مرقومات جنگ

پسر بچه روی پرچم آمریکا و اسرائیل ایستاده بود. مادربزرگش با لبخند به سویم آمد و گفت :«نوه‌ام می‌گه بریم پیش این آقا پلیسه که اونجا ایستاده اسمم رو بنویسم می‌خوام با اسراییل بجنگم»به قد و بالایش نگاه کردم روی هم رفته پنج‌سالش نمی‌شد. متوجه شدم نامش حسین است. دلم از این حرفش غنج رفت. دل و جرئتش هم مانند نامش بود. از او خواستم روبرویم بایستد یک بار دیگر درخواستش به پلیس را بگوید که فیلمش را بگیرم. با همان لحن شیرین بچه‌گانه‌اش‌ گفت:«می‌خوام برم نیرو کمکی، اسرائیل رو نابود کنم»

بعد هم دست مادربزرگش را گرفت و رفت. شرایط اجازه نداد که دنبالش بروم اما حتم دارم اگر حسین سن قانونی داشت تا حالا خط مقدم بود. یاد رزمندگان کم سن و سال دوران هشت‌ساله‌ی جنگ تحمیلی افتادم. همان‌هایی که با دستکاری شناسنامه‌هایشان هرکاری می‌کردند تا به جبهه اعزام شوند. لابد خاصیت دفاع مقدس همین است. پای ارزش‌ها که به میان بیاید بازی روزگار کودک چهار ساله را هم یک شبه چهل ساله می‌کند. کاش یک بار دیگر حسین را می‌دیدم. به او می‌گفتم زود قد بکش. ایران شیردل‌هایی مانند تو را می‌خواهد.

- زهرا خدری

مادرانه‌ای برای رضا
وقتی خبرشهادت گل های پر پرشده در ناو دناراشنیدم.انگاربنددلم پاره شد.یک تکه از قلبمان در دریا جامانده ،سنگینی تمام وجودمان را فراگرفته همیشه آرزوی این راداشتم که اینچنین پسری داشته باشم وتقدیمش کنم .درتمام طول زندگی ام نه تو را دیده ام نه صدایت را شنیده ام.امانازنینم نمیدانی عکست باقلبم چه کرد.
افسوس چه دیر فهمیدم رضایی دارم که تمام قلب ووجودم سرشار از محبت اوست.فرزندکم هیچ وقت احساس غم نکن،توحامی مهربانی داشتی که به فکرت بود و همیشه دعاگویت. خوشا بحالت موقع پروانه شدن هم کنارت بودوتوراتنها نگذاشت.رهبرشهیدمان رامیگویم،چه پدرانه تورایادکردونگذاشت در این دنیای فانی باقی بمانی وتو راباخودبه بهشت برین برد.
تو انتخاب شده ی آقایمان بودی خوشابه سعادتت برای داشتن چنین پدری.
پسرایران،به داشتنت افتخارمی کنیم.
رضاجانم برای تمام خواهران و برادران ایرانیت دعا کن.
توپاره ی قلب تمام مادران ایرانی هستی.
شهادتت مبارک.
تقدیم به شهید رضا رک جان

-مرضیه قرباقستانی

گواهی کفش‌ها
امشب، در میانه‌ی هیاهوی جمعیت، بر نیمکتی نشسته بودم و نگاهم بر کف خیابان لغزید؛ جایی که پاها بی‌وقفه می‌آمدند و می‌رفتند. کفش‌ها…. از جنس‌های گوناگون، از درخشان‌ترین برندها تا کهنه‌ترین پاشنه‌ها؛ زنانه و مردانه، کوچک و بزرگ، حتی کفشی کودکانه که به شوقِ نخستین گام، جهان را تجربه می‌کرد.
در سکوتِ غریبِ ذهنم، با خود گفتم:
کاش می‌شد از این ازدحامِ قدم‌ها فیلمی ساخت، از این رفت‌و‌آمدهایی که هر کدام قصه‌ایست ناتمام.
آن‌گاه اندیشه‌ام ناگاه به فردای قیامت پر کشید؛ به روزی که هر چیز، از سنگ تا سایه، از سخن تا سکوت، بر ما شهادت می‌دهد.
شاید همان کفش‌هایی که بر خاکِ خسته گام نهادیم، روزی گواه شوند که ما ایستادیم؛ در برابر بادها، در برابر طوفان‌ها، چه بسا یک جفت کفش، سبک یا سنگین، نامه‌ی اعمالمان را معنا دهد؛ شاید همان گامی که برای حقیقت برداشتیم، نجاتمان داد.

-فاطمه رسولی

اراده‌ای ستودنی

شهید امام خامنه‌ای، با کلامی سراسر از ایمان و اراده، به ما یادآوری می‌کند که قدرت و قلدری دشمنان هرگز نمی‌تواند در برابر عزم و اراده ملت ایران، دوام بیاورد. این جمله، نماد استقامت و پایداری ملتی است که در طول تاریخ، همواره در برابر تهدیدات ایستاده و با عزمی راسخ، به پیش رفته است.
دشمنان، هر اندازه که قوی و مستحکم به نظر برسند، در برابر اراده ملت ایران ناگزیر به عقب‌نشینی خواهند بود. این حقیقتی است که در دل تاریخ و صفحات زندگی ما ثبت شده است. ملت ایران، با فرهنگ غنی و تاریخ پر افتخار، همواره نشان داده که در برابر ظلم و ستم، تسلیم نخواهد شد و با اتّحاد و همدلی، به مبارزه ادامه خواهد داد.
این کلام، نه تنها یادآور روحیه مقاومت و ایستادگی است، بلکه به ما می‌آموزد که در هر شرایطی، باید به قدرت درونی خود ایمان داشته باشیم و بدانیم که اراده جمعی و همبستگی ملت، می‌تواند کوه‌ها را جابجا کند و دشمنان را به زانو درآورد. این پیام، الهام‌بخش نسل‌های آینده است تا با ایمان و امید، راه خود را ادامه دهند و در برابر هر نوع تهدیدی، با قدرت و شجاعت بایستند.
بنابراین، همواره به یاد داشته باشیم که ما ملت سرافراز ایران در برابر هیچ دشمنی، هرگز تسلیم نخواهیم شد.

- خدیجه فتاحی

این منطقه کاملا مسکونی و غیر نظامی بود

جمله پرتکرار این روزها که در ابتدای هر ویدئو می‌شنوم این است: “این منطقه کاملا مسکونی و غیر نظامی بود” بمب‌ها و موشک‌های سرد و بی‌روح، سینه‌ی گرمِ انسان‌های بی‌گناه را می‌شکافند و قلبشان را متلاشی می‌کنند.
با هربار فشردن دکمه، ذخیره باقی مانده انسانیت است که در این دنیا به فنا می‌رود.
انسانیتی که در نگاه سیاستمداران و قدرتمندان دنیا، تنها ابزارِ شوی تبلیغاتی برای ماندن در کرسی‌ها خواهد بود. انسان‌ها از دید آنان، اهرمی برای اعمال قدرت هستند و از تن آن‌ها پله‌هایی می‌سازند که در این قدرت از دیگر رقبا بالاتر روند.

آن افرادی که به آدم‌ها به عنوان یک انسان ، نه یک ابزار می‌نگرند، کسانی هستند که می‌توان نورِ وجودِ خدا را در چهره‌هایشان دید. هیچگاه ادعایی برای کسب زمین، کشور، خاک و مال دیگری را نداشته‌اند.
همیشه و در همه حال اول خدا را دیده‌اند و بعد مردم را در نظر گرفته و سپس اگر نوبت رسید، خودشان را.
آنان همان کسانی هستند که دنیا برایشان از آبِ گندیده‌ی دماغِ بز هم بی‌ارزش‌تر است.                                                                   

اگر چنین آدم‌هایی را در هر کوی و برزنی دیدید، آنان را در آغوش بگیرید، دستشان را به گرمی بفشارید و به لبخندی صمیمانه مهمانشان کنید.
حتما به آنان یادآور شوید که: دنیا با وجود شماست که جای بهتر و قابل تحملی خواهد بود. اگر روزی گلِ سرسبدِ این انسان‌ها را دیدید و من در این دنیا نبودم، به او بگویید که: آدم‌هایی چو من، با نقص در دل و باطن، بسیار مشتاقِ دیدارش بودند ولی سعادت نداشتند و اجل مهلتشان نداد. بگویید: یقین داشتیم که خواهی آمد و دنیا را گلستان خواهی کرد. همان گلستانی که پروردگار به بندگان نیکش وعده داده بود.
بگویید که: شاید منتظران خوبی نبودیم ولی صادقانه در دل دوستت داشتیم و حال، زیر خروارها خاکِ سرد، با همین تنِ پوسیده هم از دوست داشتنت دست برنمی‌داریم، که روح ما تا ابد منتظر قیام توست. منتقم واقعی تمامِ قلب‌های بی‌گناهِ متلاشی شده، فرق‌های شکافته شده، دست‌های قلم شده و جان‌های عزیزِ گرفته شده؛ العجل…

- غریب السلطنه