مرقومات جنگ

قلبی که می‌سوزد
یک هفته شد که تصویر جدید تو بر قاب تلویزیون نقش نگرفت. در این مدت لبخند مهربانت را می‌جستیم تا دوباره امید را در دل‌هایمان بکاری.هفت روز از نبودنت می‌گذرد و جگرمان در فراقت می‌سوزد. سخت است؛ ولی کم‌کم می‌آموزیم که تو در جان ما جاری‌ هستی.اگرچه در گوشهٔ سرد خیابان ایستاده‌ایم و فریادمان به سوی ستمگران و استکبار روانه می‌شود؛ ولی دست‌های استغاثه‌مان در دل شب بلند می‌شود به توسل و فتح‌ پایدار.
در این مسیر، صدای تو در قلب‌های ما زمزمه می‌کند و نزدیکی به قله را به یادمان می‌آورد.انتظار ظهور مولای مهربان دل‌هایمان را شاد می‌کند همچون نوری در میان تاریکی.
آقای عزیزمان به حق خون به ناحق ریخته‌ات دعا می‌کنیم تا با ظهور مولایمان فرج برایمان رقم بخورد و دل‌هایمان آرام گیرد.

-مریم نوری

پدر ایران

از زیرنویس برخی رسانه‌های خارجی خبری گذشت؛ خبری کوتاه، اما سنگین:«سید علی خامنه‌ای کشته شد.»
همان یک جمله کافی بود تا موجی از اضطراب در دل‌هایمان بیفتد. اما با خود گفتیم:«نه… حتماً شایعه است.» از همان خبرهایی که بارها شنیده بودیم و حقیقت نداشت. مگر می‌شود شخص اول یک کشور را به این آسانی ترور کرد؟

با خودم می‌گفتم محال است. مدام صلوات می‌فرستادم و زیر لب دعا می‌کردم. دلم نمی‌خواست حتی لحظه‌ای این خبر را باور کنم. در ذهنم نام و یاد مردانی می‌آمد که پیش از این برای امنیت و آرامش سرزمینشان جان داده بودند؛ شهید سردار سلیمانی، سید حسن نصرالله و بسیاری دیگر که راهشان را با خون خود امضا کردند.

تا آن سحرگاه، سحری که گوینده خبر با صدایی آرام و سنگین اعلام کرد:«خبر شهادت رهبر انقلاب…»

دنیا برای لحظه‌ای ایستاد.
مات و مبهوت به صفحه تلویزیون خیره مانده بودم و هنوز در دل تکرار می‌کردم:«نه… دروغ است… نمی‌شود…»

اطرافیانم با نگرانی می‌گفتند:«بدبخت شدیم… ایران بدون او چگونه خواهد شد؟ نکند امنیت از میان برود؟ نکند سرنوشتی شبیه کشورهایی پیدا کنیم که آرامششان را از دست دادند؟»

و من هنوز در شوک نگاه می‌کردم؛ به تصاویر بیت رهبری پس از حملات موشکی… به آن حیاط آشنا، به آن درختان سبز که گویی شاهد سال‌ها ایستادگی بودند.

اما در دل می‌دانستم حقیقتی هست که فراتر از اندوه ماست.
شهادت نصیب هر کسی نمی‌شود؛ شهادت لیاقت می‌خواهد. شاید ما رهبر بزرگی را از دست داده باشیم، اما راهی که او نشان داد پایان ندارد.

چرا که هنوز دل‌هایی هستند که برای این سرزمین می‌تپند؛ سربازانی که ایستاده‌اند،
و مردمانی که منتظرند.

منتظر روزی که عدالت و آرامش واقعی بر جهان سایه بیفکند؛ و تا آن روز، نخواهند گذاشت حتی یک وجب از خاکشان، و حتی ذره‌ای از عزت و ناموسشان به دست بیگانه بیفتد؛ حتی اگر بهایش ایستادن در سخت‌ترین لحظه‌ها و دادن خون باشد.

-عاطفه نورصالحی

نشسته بودیم سر سفره ختم قرآن، خبر حمله به بیت رسید، دعا کردیم آقا در سلامت باشد بدنم لرزید و بند دلم پاره شد، لب و دهانم خشک شد.
ختم که تمام شد، سراغ گروه رفتم و با اطمینان از سلامت اقا ارام‌تر شدم اما من از ترور شهید هنیئه این کابوس همراهم بود که مبادا…
با خبر شنیدن حمله ایران، خیالم راحت شد آقا در اتاق فرماندهی است. اما هی از خودم می‌پرسیدم چرا بقیه پیام دادند اما آقا نه؟!
سحر شد، سفره سحری را جمع کرده نکرده، در شبکه خبر مجری پشت تریبون نشسته بود بقیه چیزها در هاله‌ای از ابهام است نفهمیدم مجری چه گفت، نماز خواندم، دعای عهد.
منگ بودم حتی اشکم هم نمی‌امد فقط بغض کرده بودم همش با خودم تکرار میکردم نه ممکن نیست، محال است، غیرممکن، نه.
قرآن کتاب هدایت به کمکم امد و ما محمد الا رسول…
قرار به عقب‌گرد نیست خدا هست امام زمان عجل الله می‌آید و انتقام یک علی دیگر را هم می‌گیرد فقط خدا کند من همراه و سربازش باشم.
دل سیر گریه کردم و زاری وضو گرفتم پای سجاده نشستم که از شدت انفجار در و پنجره‌ها به صدا درامد، بله جنگ است و ما سپاه حق ان شاء الله.
همراهی و همدلی از مسجد محل شروع شد و بعد تجمعات بیرون مسجد و کاروان خودرویی حال غم با شور حماسه عوض شد.
با چشم اشکی شعار دادن و تکبیر گفتن حال خوبی است و آن حکیم فرزانه گفته بود، ما فقط الله اکبر داشتیم برای پیروزی و این باور رمز پیروزی است.الله اکبر

-فاطمه تیرانداز

موشک‌های کاغذی

در این سه هفته برای هزارمین بار من دزد شده‌ام و او پلیس و البته گاهی هر دو پلیس. هزار بار قدرت عنکبوتی، قدرت رباتی و چنگال‌های قوی‌مان را فعال کرده‌ایم. هزار بار برای دزدها نقشه کشیدیم. کمین گذاشتیم و در پناه بالش‌ها بهشان تیراندازی کرده‌ایم. برای هزارمین بار من زخمی‌ شده‌ام و او با پنس‌های نامرئی تیرهای نامریی‌ترم را بیرون کشیده است. روی زخم‌هایم ماده ضد عفونی زده است. باندهایش را با ملایمت دور دست و پاهایم پیچیده است. سر شکسته‌ام را گچ گرفته است و من هر بار از شدت درد، ناله‌های کشدارم را توی هوا پرتاب کرده‌ام. او هر بار با لبخندی که روی لب‌هایش پهن شده، با دست‌های کوچکش نوازشم کرده است و گفته: خاله کَبِی(قوی) باش تو نباید نابود بشی!

دیشب تصمیم گرفتم برایش یک شگفتانه رو کنم. با کاغذ چند موشک ساختم و گفتم امشب می‌خواهیم کار دوشِمَن (دشمن) را برای همیشه یکسره کنیم. چند بار بالا پرید و دست‌های کوچکش را توی هوا تکان داد و گفت: ممنووون خاله.
گوشه‌ی اتاق سنگر گرفتیم. موشک‌هایمان را ردیف کردیم. مقدمات کار با من بود و شلیک با او. موشک‌ اول را که توی دست‌های کوچکش ‌گذاشتم چشم‌هایش از ذوق خندید. رمز دور اول عملیات یا محمد رسول‌الله بود. محکم و جدی گفتم: یا محمد رسول‌الله
او موشکش را در دست گرفته و منتظر بود تا شمارش معکوس را شروع کنم.
آرام و شمرده گفتم: سه، دو، یک، شلیک.
موشک از روی دست‌های کوچک او پرواز کرد و کمی آن طرف در قلب دشمن نشست.
باید شوری به پا می‌کردم. همزمان نقشم را عوض کردم و رفتم توی جلد نیروهای دشمن.
صدایم را بَم کردم و گفتم. بوووومب. بووومب. دست‌هایم را توی هوا تکان دادم و با حرکت‌‌های آهسته توی هوا تلوتلو خوردم و بعد نقش زمین شدم و چشم‌هایم را بستم. صدای قهقهه‌اش اتاق را پر کرد. خوشش آمده بود. پرید رویم و گفت: پاشو خاله هنوز کلی موشک داریم! دشمن‌ها هنوز نابود نشدن که.
من دوباره تبدیل به نیروهای خودی شدم.
برگشتم سر جای اول و دور دوم عملیات را با رمز یا علی‌بن ابی‌طالب از سر گرفتیم و این بار موشک‌های کاغذی او مغز دشمن را متلاشی کرد. سه دور دیگر پرتاب کردیم. حالا خیالش راحت شده بود. موقع خواب دیگر دشمنی در کار نبود تا نابودمان کند.

-فقیهی

یک بار دیگر از خواب بیدار شدیم و عزیزی کنارمان نبود. تمام روز خبری نشد و چشم انتظار شکوفا شدنش بودم. دلم از آن سخنان پدرانه می‌خواست که تمام دلهره‌هایم را بشورد و ببرد. اما هنگام سحر با صدای پدر شوهرم که آقا را کشتند تمام دنیا برسرم خراب شد. دلم میخواست زمین و زمان را بهم بدوزم. دلتنگی یکباره همه‌ی وجودم را گرفت همه‌ی آن دلتنگی‌هایم را در دلم جمع کردم، از تمام آن‌ها خشمی ساختم برای نابودی وطن فروشان و دشمنان ایران. سخن آقا در ذهنم هزاران بار تکرار می‌شود” باید در برابر سختی مقاومت کنیم، هر وقت عرصه سخت تر شد باز مقاومت کنید آنجاست که پیروزی از آن ماست".
آقا جانم دلتنگ صدای پدرانه‌ات هستم اما امیدم به آینده‌ای روشن است که در آن علی نیست اما خدای علی همیشه هست.
-سمیه اسماعیل زاده