مرقومات جنگ

ای کسانی‌که خودتان را به خواب زده‌اید
کی می‌خواهید بیدار شوید؟به خیابان بیایید. برای ناموس- وطن- انسانیت آزادی و حقوق بشری که از آن دم می‌زدید؛
وقت بیدار شدن‌تان کی فرا می‌رسد
می‌بینید که جز در ایران اسلامی، حقوق بشری وجود ندارد
ترامپ با موشک و پهپاد جواب توییت‌های علیه وطنتان را داد
و سازمان ملل هم نگران اقتصاد جهانی‌ست
جز نظام اسلامی که شما را که در کمال وقاهت، نان می‌خورید و سفره می‌درید؛ کسی نمی‌بیند، نمی‌شنود و نمی‌خواهد
بیدار شوید به یاری وطن بشتابید
قبل از آنکه به این نتیجه برسیم،
کاش سگ را نان می‌دادیم نه سگ صفتان را
اکنون وقت حضور در خیابان است
نه پنهان شدن در پستویِ خانه و توییت زدن علیه #وتن و گرا دادن به دشمن
هم حرف و عمل علیه نظام، هم سکوت و بی‌طرفی پاسخ داده خواهد شد.

پی‌نوشت: بیانیه دبیرکل سازمان ملل که نوشته بود الان وقت پایان جنگ است! همین
آن‌ها نگران اقتصاد جهان‌اند، نه غیرنظامیان ایرانی، نه 170 فرشته میناب
آن‌ها نگران جان‌های از دست رفته نیستند. نگران پول‌اند همین!

-احمدی

شگرد الهی

دشمن از جوانان خوابیده در پَر قوی جمهوری اسلامی توقع نداشت. فکر می‌کرد یک عده‌ی قلیل از فرزندانمان را فریب داده، دیگر کار تمام است.
دلش خوش بود جنگ ندیده‌اند. غافل از اینکه فرزندان ما در بحران‌ها قوی‌تر خواهند شد. دلشان قرص‌تر می‌شود، مهربان‌تر می‌شوند حتی! هر لحظه‌ای که خود را نزدیک تر به شهادت می‌بینند بیشتر دلشان برای هم می‌تپد. کفش‌های خود را می‌کَنند تا دختران سرزمینشان پا برهنه گوشه‌ی خیابان ننشینند. از زیر آوار بیرون آمده صدای خود را صاف می‌کنند و با مادرشان صحبت می‌کنند تا نکند دل‌ مادرشان را بلرزانند و هزار هزار هزار حماسه‌ای می‌آفرینند که در مغز کوچکِ بدون الله‌ دشمن نمی‌گنجد.
«اِنَّهُم یَکیدونَ کَیدًا * وَاَکـیدُ کَیدًا»؛ این یک شگرد الهى است.

- نرجس خرمی

ادامه »

حلقه‌ی آرامش
آوای تیز جنگنده‌ها آسمان شهر را می‌شکافد. این‌بار شیشه‌ها می‌لرزند؛ اما دل من نه.
آرام برمی‌خیزم. پرده‌ها را می‌کشم و نور سپید مهتاب را پشت آن‌ها پنهان می‌کنم.
به‌جای شمردن انفجارها، دست به تسبیح می‌گیرم؛ همان تسبیح گران‌بهایی که فاطمه‌زهرا از مشهد برایم آورده و در دل شب صلوات می‌فرستم.

پچ‌پچ کودکانم در سکوت خانه می‌پیچد. به‌نظر می‌رسد ترسشان کم‌کم از وجودشان برون می‌ریزد. به سویشان قدم می‌نهم. حلقه‌ای ساخته‌اند و سعی می‌کنند یکدیگر را آرام سازند. حلقه‌ی نازک‌آنها را باز می‌کنم و خود را میانشان می‌نشانم. می‌خواهم نقشی از آرامش را به زمزمه‌های وحشتشان اضافه کنم.

از جنگ و ترس‌هایشان می‌گویند، از آرزوی پایان این نبرد. شاید این بهترین ساعت باشد که قصه‌ی شب عاشورا را بگویم. قصه‌ای از دلدادگی‌ها، از صبوری‌های بی‌پایانی که برای عدالت‌خواهی، استکبار ستیزی و حفظ دین الهی مشق شدند. از نوری که حتی در دل ظلمت، همچون ستاره‌ای می‌درخشد، بگویم.
-میم^_^نون

یک شب به یادماندنی

روز اول ماه رمضان بود که با دوستانم تصمیم گرفتیم شب‌ها به مسجد برویم و دعای افتتاح را به نیابت از امام زمان (عج) قرائت کنیم. شب اول، حدود 8 تا 10 نفر بودیم. با امام جماعت مسجد صحبت کردیم، قرار شد ایشان این برنامه را اعلام کنند تا علاقه‌مندان بیشتری به ما ملحق شوند. این دعوت با استقبال خوبی روبه‌رو شد و شب‌های بعد، جمعیت به حدود 20 نفر رسید.

در این میان، دغدغه ما این بود که چگونه می‌توانیم تعداد بیشتری را به این برنامه معنوی جذب کنیم. اما ناگهان، اتفاقی ناگوار کام یک ملت را تلخ کرد. در سحرگاه روز دهم رمضان، خبر شهادت حضرت آیت‌الله العظمی را اعلام کردند. خبری تکان‌دهنده که هیچ‌گاه حتی تصورش را هم نمی‌کردیم.

در محل اعلام شد که شب ساعت 10، همه در خانه‌ها و حیاط‌ها، همچنین بر روی پشت‌ بام‌ها همگام با سراسر کشور، ندای “الله‌اکبر” سر دهیم.
ساعت 8 که برای دعای افتتاح در مسجد جمع شدیم، مسجد مملو از جمعیت بود، اما احساس شعف و شادمانی همیشگی را نداشتیم؛ فضا آمیخته با اندوه بود.

پس از پایان دعا، همه به خانه‌هایشان رفتند و تنها چند نفر از ما باقی ماندیم. دل رفتن نداشتیم. چشم به ساعت دوختیم و راس ساعت 10، ندای “الله‌اکبر” را که از قبل آماده کرده بودیم، از بلندگوی مسجد پخش کردیم و صدای آن را تا توانستیم بلند کردیم. دو نفرمان به در مسجد رفتیم و دو نفر دیگر از داخل مسجد، از پشت پنجره، فریاد “الله‌اکبر” سر دادیم. در آن لحظه، زن بودن و محدودیت‌هایش برایمان بی‌اهمیت شد. همیشه آرزو داشتم در روز 22 بهمن، با فریادهای “الله‌اکبر"، آسمان را به زمین بدوزم، اما فرصتش پیش نیامده بود.

آن شب، صدای فریادهای ما آکنده از بغض و خشم فروخورده بود. آن‌قدر بلند فریاد می‌زدیم که همسایه‌ها برای دیدن علت صدا، به در منزلشان می‌آمدند و کم‌کم به ما پیوستند. در مدت کوتاهی، جمعیت زیادی یک‌صدا ندای “الله‌اکبر” سر دادند. حاج آقا و مردان دیگر محله نیز در میان جمعیت بودند. همه از ته دل شعارهای “مرگ بر آمریکا” و “مرگ بر اسرائیل” سر می‌دادند. چه حس خوبی است، حس اتحاد و همبستگی.

از آن شب به بعد، هر شب این برنامه تکرار می‌شود.

- دریا

از روز اول جنگ تا حالا که در همان اوایل رهبر عزیزمان را شهید کرده اند غیرت این مرزو بوم به جوش آمده و همه ما را راهی جبهه حق علیه باطل کرده طوری که پیر و جوان ،کودک و نوجوان همه و همه مشتاق رفتن به جبهه و جهاد شده اند در طول این ایام مردان خدایی ما در میدان جبهه و آنهای که اجازه جهاد ندارند در خیابانها به پا ریختند و انزجار خود را از دشمن کرکس صفتان جهان آشکار می کنند .بعد از شهید شدن رهبرمان فکر کردند که ما زمین میخوریم غافل از اینکه ما مردمی هستیم پیرو کسانی که با خون خود زنده می شوند و صدای آزادی و آزادگی سر می دهند رهبر ما شهید شد ولی زنده است ، زنده است در قالب جوانانی مخلص و پاک سیرت که هیچ حربه شیطانی آنها را فریب نخواهد داد روح رهبر ما در جسم تک تک مردان و زنان غیور این مرزو بوم هست و حرکت می کند تا نابودی دشمنان اسلام و ایران .دشمنانی که با شعار آزادی مردم ایران به میدان آمده اند ولی در کنارش مردم بی گناه ایران را می کشند.
در این شبها مردم ما گوش به فرمان فرماندهان بزرگ جنگی جناب موسوی که فرمودند: (میدان با ما و خیابانها با شما ) واقعا که این مردم خیابانها را خالی نگذاشته اند و هر شب در شهر من (شهرستان دهدشت) رأس ساعت 8 و 20 دقیقه هیئت های مساجد ، بسیج و سایر مردم به میدان مرکزی شهر می آیند و ندای مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل را سر می دهند .
مردم شهرستان من مردمی ولایتمدار و شهید پرور هستند که در تمام طول تاریخ ایران به نوعی خود را به این کشور ثابت کرده اند و در همه بحرانهای سیاسی و اجتماعی پیش قدم بوده اند و هستند و تا پای جان پیرو رهبر خود هستند .
در این اواخردر هیاهوی جنگ و دلواپسی خبری دل همه مردم را شاد کرده و آن هم خبر انتخاب سید مجتبی خامنه ای به رهبری کشور وقتی این خبر پخش شد مردم در کنار عزاداری ها به خوشحالی پرداخته اند و گوی کشور دوباره زنده شد رهبرمان در قالب دیگری برگشته و ان شاالله که پرچم این کشور به دست رهبر جدیدمان به دست منجی عالم بشریت داده شود .ان شاء الله
به امید پیروزی جوانان غیور ایرانی

-حلیمه نیک مظهر