشیم. من، معلمی بی‌مدرک و او شاگردی با چشمانی پر از سؤال. میان توضیح و تمرین، گاهی بحثمان بالا می‌گیرد، صدایمان می‌لرزد، او از خستگی دل‌زده می‌شود و من لب فرو می‌بندم. بعد، با تکه‌ای بیسکویت و لبخندی اجباری، دوباره قلم را به دست می‌گیرد، می‌نویسد، پاک می‌کند، دوباره می‌نویسد. من در سکوت نظاره‌گر فرو رفتنش در دنیای کوچک درس و اجبارم.

عصر که می‌رسد، کلاس‌های مجازی آغاز می‌شود. صدای معلم میان قطع و وصل‌های اینترنت می‌پیچد. مشق‌ها باید پیش از زمان مقرر ارسال شوند و دستان کوچکش از نوشتن خسته است. من با نگاه، او را به صبوری می‌خوانم. شب می‌رسد و باز همان چرخه تکرار. خستگی، خستگی و خستگی. در دل تنهایی‌ام، ناگاه خودم را جای مادری می‌گذارم که دخترش با کوله‌پشتی و دفترهایش رفت، اما دیگر هیچ وقت بازنگشت. مادری که حالا میان قاب عکسی نشسته است با شالی سیاه و آهسته زمزمه می‌کند:
«کاش دخترم بود حتی با همان خستگی، با همان تکلیف‌ها، با همان مشق‌های ناتمام… کاش بود، اما زیر خاک نبود.» اشک در چشمانم جمع می‌شود. به چهره‌ی خسته‌ی دخترم نگاه می‌کنم و آرام موهایش را می‌نوازم. این خستگی خودش طعم زندگی است. مشق‌ها، تمرینِ صبر و امنیت‌اند و درس‌ها، تجربه‌ی امید. میان خط‌های ناصاف دفتر، چیزی هست که هرگز قطع و وصلی ندارد؛
عشق،امنیت،وطن،زندگی

-مریم قپانوری

به یاد شهیدان صورتی‌پوش 🎀
دخترک زیبای من
امروز جایت در کنار مادر بسیار خالی بود، چرا که مادر از ماه‌ها پیش هدیه‌ی مورد علاقه‌ات را تهیه کرده که امروز آن را به تو دهد ولی جای خالی‌ات در ذوقش میزند و اشک‌هایش روانه صورتش میشود. روزی که قهقهه و شادی‌هایت بسیار بود، چون امروزها همانی را هدیه میگرفتی که آرزویش را داشتی.
دخترک قشنگ من
اگرچه امروز نیستی اما یادت در دلهای ما زنده است؛ این روز را در جوار حضرت معصومه(سلام‌الله علیها) برای ما نیز دعا کن عزیزکم!

-عالمه سعادتمند

کهنه سرباز رسانه

فاطمه حلما با آن موهای خرگوشی و صندل‌هایش، با وجود ظاهر دلبرانه‌اش روحیه‌ی مقاومی دارد. در این چهل‌واندی شب، از مسیر مسجد تا محل تجمع، پیاده‌روی داریم. بیشتر مواقع نیمه‌ی راه، تمام تقلایش را در آغوش مادرش می‌‌کند تا ما هم قدم شود. اوایل هم پرچم کوچک برایش گرفته بودند که بعد از مدتی، گویا کفاف این حجم از شور و شوق وطن دوستی‌اش را نتوانست کند. برای همین بهانه‌ی پرچم‌ بزرگ‌تر از قد و هیکلش را کرد. حالا سرگرمی‌‌ او، گردانیدن علم به این بزرگی با آن دست‌های نحیفش است. اگر روایت همسالان او در تجمع را بشنویم؛ لابد قصه‌های متفاوتی از حضورشان را خواهیم شنید. وقتی نگاهشان می‌کنم آن‌ها را مانند کهنه سربازان رسانه‌ای قوی می‌بینم که بدون توجه به سم‌پاشی تبلیغات دشمنان و نفوذی‌ها در دلسرد کردن مردم، سنگر خیابان را با تمام توانشان حفظ می‌کنند.

-زهرا خدری

دمتان گرم دخترها!

دور نبود. نزدیک بود. کمتر از دو ماه پیش. دشمن دندان تیز کرده بود برای پاره پاره کردن وطن. خیلی‌ها، بی‌‌وطن شده بودند. خیلی مردها، نامرد از آب درآمده بودند. آسمان وطن شده بود محل ویراژ هواپیماها. می‌دید نه؟ موشک‌ها دل نداشتند. رحم هم نداشتند. بمب‌ها بزرگ و کوچک نمی‌شناختند. پهپادها فرق موافق و مخالف را نمی‌دانستند. همه برایشان یکی بود. نظامی و غیر نظامی، حتی به بچه‌های چند روزه هم رحم نمی‌کردند. آسمان وطن آبی نبود. خاک وطن سرخ بود از خون هم‌وطن‌هایتان. مرد و زن در دل مصیبت بودند. داغ روی داغ داشتند. گل‌های مینابی پرپر شده بودند. سروها شکسته بودند. شما دور از وطن بودید و دنیا دست دراز کرده بود سمتتان. لنز دوربین‌ها خیره شده بود به لب‌هایتان. گوش‌ها تیز و منتظر بود؛ اما شما کار را یکسره کردید. دست رد زدید به سینه‌ی شهرت. پشت پا زدید به پول و قدرت. دختر بودید؛ اما کار مردانه کردید. پای وطن ماندید. خودمانیم کارتان ته مردانگی بود. آخر جوانمردی. دم‌تان گرم دخترها! سربلند شدیم. بالیدیم به هم‌وطن‌هایی مثل شما.حالا امروز روز شماست. روز دخترهایی که کارهای مردانه می‌کنند و پشت دشمن را در همه میدان‌ها به خاک می‌زنند.

-فقیهی