مرقومات جنگ

بخاری کم جان از درون قابلمه‌ی نقلی روی اجاق، مسیرکوتاهی را می‌رود. در یک آن محو می‌شود و باز تلاش برای آن‌که بگوید من نیز در درونم چیزی برای گفتن دارم. سفره‌ی دونفره‌ای گوشه‌ی پذیرایی کوچکمان انداختم. کار هر روز من این است که منتظر بمانم.
از وقتی که آسمان و زمین بهم ریخت، من نیز او را ندیده‌ام شاید هم گاهی به یک‌باره می‌آید مثل نسیم و باز می‌رود. افطار برای من، از چشم دوختن به در خانه شروع می‌شود.
برایش آش‌رشته بار گذاشته‌ام، شاید خدا خواست و باز با آن چهره‌ی پراز محبتش وارد شود. تقی که به در می‌خورد من هم از جایم بلند می‌شوم. خبری نیست و باز انتظار. یک شب که برگشت، چهره‌ی جوانش به مردی میانسال شبیه شده بود. لباس‌های مشکی‌اش، خاکی شده بودند و موهایش سفیدِ سفید. انگشتانش ترک‌خورده و لبانش این‌چنین بود. چشمانش انگار پر از اشک بود اما گریان نبود.
آبی به رویش زد و من خود او را درپس بغض فروخورده‌اش دیدم که لقمه‌هایی کوچک را با تقلا قورت می‌داد تا جانی برای رفتن داشته باشد. کمی به زمین چشم دوخت و با شرم، از رفتن و نبودنش حلالیت خواست. هربار که می‌آید و می‌رود، وداع می‌کند.
جوهر مردان ما گره خورده با اشکان مادرانی است که در عزا و رثای حسین علیه السلام، به اولادشان شیره‌ی جان خورانده‌اند.

پ ن:تصویری کوتاه از دلانه‌ی همسر مدافع امنیت در این شب‌ها

-آرزو مانعی

ادامه »

فرشته مگر همیشه باید بال داشته باشد تا اورا فرشته بنامیم؟ مگر فرشته‌ها سن و سال دارند!
بیست روز پا به پای مادرت نفس کشیده‌ای. دستان کوچک و بهشتی‌ات در دستان برادرت لمس شده است.
فضای خانه‌ای که بوی تو را گرفته بود و امید در لبخند مادر مظلومت، موج می‌زد. مادری که دست در دستان کودکانش، به ارباب کربلا ادای احترام می‌کند. محمدعلی عزیز همانند، ده روزه‌ها و دوماهه و دوساله‌های رمضان، جان شیرین را تقدیم و در آغوش پسر کوچک حسین جانمان آرام گرفته‌اند. احلا من العسل که می‌گویند همین عاقبت‌بخیر شدن است.
آبیاری درخت انقلابی است که پاک‌ترین انسان‌ها در آن شریکند چون سیدعلی شهید. محمدعلی عزیز، مارا شفاعت کن.

-آرزو مانعی

از آن شب که آسمان وطن، بوی باروت و فریب را با هم استشمام کرد، قرارمان این شد: نگهبانی.
نگهبانی از مرزهای ایمان، از خاک و آب، از آرمان‌هایی که در رگ‌هایمان جاریست. آن‌ها با زبان دروغین، به دنبال ایجاد آشوب و ناامنی هستند؛ دشمن خارجی با آتش و فولاد و نیروهای نیابتی‌شان با نقشه‌های شوم کودتا و آشوب، گمان کردند با کاشتن بذر تردید و وحشت، می‌توانند این خاک را تسخیر کنند. اما آن‌ها نمی‌دانستند که ما، فرزندان این سرزمین، از تبار سلحشورانیم، ملت امام حسین علیه السلام هستیم، از همان مردانی که با خون دل، این مرزها را پاس داشته‌اند. ما با تمام وجود، این خاک را دوست داریم؛ نه به واسطه نان و نام، بلکه به خاطر ریشه‌هایی که در آن تنیده شده‌ایم.

نیروهای مسلح، حافظان آسمان و زمین، در خط مقدم ایستاده‌اند. اما میدان نبرد، فقط به مرزهای جغرافیایی محدود نمی‌شود. قلب شهرها، میدان اصلی جنگ است و ما مردم، سربازان خط مقدم این نبرد نابرابر. هر شب، وقتی در میدان‌های اصلی شهر، گرد هم می‌آییم، نه فقط تجمعی ساده را رقم می‌زنیم، بلکه حماسه‌ای را به تصویر می‌کشیم. حماسه‌ی وحدت، حماسه‌ی ایستادگی، حماسه‌ی عشق به وطن هر چهره‌ای که در این شب‌ها می‌بینم، نشانه‌ای از غرور و صلابت است. نشانه‌ای از اراده‌ای که در برابر ظلم و ستم، سر خم نخواهد کرد. این تجمعات، سدی در برابر طوفان آشوب است. هر دستان در هم گره خورده، یک دیوار مستحکم در برابر نقشه‌های شوم دشمن. هر فریادی که در این شب‌ها سر داده می‌شود، پژواکی از خشم و نفرت ما علیه خیانت است. آن‌ها می‌خواهند با ایجاد ناامنی و وحشت، ما را از حضور در این میدان‌ها منصرف کنند. اما هر بار که با تهدید و ارعاب می‌آیند، ما با حضور پرشورتر، به آن‌ها نشان می‌دهیم که نمی‌توانند اراده‌ی ما را در هم بشکنند.

ما نیلوفرهایی هستیم که در میان گلوله‌ها و آتش، سر برآورده‌ایم. ما خاکسترهایی هستیم که از دل سیاهی، نور امید را به نمایش می‌گذاریم. ما وارثان کوروش بزرگ و بابک خرم‌دین هستیم و تا آخرین نفس، از این خاک و ناموس دفاع خواهیم کرد. به میدان‌ها بیایید. بگذارید صدایمان، در سراسر جهان طنین‌انداز شود. بگذارید دشمن بداند که ما، ملتی متحد و مقاوم هستیم. ملتی که تا رسیدن به پیروزی، دست از مبارزه برنخواهد داشت. این شب‌ها، شب‌های امتحان است. شب‌هایی که سرنوشت وطن در دستان ماست. بیایید با حضور پرشورمان، این امتحان را با سربلندی پشت سر بگذاریم و آینده‌ای روشن و سربار برای فرزندانمان بسازیم.

-زهرا مرادقلی

هیچ وقت فکر نمی‌کردم از کنار شکوفه‌های درخت‌ بهاری بی‌‌تفاوت رد شوم. برای تک‌تک‌شان ذوق نکنم، ششصدتا عکس از زاویه‌های مختلف ازشان نگیرم.
بوی شب‌بوهای صورتی و سفید و بنفش را از عمق جانم نفس نکشم و از توی آکواریوم پر از ماهیِ دست‌فروش کنار خیابان، زبل ترین و خوشگل‌ترین ماهی را انتخاب نکنم. بهار و روزهای عیدش لذت‌بخش‌ترین روزهای زندگی‌ من بود، در آستانه‌ی سی سالگی از دید و بازدیدهایش قند در دلم آب می‌شد.
پسرم را هم عاشق بهار کرده بودم، تا قبل از این وقایع دونفری انتظارش را می‌کشیدیم. دیشب اما وقتی فهمید فردا عید است اول کمی تعجب کرد! حق داشت، حتی یک نشانه هم از عید در خانه‌ی ما پیدا نمی‌شد. بعدش پرسید:« مامان پس یعنی عید‌دیدنی‌ها شروع شد؟» غم چنگ زد به قلب‌ پاره‌پاره‌ام. نگاهم را دوختم به خیابان و انگار تازه شکوفه‌های نشسته بر شاخه‌ها را دیدم، دیدم چقدر بهار این روزهای‌ من رنگ باخته، اصلا پاییز‌ شده انگار!قدیمی‌ها گفته‌اند با یک گل بهار نمی‌شود بعد از آن غم بزرگ نشسته بر دل، من منتظر آن یک گلِ ظهورنکرده‌ی درختِ ولایتم. او و تنها اوست که رنگ می‌پاشد به تمام فصل‌های سال و با یک گل بهار می‌شود…ان شاءالله.

-نرجس خرمی