مرقومات جنگ

فاصله‌ها
حال و هوای گلزار شهداء با بقیه جاها فرق دارد. شاید به خاطر زنده بودن شهداء است و اخلاصی که در عمل و رفتار داشتند.
چند ماهی می‌شد که به بهشت زهرا نرفته بودم. جنگ فرصت رفتن را گرفته بود، اما خواستنش را نه.
گلزار شهداء خیلی تغییر کرده بود. سایه بان‌ها را برداشته بودند و میان قبرها یک دست سنگ فرش سفید.
مهمترین تغییر اضافه شدن تعدادی شهید بود. شهیدان جنگ رمضان.
یکی از شهداء در ردیف شهید پلارک دفن شده بود، روز یازدهم فروردین.
همین طور که میان قبور قدم می‌زدم، مزار شهیدی را دیدم که چند روز پیش در مراسم تشییع‌اش، در تجمعات شبانه شرکت کرده بودم.
خانمی که با پسر نوجوانش شهید شده بود.
به علت جمعیت زائران نتوانستم نزدیک شوم. فقط از دور فاتحه خواندم. مانند شب تشییع، چه جمعیتی آمده بودند. حتی نزدیک خودرو حمل شهداء هم نمی‌شد رفت.
کمی غصه‌ام گرفت، از فاصله‌ای که بین ما بود. فاصله در این دنیا و آخرت.
اما ناگهان جمله‌ای روی زبانم جاری شد:« شاید خیلی بین ما فاصله باشه. ولی ما هم در راه شما هستیم. حتی با کوچکترین کارها مثل شرکت در تجمعات شبانه.»

زهرا خانی

برای ایران،جان می‌دهم

پدرشان خیلی از شب‌ها درگیر است و آنها نمی توانند در تجمعات شرکت کنند.
یک روز ظهر وقتی وارد حیاط خانه‌شان شدم، با این صحنه مواجه شدم.
دوتا خواهر دستم را گرفتند و به سمت موکب کوچکشان بردند.
به من آب و شیرینی تعارف کردند و گفتند:
روی این برگه بنویس برای ایران چیکار می‌کنی؟
خودکار و برگه را در دستانم نگه داشتم، به فکر فرو رفتم؛ واقعا برای ایران تا کجا پیش می‌‌روم؟
واقعا چه کاری از دستم بر‌ می‌آید؟
خودکار را میان انگشتانم فشار دادم و روی کاغذ نوشتم:
برای ایران، جان می‌دهم.

فاطمه امینی نسب

دلتنگتم عزیز عراقی من

روبه‌روی موکب نشستم؛ چشم دوختم به آتشی که همزمان نه تنها کتری را، بلکه قلب مرا هم می‌سوزاند.
با صدای مداحی عراقی، قلبم هوایی شد؛ بغضی گلویم رو مدام چنگ میزد و از من درخواست می‌کرد تا اجازه ی ورود به چشمانم را بدهم.
موکبی که به سبک موکب های عراقی بود، مرا هوایی کرد، هوایی دیاری که فرسنگها از او دورم 💔
موکبی که با دیدنش مرا به مرداد سال گذشته پرتاب می‌کرد؛ وقتی که از فرط خستگی و تشنگی گوشه ای می‌نشستم و ناگهان یکی میگفت:
شای ایرانی أو عراقی؟
و درجوابش با لبخندی میگفتی:شکراً، شای عراقی.
آخ
عزیزدل عراقی من، این شب‌ها میان خیابان، با دیدن هر موکب، یادتان میوفتم.
نمی‌خواهی دعوتم کنی؟

فاطمه امینی نسب

در امتداد سرخ غیرت؛ از شانه‌های زخمی تا معراج گمنامی

در هیاهوی واگن مترو، میان غریبه‌هایی که هر کدام به سویی می‌رفتند، من در اقیانوس افکار خود غرق بودم، که ناگهان یاد تماس‌های مکرر، چون اصابت صاعقه‌ای بر برکه‌ی آرام خیالم،رشته افکارم را پاره کرد. مدیر گروه‌های جهادی چندین بار با ما تماس گرفته بود و بخاطر شلوغی خیابان و مترو صدا را نشنیده بودیم و قبل از سوار شدن بر مترو متوجه آن شده بودیم و قرار بود بعد از سوار شدن تماس بگیریم.
صدایی مملو از شتاب و تکلیف: «رژه تمرینی… کجایید؟ مگر قرار نبود…؟» بی درنگ با این‌که در جریان نبودم، گفتم: «فراموش کرده بودم؛ همین حالا می‌رسیم.» مقصد، ایستگاه قیطریه بود و میعادگاه، چهارراه کامرانیه.

وقتی به چهارراه کامرانیه رسیدیم، نفسم در سینه حبس شد. آنجا، در رگ‌های خاکستری شهر، لشکری از نور قد علم کرده بود. خیل دختران «جان‌فدا»، بانوانی که لطافت نگاهشان با صلابت آهن گره خورده بود، در ستون‌هایی منظم ایستاده بودند. صحنه‌ای بود که هر تشبیهی در برابرش رنگ می‌باخت. برخی بر پشت «جیپ‌ها» و «هایلوکس‌ها» ایستاده بودند و سلاح‌های سنگین را چون پر قو بر دوش می‌کشیدند؛ عده‌ای دیگر با «دوشکا» و «آرپی‌جی»، هیبت پوشالی دشمن را به سخره گرفته بودند.
سهم من در این میانه، علمداری پرچم مقدس شد؛ علمی که در آغوش باد می‌رقصید و هویت یک ملت را فریاد می‌زد. رفیقم نیز دوربین به دست، شد روایتگر این حماسه‌ی دیدنی.
ستون‌ها که به حرکت درآمدند، گویی زمین زیر پای این دختران بااراده می‌لرزید. در هر ردیف، شش ستاره‌ی زمینی با فاصله‌ای دقیق، مشق عشق می‌کردند. فاطمه، کوثر و مهرنسا را می‌دیدم که سلاح بر دوش، با نگاهی نافذ، تمام تعاریف کلیشه‌ای از ضعف زنانه را در هم می‌شکستند. در آن لحظات، غرور ملی چنان در جانم شعله می‌کشید که نه تازیانه‌ی باد را حس می‌کردم و نه گذر زمان را.

پاسی از شب گذشته بود که به خوابگاه بازگشتیم، دوستانم را می‌دیدم که از شدت سنگینی سلاح، شانه‌هایشان افتاده بود و کتف‌هایشان از دردی جانکاه می‌سوخت. تماشای این درد شیرین، مرا به اقیانوس غمی عمیق برد. با خود اندیشیدم: ما تنها چند ساعت سلاح به دست گرفتیم و این‌چنین فرسودیم؛ پس آنان که عمرشان را پشت این لانچرها و در سرمای سنگرها سپری می‌کنند، چه جانی در بدن دارند؟
ناگهان بغضی گلویم را فشرد. به یاد «دی‌ماه» افتادم؛ به یاد همان روزهای تلخی که حافظان امنیت این مرز و بوم، همان‌هایی که جانشان را سپر بلای من و تو کردند، در غربت شهر خودشان به فجیع‌ترین و بی‌رحمانه‌ترین وضع ممکن پرپر شدند. دلم لرزید برای آن مظلومانی که در اوج ایثار، توسط عده‌ای نامسلمان و بی‌انصاف، «داعشی» خوانده شدند!
چقدر تلخ است که ساقی امنیت باشی و به جرم سقایی، تو را سنگ‌سار کنند. چقدر دردناک است که از تمام وابستگی‌های دنیا، از لبخند فرزند و آغوش گرم خانواده بگذری تا در دل سیاهی شب، لانچری را به سمت دشمن نشانه بگیری، اما در خانه، خنجر تهمت هم‌وطن، قلبت را بدرد.
آن شب، در حالی که درد خفیفی در دست‌هایم می‌پیچید، تنها به یک چیز فکر می‌کردم: اگر این «جان‌فداها» نبودند، امروز کدام دست ناپاکی بر سر کودکان این سرزمین سایه می‌انداخت؟ برای ما باز یادآوری شد؛ که امنیت، نه یک اتفاق، که ثمره‌ی خون دل مردانی است که در سکوت می‌سوزند تا چراغ خانه‌ی ما روشن بماند. خواب به چشمانم آمد، اما روحم در کنار مزار همان غریبانی ماند که در دی‌ماه، مظلومانه‌تر از هر شهیدی، فدای آرامش ما شدند.

✍️ زهرا مرادقلی

موقعیت:عوارضی!

قسمت ششم

آن‌شب واقعا متفاوت بود. انگار این تغییر ارتفاع نیم متری همه چیز را تغییر داده بود. هیجان بیشتر شده بود. تکان دادن پرچم نمای بهتری پیدا کرده بود. ریحانه به من می‌گفت:« دیدی خاله بالا بهتره! » واقعا بهتر بود.

وقتی صوت هم به کار ما اضافه شد دیگر نور علی نور شد. انرژی‌ها بالا رفت. ماشین‌هایی که عبور می‌کردند پرچم درمی‌آوردند. دستشان را از شیشه بیرون می‌آوردند و نشانه پیروزی «V» یا مشت را نشان می‌دادند. من مانده بودم وفادار به علامت درست علامت پیروزی یعنی مشت گره کرده باشم یا علامت رایج بین مردم که وی انگلیسی و اول کلمه‌ی ویکتوری یعنی پیروزی را نشان دهم؟ چالش مهمی بود.

آن‌شب هیجانش وقتی بیشتر شد که شاهد آمدن یک ماشین و چهار فرد مسلح بودیم. وقتی پیاده شدند و در مقابل سکو قرار گرفتند فکر کردیم «به به» برای حفاظت از ما آمده‌اند. ولی موضوع چیزی دیگری بود. این را وقتی فهمیدیم که یک نیسان آبی را متوقف کردند. یک مرد با لباس سفید و حدودا 30 ساله از آن پیاده شد. یک خانم با بچه‌ هم صندلی کنارش نشسته بود. ریحانه رو به من کرد:«خاله اون خانمه رو ببین. انگار استرس داره.» دختر باهوش خانه راست می‌گفت. یک بی‌قراری در صورت زن موج می‌زد.

اولش فکر کردیم پلیس راه کارشان دارد اما کم‌کم دیدیم نه. اوضاع پیچیده‌تر از این‌ حرف‌هاست. آن مردان مسلح ماشین را گشتند. بعد هم مرد را دستگیر کردند و همگی همراه ماشین رفتند. آن ماجرا هیجان را چندین برابر کرد. در دلم گفتم:« اگر منفجرمان می‌کرد چه؟!»

فاطمه صداقت