مرقومات جنگ

ملتی را که با هر زخمی قویتر میشود را هراس راه نیابد…
مارا از کفتاران نترسانید،چگونه مارا از جماعتی که به پوچی رسیده اند میترسانند؟
تمام جانمان زخم است ،تمام نفس هایمان بوی شهادت میدهد
ما اول راهیم در جهاد ،مابا توقف بیگانه ایم …
ما رنجمان در خونمان به خروش آمده
خونمان میجوشد که بر حزب شیطان بتازیم وتا تمام هستی اش را نگیریم کوتاه نمی آییم…
مارا با حماسه تربیت ساخته اند، ذلت را برای ما نسخه نپیچید..

-مهتاب صالحی

شب قدر جنگجوها

مرحوم مسعود دیانی نوشته‌ای دارد با عنوان شب‌قدر ترسوها! خلاصه‌اش این است که ما ادم‌ها گاهی از روی ترس، شب‌قدرها را بیدار می‌مانیم. خیال می‌کنیم اگر بخوابیم خداوند رزق و روزی‌مان را نمی‌دهد! از روزی که این متن را خواندم مواظبت می‌کردم شب قدرم از روی ترس، صبح نشود. واقعا از سر عشق به خداوند باشد. یک خلوت خدا و بنده میان نگاه پر مهر فرشتگان!

نقش انسان در تقدیرات شب قدر استاد شجاعی را هم که گوش کردم، در طول سال مراقب بودم اعمالم جوری باشد که شب قدر بتوانم بیشتر و بهتر دریافت کنم. ایشان می‌گفتند شب قدر باید جدی باشید! فقط یک خواسته و آن هم قرار گرفتن در چادر حضرت حجت را مطرح کنید. بیرون از چادر در هر کاری ولو مقدس مشغول باشید خسران است.

حالا زیر صداهای جنگی نشسته‌ام سر سجاده. تا لحظاتی دیگر باید برویم توی خیابان. جنگ است و ماموریت حفاظت از خیابان به عهده ماست. سعی می‌کنم ارتباط شب قدر با جنگ را به خودم بفهمانم.
جنگ که می‌شود اولین حسی که سراغ آدم می‌آید ترس است. شاید شبیه آن ترسی که مرحوم دیانی توی متنش آورده بود. لابد بعضی آدم‌ها می‌ترسند با جنگ هستی‌شان نابود شود! مثل آدم‌هایی که شب قدر بیدار می‌مانند تا از صف دریافت تقدیرات خداوند جا نمانند.

اما در میانه میدان جنگ آدم‌هایی هستند که عاشق‌اند! جنگ برای آنها ابدیت را نزدیک کرده. خداوند را آورده توی خیابان، کنار پیرزنی که برای پیروزی رزمندگان حلوا پخته. اینکه آنان زیر بمباران دشمن، پرچم پیروزی تکان می‌دهند از عشقی است که قلب‌شان را گرم می‌کند.
شب قدرشان هم، شب قدر جنگجوهاست! بیدار می‌مانند تا با پروردگار ساعاتی خوش بگذرانند. ترس‌ها را قورت داده و اینک یک خواسته بیشتر ندارند. خدایا تقدیرمان جنگیدن در راه مهدی زهرا باشد.
کاش ما هم از گروه ایشان باشیم!

-مریم حمیدیان

ربطنا؛ راز استواری دل در بحران ها

🔷 صحنه‌ی آشنای این روزهای ساکنان سرزمین اهورایی ایران، میدان تجلی حضور مردمانی است که استوار و خستگی ناپذیر پای استقلال و عزت کشور خود ایستاده‌اند. گویا در ازدحام حملات ناجوانمردانه‌ی دشمن و شهادت رهبرشان، دستی از غیب بر قلوب این مردمان کشیده شده و پیوندی از جنس ایمان و شجاعت و پایداری را در وجود آنها تنیده است. پیوندی از جنس «رَبَطْنا عَلی قُلُوبِهِمْ»؛ یعنی محکم بستن دل‌ها و سلب اضطراب از قلبهایشان!

🔷 در قرآن کریم، واژه‌ی «رَبَطْنَا» از ریشه‌ی «ربط» به معنای استوار ساختن و پیوند دادن آمده است؛ واژه‌ای که در دو مقطع حساس تاریخ جبهه حق، مضمون آرامش و استقامت قلبی را به نمایش می‌گذارد. این تعبیر در آیه‌ی 10 سوره‌ی «قصص» درباره‌ی مادر موسی و در آیه‌ی 14 سوره‌ی «کهف» درباره‌ی اصحاب کهف به‌کار رفته است؛ و در هر دو، خداوند رشته‌ای از جنس آرامش و یقین الهی بر گرداگرد قلوب مومنان ربط زده است تا نلرزند و استوار بمانند.

🔷 در داستان مادر موسی، تصویر اضطراب زنی ترسیم می‌شود که مأمور است نوزاد خویش را به آب بسپارد، بی‌آنکه از سرنوشت او آگاه باشد. قرآن این موقعیت را چنین وصف می‌کند: «لَوْلا أَنْ رَبَطْنا عَلى قَلْبِها»؛ یعنی اگر خدا دل او را محکم نمی‌ساخت، به ایمان خویش پایداری نمی‌کرد. تفاسیر، «ربط» را در این موضع به معنای استقرار و استحکام و استواری قلب از سوی خدا دانسته‌اند؛ نیرویی درونی که حاکی از تصرف و لطف ویژه الهی برای تقویت باطن، ایجاد آرامش و اعطای استقامت به بندگان مؤمن در لحظات حساس و پراضطراب است.

🔷 در داستان اصحاب کهف نیز همین سنت الهی تکرار می‌شود: جوانانی که در فضای اختناق کفر و شرک زیست می‌کردند، در لحظه‌ی قیام، از تزلزل رها شدند؛ زیرا خداوند «بر دل‌هایشان پیوند زد» تا جرات و قدرت لازم را برای قیام آشکار در راه توحید و رویارویی با مشرکان پیدا کنند. این «ربط»، نوعی فرآیند تقویت باطنی بود که ایمان را از مرحله‌ی باور ذهنی به کنش اجتماعی رساند.

🔷 بنابراین در نگاه قرآن، «رَبَطْنَا» بیانگر رابطه‌ی مستقیم میان ایمان و امداد الهی است؛ هرگاه مؤمن در معرض بحران قرار می‌گیرد و اخلاص نشان می‌دهد، لطف خدا قلبش را به آرامش و پایداری پیوند می‌زند. مفهومی که امروز نیز در میدان مقاومت ایرانی حضور دارد: جامعه‌ای که در برابر دشمنی‌ها و تجاوزات آنها، از درون خود نیرویی برای مقاومت و امید می‌یابد. این همان استمرار «ربط» الهی در زمانه‌ی ماست؛ پیوندی میان باور، صبر و استقامت جمعی.

-سیده رباب سیدکاظمی

خدایا در این روزها که به قله نزدیکیم. در این روزها که تمام جبهه ی کفر و ظلم امریکای جنایتکار و اسرائیل غاصب و کودک کش در مقابل جبهه‌ی حق ایستاده است …
در این روزها که مردم بصیر و انقلابیمان در خیابان‌ها و میادین حضور حماسی دارند…
در این روزها که مسئولین کشوری و لشکری. برای سرافرازی ودفاع از کشور عزیزم ایران با جان ودل تلاش میکنند…
در این روزها که در نبود رهبر و قائدشهیدمان به سوگواری می پردازیم و یادش را گرامی می داریم …
خدایا به حق خوبان درگاهت در این شبهای قدربهترین تقدیرها را برای کشورم و مردم عزیزم و تمام مسئولین نظامی و امنیتی و اطلاعاتی و کشوری و رهبر منتخب آینده کشورم مقدر فرما

-سمیه حسینخانی

وعده ما در قیامت
چه روزها که در خاطرم به دیدارت دعوت نشده‌ام. اقا جان خودم را جلوی شما تصور می‌کردم. باورتان نمی‌شود اما در خیالم بارها تمرین کردم چطور خجالت را کنار بگذارم و از شما انگشتر تبرکی بگیرم. تمرین کرده بودم چطور از شما دعای عاقبت بخیری بچه‌هایم را بگیرم. آقا جان این سرباز بی جانت که همیشه دعایش کاستن از عمرش بود تا به عمر با عزت شما اضافه شود امروز مانده و داغ شما را دیده. داغ از دست دادن پدری دلسوز داغ حسرت آن دیدار خیالی.
آقاجانم قول می‌دهی دیدارمان در جهانی دیگر میسر شود. می‌دانم بنده‌ای سراتاپا تقصیرم اما آرزو که بر جوانان عیب نیست.
آقا جان حرف از جوانی زدم، در اوج جوانی کمرم را داغت خم کرده اما از شما یاد گرفتم همیشه جلوی دشمنانم محکم و استوار بایستم. نمی‌گذارم دل شکسته من بهانه دست دشمن دهد و دشمن شادت کنم.
آقا جانم وعده ما در قیامت ان شالله ، یادتان نرود من منتظر و چشم به راه وساطت شما هستم در پیشگاه پروردگارم.

-سمیه اسماعیل زاده