مرقومات جنگ

زنگ خون

بعد از یک روز پر از بازی‌های خانوادگی در صبح شنبه، دسته‌گل‌های مینابی به سوی باغ شجره‌طیبه رفتند. آن روز هر کدام به عشق درسی راهی مدرسه شده بودند: یکی عاشق زنگ قرآن، دیگری ریاضی و چند نفری هم زنگ ورزش را دوست داشتند. اما نمی‌دانستند که آن روز قرار است در مدرسه‌شان نمایشی برپاشود، آن هم چه نمایشی! نمایشی از جنس واقعه‌ی کربلا. ریخته شدن خون دختران و معلم‌های بی‌گناه و خطبه‌سرایی توسط مادران. مادرانی که ‌می‌گفتند: «بِأَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَت.» این دختران ما به چه جرمی کشته شدند؟ مگر مثل هر روز به مدرسه نیامده بودند؟ مگر این ها حق درس خواندن نداشتند؟ چرا ابلیس صفت‌تان باید این گونه رفتاری داشته باشند؟ تا عمر داریم فقط باید بگوییم: “بِأَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَت.”

-پرستوی حرم

در یازدهمین سحرگاه ماه رمضان بود که خبر شهادتت اینگونه به گوش ما رسید:

بسم الله الرحمن الرحیم
إنا لله وإنا إلیه راجعون

ملت بزرگ ایران
روح بلند پیشوای ملت بزرگ ایران و پیش قراول امت اسلامی، حضرت امام خامنه‌ای، با نوشیدن شهد گوارای شهادت در ماه مبارک رمضان، به ملکوت اعلی پیوست…

ساعت نزدیک به 5 بود و من درحالی که قلم به دست و دفتر پیش رویم بود، در اتاقم نشسته بودم و صدای تلویزیون را شنیدم.
با اینکه تصویر مجری را نمی‌دیدم، اما لرزش و بغض صدایش کاملا واضح بود. در تمام مدت اعلام خبر، تلاش می‌کرد جلوی شکستن بغضش را بگیرد تا بتواند وظیفه سنگینی که به او محول شده بود را به پایان رساند.
نمی‌دانم، آیا می‌تواند تا آخر عمر خاطره این سحر را فراموش کند؟! یا نه؟
من که تنها شنونده بودم، هیچگاه نمی‌توانم آن لحظات را از ذهنم پاک کنم. آنقدر در شوک و بهت فرو رفته بودم که تا ساعاتی بعد، قلم به دست همانطور روی صندلی خشکم زده بود.
چونان مومیایی که گویی هزاران سال است که در تابوتی گیر افتاده باشد.
آن زمانی از شوک درآمدم که در آخرین لحظات، پیش از قضا شدن نماز صبح، توانستم آن را ادا کنم.
نه اشکی از دیدگانم جاری می‌شد، نه می‌توانستم مویه‌ای سر دهم و نه حتی پلک برهم بگذارم.
تمام شهر در سکوتی دهشتناک فرو رفته بود. یک لحظه گمان کردم که شاید همگی مرده‌ایم و این یک کابوس است. کابوسی که بیداری ندارد.

حال که روزهایی از شهادت این پیشوای امت اسلامی گذشته است، بالاخره توانستم کمی بر خود تسلط پیدا کرده و درباره آن لحظه بنویسم.

خون او، چون خون مقتدایش امام حسین(ع) خواهد بود. خونی که هرگز نمی‌میرد و خاموش نمی‌شود.
خون او، چون خون مظلومان عالم خواهد بود. چون خون کودکان دانش آموز بی‌گناه میناب، که دل هر انسانی را از شدت خشم به درد می‌آورد.
خون‌هایی که شاید بر زمین ریخته شوند، ولی هیچگاه هدر نخواهند رفت. بلکه هر قطره نهالی می‌شود که زمین مرده را زنده خواهد کرد.
و در نهایت به درختانی تنومند تبدیل خواهند شد که هیچ علف هرزی نمی‌تواند آن‌ها را از پای درآورد.
آن‌ها نشان آزادگی خواهند شد که تا ابد بر تن این زمین باقی می‌ماند.

-غریب السلطنه

اشک تنها سلاح من بود

پدرم که فوت کرد بی‌قرار شده بودم به توصیه‌‌ی برخی دوستان برخی خاطراتش را نوشتم تا بلکه کمی آرام شوم. حالا هم در فراغ رهبر شهیدم این‌گونه شده بودم. صفحه‌ی یادداشت گوشی را باز می‌کنم تا از او بنویسم. یادم می‌آید هنوز اذان صبح را نگفته بودند که خبر شهادت رهبر شهیدم را در کانال‌های خبری خواندم. باورش برایم سخت بود. احساس فقدان عزیزی که وجودم را همچون پاره‌های کاغذ به آتش می‌کشید به من دست داد. ذهنم بایکوت شده بود. به هر جان کندنی بود تلفن را برداشتم و به تعدادی از رفقایم تماس گرفتم. هماهنگ کردیم بلافاصله بعد از نماز به مصلی برویم. خبرهای هلهله‌‌ی شادی دشمنان و فریب‌خوردگان را که می‌شنیدم قلبم بیشتر فشرده می‌شد. یاد آن جمله‌ی معروف مقام معظم رهبری (مدظل‌العالی ) که در رثای شهید رئیسی فرموده بودند افتادم:«دلم برای شهید رییسی سوخت». ‏تنها کاری که آن لحظات به ذهنم خطور کرده بود این بود که باید این داغ را زنده نگه می‌داشتیم.

البته خیالم راحت بود که ایشان مزد رنج‌هایی که برای سربلندی نظام کشیدند را با شهادت گرفت. برخی دوستان با همین ذهنیت، خودشان را می‌خواستند آرام کنند. اما این حادثه‌ی عظیم، نیاز به مویه و زاری علنی هم داشت. تمام اشک‌هایی که در فراغشان جاری می‌شد همگی نشانه بودند. یاد کار رسانه‌ای حضرت زینب(سلام الله علیها) و امام سجاد (علیه‌السلام)افتادم. آن‌ها از سلاح اشک و عزاداریشان برای آگاه کردن مردم از حقایق کربلا استفاده کردند. حالا هم این‌جا نیاز به این حربه‌ای سیاسی داشتیم.

در یکی از همین مراسمات عزای رهبر شهیدم، با دوستی نکته‌بین هم‌کلام شدم. او هم همین عقیده را داشت. برایم تعریف کرد که به کسی گفته بود:« برای شهید شدن رهبرمان گریه نمی‌کنیم بلکه دلیل گریه‌‌هایمان این است که بعدها مردم بفهمند چه کسی را از دست دادند. »

این درد دغدغه‌اش را تا عمق جان حس کردم. خودم را بیشتر از هر چیز نسبت به انتقام از خون رهبری شهیدم مسئول می‌دانستم. غم درونم به جوشش حماسی تبدیل شده بود.برای فریاد خونخواهی نیاز به یارگیری داشتم. با صدای بلند چند شعار سر دادم. ناگهان در همراهی با من، صدای تکبیر، مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل از بین جمعیت بلند شد.

-زهرا خدری

تریبون اقتدار

نخستین بار که تصویرتان در قاب تلویزیون نقش بست، آن هنگام که با چهره‌ای مصمم و نگاهی سرشار از صلابت، خبر از پرتاب موشک‌ها دادید و دشمنِ دون را خوار و زبون خواندید، بسیاری گفتند:” این تصویر ساختگی‌ است و یا زاده‌ی هوش مصنوعی.
اما آن نگاهِ نافذِ نظامی را هیچ مصنوعی نمی‌تواند بیافریند؛ آن غرورِ ملی و وقارِ سرباز وطن، از ایمانِ ریشه‌دار برمی‌خیزد، نه از شبیه‌سازیِ تکنولوژی.

شور و شکوهِ اقتدارتان هر روز در پس تریبون‌ها تکرار می‌شود؛ با خبری خوش، پیامی از پیروزی، یا رجزی که گوشِ جهان را از فریادِ عزت و مقاومت پر می‌سازد.
صدایتان، همانند طنینِ توپخانه در سپیده‌دم، دل‌ها را بیدار می‌کند؛ و چون آیات قرآن را بر زبان می‌آورید، نسیمی از سَکینه بر جان‌ها می‌وزد.

ای برادرِ نظامی، ای علم‌دارِ جبهه‌ی ایمان!
شما با استواریِ قدم و صلابتِ ایمان، هیمنه‌ی پوشالیِ اسرائیل را در هم می‌شکنید، همان‌گونه که موج‌های خشمِ ملت، سنگِ دیوارِ باطل را فرومی‌ریزند.
سایه‌ی اقتدارتان مستدام و دعای خیر ملت همواره بدرقه‌ی راه حماسی‌تان!
-مریم قپانوری

نور و سحر و سجاده

نور ضعیفی از پنجره اتاق خودش را به زور وسط سجاده‌ام چپانده بود. نجوای عاشقانه نور و سجاده به وجدم می‌آورد. صورتی‌های عاشقانه دم صبح چشمانم را مهمان ذوق بی‌نهایت سحرگاه کرده بود. اما دلم آشوب بود.

یک روز از زمزمه شروع دوباره جنگ می‌گذشت. هنوز نمی‌دانستیم چه اتفاقی افتاده است. خبر می‌رسید که دوباره فرماندهان نظامی کشورم را شهید کرده‌اند. اما دلم آرام بود. ما که می‌دانستیم وعده خدا صادق است و فتح نزدیک. دلگرم به وجود آقایی بودیم که شنیدن صدایشان از پشت قاب شیشه‌ای تلویزیون تسکین غم‌های آخرالزمانی‌مان بود.

جانمان بود. سال‌ها گفته بودیم جانمان فدایتان آقاجان. سال‌ها پدرانگی‌هایشان را وسط اعتقادمان به وطن و ایمان حس کرده بودیم. تمام این سال‌ها دلسوزی‌شان برایمان را با تمام وجود چشیده بودیم.

دستم را در دست سجاده می‌گذارم. تسبیح می‌آید و خودش را در آغوش انگشتانم رها می‌کند. چیزی به اذان صبح نمانده. دوباره دلم شور می‌زند. صدای تلویزیون که بلند می‌شود با همان چادر نماز خودم را می‌رسانم پای تلویزیون. سال‌ها دعایتان مستجاب شده بود و ما یتیم تمام این لحظه‌ها بودیم. تمام غم‌های عالم می‌آید و کنج دلم می‌نشیند. جنس این غم کربلایی است. التیامی ندارد. یتیم شده بودیم.

اما غافل بودیم از اینکه شما فکر یتیمیمان هم بودید. برایمان ولی پرورش داده بودید. همان که سکینه است بین نگرانی و جنگ و آشوب.

بعد از آن با سایه شوم جنگ حالا اما به تماشا نشسته‌ام شکوه نسلی را که شما تربیت کرده‌اید، پر از ایمان و استواری. ما که دیگر جز خاک، جز وطن چیزی نداشتیم اما شما خوب برای حفظ خانه اجدادی‌مان تربیت‌مان کرده بودید.

وسط جنگ بودیم. پدرمان را شهید کرده بودند اما سخنانشان مدام در گوشم زمزمه می‌شد. دشمن در خیال ناامیدی است. تبیین کنید، امید تزریق کنید.
من اشک‌هایم را همان ساعت، کنار نور و سحر و سجاده جا گذاشته‌ام. منتظر هستم تا وقتش برسد. تا انتقام خون پدر مقتدر و مظلوم‌مان را بگیریم. بعد بنشینم یک دل سیر اشک‌هایم را بدرقه شهادت‌شان کنم.

نسیم صبحگاهی از درز کنار پنجره خودش را به صورتم می‌چسباند تا خیسی گونه‌هایم را طراوت تمام دعاهایی که سال‌ها برای وطن و فرزندانتان کرده‌اید، تازه کند.

-پرنیا