مرقومات جنگ

شعار

–: فقط بلدید شعار بدید؟
+: نه شعار نیست. پاش بیوفته جون‌مون رو می‌دیم.
–: آره جون خودتون تا یه ترقه انداختند، همه‌تون در می‌رید.                                                                                                         و اما بمب زدند. ایستاد. ترکش خورد. با خونش خاک وطن را آبیاری کرد و این پیام را به جهان مخابره کرد؛ ما فقط شعار نمی‌دهیم. ما مردم ایران شعارهایمان را زندگی می‌کنیم. می‌جنگیم، می‌میریم، ذلت نمی‌پذیریم. ✊ 🏻🇮🇷

-فاطمه پیرمرادی

دیشب وقتی متن اولین پیام رهبرمان را خواندم،با تمام وجود احساس شادمانی کردم.
وقتی در حکم ولی آمده بود که خیابان‌ها را حفظ کنیم و در راهپیمایی روز قدس شرکت کنیم؛ با خود گفتم این اولین درخواست رهبرم است، باید آن را با جان و دل انجام دهم .
امروز وقتی در میان انبوه جمعیت قرار گرفتم، وقتی از کوچک تا بزرگ شعار مرگ بر آمریکا سر می‌دادند، با خود گفتم:
رهبرم راضی هستید؟
دستورتان به درستی انجام شد؟
این مردم تا پای جان، آماده ی انجام فرمایشاتتان هستند.
سرتان سلامت حضرت آقا❤️

-فاطمه امینی نسب

از شب قبل قرارمان این بود تا یک جا جمع شویم و عکس دانش آموزان شهید مدرسه طیبه میناب را در جمعیت بالا ببریم .
ساعت 10 از خانه بیرون زدم، دیر شده بود.
با عجله سوار ماشین شدیم و به سمت محل راهپیمایی حرکت کردیم .تقریبا یک ربع فقط به دنبال جای پارک ماشین بودیم .
خیابان ها به قدری مملو از ماشین بود که ما مجبور شدیم ماشین را چند خیابان دورتر از محل قرارمان پارک کنیم.
وقتی به خیابان اصلی رسیدم،شلوغی جمعیت شگفت‌زده ام کرد؛ تا کنون چنین جمعیتی را برای راهپیمایی روز قدس ندیده بودم.
در جمعیت دنبالشان گشتم؛ هرچه چشم چرخاندم کسی را ندیدم، آنقدر شلوغ بود که نمی توانستم به راحتی حرکت کنم.
دیگر نا امید شده بودم؛ چند قدمی که راه رفتم همسرم به کنارم اشاره ای کرد؛ سرم را برگرداندم و با دیدن دوستم، لبخند خوشحالی روی لب هایم نقش بست.

عکس دانش آموز شهید در دستش بود، او را بالا برده بود و به جهانیان جنایت آمریکا و اسرائیل را نشان میداد.
درست است که موفق نشدیم همه دور هم جمع شویم ،اما مطمئنا در جای جای این جمعیت عکس شهیدان کوچکمان بالا رفته است.
قطعا یادشان زنده خواهد بود.

 -فاطمه امینی نسب

باران می‌بارد و مصلی تماما پر از جمعیت شده و هر کس مث من دیر رسیده مانده زیر باران جمعیت فقط به عشق رهبرش آمده. باران و بمب هم جلودارش نیست.

عشق،مقاومت و زنانگی

در سال‌های نخستین شیوع ویروس کرونا، زمانی که کمبود ماسک به چالشی فراگیر تبدیل شده بود، خواهران حوزه علمیه نهاوند با روحیه‌ی «آتش به اختیار»، همگام با خیاطان زبردست منطقه، آستین همت بالا زدند و در صف اول تولید ماسک قرار گرفتند. این اقدام خودجوش و جهادی، نه تنها در پیشگیری از گسترش ویروس نقشی مؤثر ایفا کرد، بلکه مورد عنایت و تحسین رهبر معظم انقلاب(ره) نیز قرار گرفت.

امسال، با الهام از همان روحیه‌‌ی انقلابی، همین خواهران اراده کرده‌اند تا در تجمعات خیابانی، جلوه‌ای دیگر از حضور حماسی را به نمایش بگذارند. این بار، چادرهای مشکی بلااستفاده، جانی تازه یافته و با دستان هنرمندشان به پرچم‌های عزاداری تبدیل شده‌اند. این پرچم‌ها، که نمادی از عشق و ارادت به اهل بیت (ع) و همبستگی اجتماعی است، در دست‌هایشان، شکوه و عظمت حضورشان را در خیابان‌ها طنین‌انداز می‌سازد و حماسه‌ای دیگر را در دفتر این حوزه رقم می‌زند.

این دو رویداد، تجلی روحیه‌ی فداکاری، ایثار، ابتکار و حضور فعالانه در عرصه‌های مختلف اجتماعی است. این روحیه، یادآور دلاورمردی‌ها و ازخودگذشتگی‌های زنان ایران در دوران هشت سال دفاع مقدس است؛ زنانی که در پشت جبهه‌ها، با دستان پرتوان خود، چرخ‌های پشتیبانی از رزمندگان را به گردش درمی‌آوردند، لباس‌هایشان را می‌دوختند، تدارکات جبهه را فراهم می‌کردند و با روحیه‌ای پولادین، ستون استوار خانواده و سنگ صبور مردان جنگ بودند. امروز نیز، این خواهران نهاوندی، میراث‌دار همان روحیه‌ی ناب و الهام‌بخش هستند و با اقدامات خود، نشان می‌دهند که روحیه جهادی و حضور مؤثر زنان، همواره چراغ راه جامعه در بزنگاه‌های تاریخی خواهد بود.

-مریم قپانوری