مرقومات جنگ

بعضی از شب ها انگار نمی‌خواهند صبح شوند.
امشب هم ازآن شب هاست،غم عجیبی روی دلم سنگینی می‌کند.تولدامسال باغمی دلنشین همراه است خوشحال از رسیدن آقایمان به آرزویش ودل تنگ از نبودشان وندانستن قدرو بزرگیشان.
قلبم ازسینه انگار می‌خواهد بیرون بزند.چه حال عجیبی است ای خدا.
ازیک طرف احساس شادی مبهمی برای تولد.وازطرفی ،غم نبود استادی بزرگ.
معلمی به وسعت تمام جهان،معلمی دانا وحکیم وفرزانه،جای خالیش عجیب دل را رنجور کرده است.
اما سخنانشان هیچ وقت کهنه نمی‌شود.به یاداین سخن ایشان افتادم که شرح حال الان زمانه ی ماست؛
« درس امام رضا علیه‌السلام به همه‌ ما این است که ای مسلمان! از مبارزه خسته نشو. نخواب چون دشمن همیشه بیدار است و در شکلهای مختلف و در لباسها و نقابهای گوناگون و با آرایشهای رنگارنگ ظاهر میشود؛ چشم تیزی داشته باشید، دشمن را بشناسید و راه مبارزه‌ی با دشمن را بلد بشوید و مثل علی بن موسی الرضا از اول تا آخر مبارزه را ادامه بدهید. (3 آذر 63)»

آقای من الان که نیستیدانگارتمام دنیا برایم تنگ شده به اندازه ی یک قفس وشایدهم کوچکترپروبالم بسته است،اما مانندگنجشکی هستم که امیدپروازدر دلش غوغا می‌کند.
پروازبه سوی نور وآزادی وحرکت به سوی آغازی دوباره.
با خودم می‌گویم نورکه باشد همه تاریکی ها راازبین می برد.غم ها،غصه ها،رنج ها،ظلم ها،سختی ها وتمام نا تمام هایمان را.

میلاد امام رضا جانم امسال چه غریبانه است‌.
دلم روشن است به آمدنت.
اللهم عجل لولیک الفرج

مرضیه قرباقستانی

روشن مثلِ روز

کسی که زمانه را می‌شناسد، یعنی وقتی اوضاع و احوال محیط خود، محیط پیرامونی‌اش و محیط جهان را می‌داند و می‌فهمد جریان‌های گوناگون جهانی کی‌هایند، کجایند، اهدافشان چیست، چه جور باهم مواجه می‌شوند، دچار اشتباه نمی‌شوند؛ در قضایای گوناگون، قضاوت اشتباه نمی‌کنند و دچار اشتباه نمی‌شود. این آشنایی برای همه لازم است…
امیرالمومنین می‌فرماید: *اگر حق به طور خالی و بی‌شائبه خودش را نشان بدهد، کسی دچار اشتباه نمی‌شود؛ اگر باطل بدون آمیختگی با حق، خودش را نشان بدهد، کسی دچار باطل نمی‌شود.
این‌هایی که بصیرت ندارند، مثل کسانی هستند که در تاریکی شب، در مه غلیظ، در غبار می‌خواهند مخالفی را، دشمنی را بزنند؛ خب نمی‌دانند دشمن کجاست.
(کتاب هندسه نبرد (نسخه الکترونیکی)- صفحات 33 و 34)

به نظرم «شناخت» از آن واژه‌هایی است که شاید همیشه ساده از کنارش می‌گذریم. ولی اگر روی آن کمی فکر کنیم، متوجه می‌شویم که چه واژه‌ی قدرتمند و ارزشمندی است. شناخت از آگاهی می‌آید و آگاهی، نتیجه‌ی تفکر، بررسی و دقت است.
وقتی به درک درستی از خودت، دنیا و هستی رسیدی، دیگر چیزی برایت عجیب نخواهد بود. نقاب‌های این دنیا از روی صورت‌ها می‌افتند و واقعیتِ هر چیزی روشن می‌شود. آنگاه در هر جا و مکانی که باشی، خورشید را همیشه همراه خودت داری.
البته این شناخت وقتی به بهترین شکل عمل می‌کند که ابتدا، خودت را بشناسی و بعد در دنیای اطرافت کنکاش کنی. خودت، استعدادت، ویژگی‌ها و توانایی‌هایت، نقاط ضعف و قوتت، مسیرت، هدفت و کل زندگی‌ات را اگر شناختی، دیگر چیزی توانایی آن را ندارد که تو را از مسیر درست منحرف کند.
حتی اگر حق، در لایه‌های بسیاری از دروغ پیچیده شده باشد. یا حتی اگر دشمنت، زیرک‌ترین و سرسخت‌ترین دشمنان باشد.

غریب السلطنه

پیلهٔ پوشالی

او( وطن فروش ) فکر می‌کرد برای خانه‌ای بیرون از این خاک، نقشه می‌کشد؛ اما تمام عمر، تنها مشغول جویدن طنابی بود که سقف بالای سرش را نگه می‌داشت.
بیگانه، لبخندش را به بهای یک سکه سیاه خرید؛ سکه‌ای که سنگینی‌اش سکوت ابدی او شد، وقتی که آوار وطن، بی‌صدا بر سرش فرود آمد.
فروختن ریشه به امید پرواز، حکایت کرمی است که با چوب درخت خود، پیله‌ای از حسرت می‌بافد.

✍️ زهرا مرادقلی

ادامه »

پهباد خدا
در طول تاریخ، همواره شاهد ظهور افرادی بوده‌ایم که قدرت و ثروت، آنان را به غرور و تکبر کشانده و در نهایت به ورطه نابودی کشانده است. داستان نمرود، پادشاهی که ادعای خدایی کرد و در برابر فرمان الهی سرکشی نمود، نمونه‌ای عبرت‌آموز از این مدعاست.

روزی فرشته‌ای به صورت انسان نزد نمرود آمد و او را به یکتاپرستی دعوت کرد. فرشته به نمرود هشدار داد که با خدای یکتا در ستیز نباشد و از عذاب الهی بترسد، زیرا فرمانروایی و سپاه خدا از پادشاهی و سپاه او بسی عظیم‌تر است و اگر اراده کند، او را به وسیله ضعیف‌ترین مخلوقاتش هلاک خواهد کرد.

نمرود که خود را بی‌نیاز از هر کسی می‌دانست، این هشدار را نادیده گرفت و سپاه خدا را به جنگ طلبید. فرشته به او سه روز مهلت داد تا سپاهش را جمع کند. پس از سه روز، به فرمان الهی، پشه‌ها بر سپاه نمرود تاختند و آنان را چنان نیش زدند که سپاهیانش پراکنده شدند.

پس از مدتی، همان فرشته بار دیگر نمرود را به یاد شکست سپاهش انداخت و دوباره او را به ایمان به خدا توصیه کرد و از هلاک شدنش تهدید نمود. اما نمرود باز هم عناد ورزید. در این هنگام، خداوند پشه‌ای را مأمور کرد تا از راه بینی وارد سر نمرود شود و مغز او را بخورد. شدت درد نمرود به حدی بود که اطرافیانش برای آرام کردن او، بر سرش می‌کوبیدند و این درد تا چهل سال ادامه یافت تا اینکه نمرود از دنیا رفت.(1)

امروزه نیز شاهد زیاده خواهی ترامپ هستیم.او که با تکیه بر قدرت دنیوی، گردنکشی کرده، جهان را زیر و رو می‌کند و عملاً با خدا به جنگ برمی‌خیزد. اما تاریخ به ما آموخته است که عاقبت این افراد، همانند نمرود خواهد بود. «پشه‌ای» که خداوند مأمور کرده بود، نمادی از قدرت بی‌انتهای اوست؛ قدرتی که در کوچکترین مخلوقاتش نیز تجلی می‌یابد و در برابرش هیچ کس نمی‌تواند از عذاب الهی فرار کند، چرا که «پشه پهباد خداست» و اراده او بر همه چیز غالب است.

پ.ن:حوادث الایام،آیت الله مرعشی،ص21

✍ 🏻مریم قپانوری

رقص پرچم‌

روی دوش پدرش نشسته بود. کمی دورتر از من.
چهار پنج سال بیشتر نداشت اما پرچمش دوبرابر خودش بود.
پدر با مداحی و حیدر حیدر جمعیت، شور گرفته بود. رقص پرچم‌ها را در نسیم تماشا می‌کرد.
چراغ قوه گوشی‌ها مثل الماس می‌درخشید، ولی من فقط چهره پسر را نگاه می‌کردم. میله پرچم را به سختی تکان می‌داد. ولی نوک پرچم بالا نمی‌رفت و مدام روی صورت و گردن مرد میانسال، چند قدم جلوتر می‌خورد.
برایم جای تعجب داشت. مرد از جایش حرکت نمی‌کرد، همان جا روبه‌روی جایگاه مداح، ایستاده بود.
فقط سرش را پایین انداخته بود با چشمان بسته و آرام سینه می‌زد. انگار گوشه پرچم ، گوشه چادر مادر است که مهربانانه او را نوازش می‌کند.
مداحی که تمام شد پدر تازه متوجه موضوع شد. پرچم را از پسرش گرفت و گفت:« بده من چیکار می‌کنی؟»
رو به مرد میانسال کرد:«شرمنده آقا ببخشید.»
اما او فقط به پرچم نگاه کرد. نفس عمیقی کشید و خندید.

زهرا خانی