مرقومات جنگ

در آغوش دماوند؛ وقتی ایثار بر پر قو چیره می‌شود

از مرکب جاده پیاده شدیم و شهر، در دو راهی تقدیر، ما را به آغوش کشید. سوار بر خودروهایی که ما را به عمق شریان‌های تهران می‌بردند، چشم به پنجره دوختیم. همسفری که حالا دوست شده بودیم؛ در گوشم نجوا کرد: «پس غزه که می‌گفتند اینجاست؟ چرا تهران هنوز نفس می‌کشد؟»
راست می‌گفت؛ با تمام زخم‌هایی که بر پیکر این شهر نشسته بود، تهران نه غزه بود و نه ویرانه.
ما از جنوب تا شمال، از میان رگ‌های تپنده‌ی پایتخت گذشتیم. اگرچه سایه‌ی جنگ، اینجا و آنجا صورت شهر را خراشیده بود و خون پاک هم‌وطنانمان سرمه‌ی چشم خاک شده بود، اما تهران هم‌چنان سرپا بود.
شهر، چون کوه دماوند، غبار نبرد را از شانه‌هایش می‌تکاند و با غروری باستانی ایستاده بود. دشمن می‌خواست تصویر ویرانی بسازد، اما واقعیت، پایداری کوهی بود که از تندبادها نمی‌لرزید.
به مقصد رسیدیم؛ جایی که قرار بود «خانه» باشد، اما شباهتی به هیچ خانه‌ای نداشت. اتاقی کوچک، محصور در فوم‌های ضربه‌گیر، سرد و عریان از هر فرشی. نه از لطافت قالی‌های دست‌بافت خبری بود و نه از گرمای آسایش. سه بانوی دیگر نیز به جمع ما پیوستند تا حلقه‌ی اراده کامل شود.
اکنون که به آن ایام می‌اندیشم، در آیینه تماشای‌شان می‌کنم؛ بانوانی که گویی در «پر قو» روییده بودند و عطر رفاه از تار و پود زندگی‌شان جاری بود. اما چه کیمیایی در جانشان ریشه داشت که آن اتاق کوچک بی‌نشان را به وسعت یک جهان ترجیح دادند؟
آنجا، زیستن درس دیگری داشت. آن‌ها که عادت به جیره‌های اندک و خوابیدن بر روی زمین سفت نداشتند، بی‌هیچ شکایتی، لبخند را جیره روزانه‌شان کردند. آن‌ها نه برای مزد آمده بودند و نه برای نام؛ آن‌ها آمده بودند تا ثابت کنند وقتی پای آرمان در میان باشد، ناز و نعمت، کم‌ارزش‌ترین سکه‌ی رایج است.
آدم‌هایی که از آغوش گرم فرزند و بستر نرم خانه گذشتند تا در شهری که زیر رگبار کینه بود، معنای تازه‌ای به «جهاد» ببخشند. آن‌ها در آن اتاق‌کوچک، بزرگ‌ترین حماسه‌ی سکوت را آفریدند؛ حماسه‌ای که نشان داد عشق به وطن، تمام سختی‌ها را در خود هضم می‌کند.

شاید راز آن لبخندها و عدم اعتراض، در این بود که آن‌ها «سختی» را نه به چشم درد، بلکه به چشم «صیقل خوردن روح» می‌دیدند. کوه دماوند هم اگر امروز استوار است، به خاطر آتش‌فشانی است که در دل دارد؛ درست مثل هم‌سفرانم.

✍️ زهرا مرادقلی

کوچ در زورق تردید و آتش

به نام او که قلم را به اشک دل آغشته کرد.

آن روز، خورشید با طمانینه‌ای غریب در افق خانه غروب می‌کرد؛ گویی می‌دانست قرار است شاهد شکافتن قلبی باشد که میان دو قطب «ماندن» و «رفتن» در نوسان است. من، با کوله‌باری که بیش از رخت سفر، از سنگینی اضطراب پر شده بود، در آستانه‌ی اقیانوسی ایستاده بودم که موج‌هایش بوی باروت و غیرت می‌داد.
همسرم، صبور سربلند قصه‌ام، با نگاهی که خود قصیده‌ای از ایثار بود، مهر تایید بر این عزیمت زد. اما در این میان، دو غنچه‌ی نشکفته در گلدان زندگی‌ام بودند که جمع سال‌های حیاتشان هنوز به هفت‌ نرسیده بود؛ دو ریسمان نامرئی که بند دلم را به چهارچوب در گره می‌زدند.

ساعت، با تیک‌تاکی بی‌رحم، لحظه‌ی وداع را چون شمشیر بالای سرم نگاه داشته بود که ناگهان، سرپرست گروه با تماسی از تصمیم شوم دیو سیاه صهیون، با نفس‌های مسمومش که می‌خواست مسیر ریلی را مسدود کند، خبر داد. قطار، آن مادیان آهنی که قرار بود ما را به مقصد برساند، از نفس افتاد و جایش را به اتوبوسی داد که قرار بود در جاده‌های پرپیچ‌وپخم، حامل اراده‌های پولادین باشد.
تردید، چون پیچکی سمی، به دور پاهایم پیچید. ایستادم؛ در برزخ تصمیم، اما باز هم، همراه همیشگی‌ام با کلامی که چون آب بر آتش بود، تردید را در نطفه خفه کرد.

در آن اتوبوسی که، من با پنج بانوی دیگر عازم تهران، آن پایتخت مقاومت بودیم را بدرقه می‌کرد. همسفرانم، بانوانی بودند که هر کدام با عطر فرهنگ خاص‌شان، چون حریری بر تن داشتند. ما چون دانه‌های تسبیحی بودیم که هنوز نخی آن‌ها را به هم پیوند نداده بود، اما همه از یک تربت برخاسته بودیم.

نیمه‌شب که از راه رسید، سکوت اتوبوس با هیاهوی درونم در تضاد بود. چشمانم که از ظهر وداع، با خواب قهر کرده بودند، به صفحه‌ی کوچک گوشی پناه بردند. در خانه‌ی ما، با شروع جنگ بود که قاب جادویی تلویزیون تنها میان دو دنیای متفاوت پل می‌زد: دنیای معصومیت «پویا» و دنیای واقعیت عریان «شبکه‌ی خبر».
در آن تاریکی جاده، ناگهان زیرنویس خبر چون تازیانه‌ای بر پیکر باورهایم فرود آمد. «ترامپ شروط ایران را پذیرفته است…»؛ کلماتی که بوی خیانت می‌دادند. در ذهنم، تصویر دشمنی نقش بست که در آستانه‌ی سقوط، با طناب پوسیده‌ی آتش‌بس، فرصتی برای نفس‌ کشیدن می‌یافت. گویی دست‌هایی در پشت پرده، خنجر صلح را برای پهلوی مقاومت تیز می‌کردند.
من در میانه‌ی جاده‌ای بودم در حالی که آسمان، در انتظار طلوعی بود که شاید رنگ دیگری داشت.

✍️ زهرا مرادقلی

موقعیت: عوارضی!

قسمت پنجم

وقتی به کاری به چشم ماموریت نگاه کنی برایت متفاوت می‌شود. با تغییر نگاه شب بعد هم رفتم. این‌بار کمی شلوغ‌تر شده بود. خانم‌های بیشتری آمده بودند.

در بین آن‌ها ریحانه و فاطمه را دیدم. دختران دوقلوی دوستم مهدیه. با انرژی بودند. دخترانی پر تحرک و پر انگیزه. با هم سلام و علیک کردیم. درمورد اینکه باید چه کار کنیم حرف زدیم.

آن‌ها به پرچم کوچک راضی نمی‌شدند. دلشان می‌خواست پرچم بزرگ داشته باشند. از همان‌ها که چوب بلند و پرچم عریض و طویل داشت. من سعی کردم برایشان پیدا کنم. مسئول پرچم و وسیله‌ها و برگزاری مراسم همسر من بود.

وقتی کنار سکو ایستادیم ریحانه پرسید:« خاله نمی‌شه بریم بالای سکو وایسیم؟ این‌جا که نمی‌شه پرچم چرخوند. » نگاهش کردم و همزمان در فکرم حلاجی که آیا این کار درست است یا نه؟ گفتم:« نمی‌دونم خاله. شاید آقایون تذکر بدن. »

خندید و بالا رفت. از حرکت ناگهانی‌اش جا خوردم. دستش را سمتم گرفت:« خاله بیا بالا. این‌جا بهتره. » من که غافلگیر شده بودم گفتم:« خاله ممکنه کارمون درست نباشه ها. » دستش را تکان داد و گفت:«بیا خاله. عیبی نداره که. داریم پرچم تکون می‌دیم. » من مردد مانده بودم. دست آخر دستش را گرفتم و بالا رفتم.

او یک دهه هشتادی بود. پر شور. پر انرژی. بی‌باک. که برای رسیدن به مقصودش تمام تلاشش را می‌کرد. من اما یک دهه شصتی. نسلی آرام و متواضع. نسلی که به راحتی از خطوط قرمز رد نمی‌شد. نسلی محتاط و آرام. خودم را سپردم به یک دهه هشتادی. واقعا هم کیفیت کار بهتر بود. ولی این پیشروی به همین‌جا ختم نشد!

فاطمه صداقت

سلام بر دختران میناب فرشته های زمینی و آسمانی
سلام بر شیر دختران پاک و معصومِ نژاد شجاع ایرانی
سلام بر سربازهای نو شکفته در لشکر قاسم سلیمانی
سلام بر دست و پای بی جان کودکان صاحب الزمانی
سلام بر گل های پر پر شده از سکوت آن جامعه جهانی و سلام بر سید علی حسینی خامنه‌ای آن مرد جاودانی

سیده زهرا خرمیان

مثل عباس
از توی مطب دکتر زدم بیرون. حرف‌های دکتر را با خودم مرور می‌کردم و بغض در گلو را فرو می‌خوردم.

خودم را به خانه‌ی مادرشوهرم رساندم. بغض گلوگیرم رها شد و اشک سرازیر گشت. میان گریه‌هایم به مادرشوهرم گفتم که دکتر گفته باید بچه را سقط کنم، چون جنین عقب‌مانده است.

مادرشوهرم مرا در آغوش کشید و گفت: “اصلاً غصه نخور. بچه‌هایی که عزیز دردانه و مقرب درگاه الهی هستن، گاهی اینجورین…” حرف‌هایش را در گوشم زمزمه کرد تا آرام بگیرم.

با هم رفتیم سراغ یک دکتر دیگر. سونوگرافی را انجام داد و گفت: “خانم، هیچ اتفاقی نیفتاده، بچه سالمه.” به دکتر گفتم: “می‌ترسم عقب افتاده باشه.” با اخم گفت: “عقب افتاده هم که باشه، باید به دنیا بیاریش. اون هم ی انسانه و خدا براش این‌طور خواسته.”

آن روزها با سونوگرافی جنسیت را نمی‌گفتند. همیشه کمبود برادر را حس کرده‌بودم و دلم پسر می‌خواست تا برای دخترم این کمبود را احساس نکنم. شوهرم می‌گفت: “این بچه نذر حضرت عباس است، سالم به دنیا میاد و اسمش را هم می‌گذارم عباس.”

روزی که عباس به دنیا آمد، خواهرم به خاطر سلامتی‌اش به پرستارها شیرینی حسابی دادم.
عباس شد تمام زندگی‌ام. آنقدر دوستش داشتم که همیشه نگرانش بودم و از سرش می‌ترسیدم. از قد بلندش، چشم و ابروهای مشکی‌اش، رفتارش و… تا مبادا چشم زخم دامنش را بگیرد. وقتی شعر می‌خواند، قربان صدقه‌اش می‌رفتم و می‌گفتم: “قربون قد و بالات برم که مثل بابامی، عزیز دل منی، شاخ شمشاد منی!”

حالا این چند هفته در نبودش، به اندازه‌ی یک قرن برایم گذشته. دیگر عباس ندارم و از خدا خواسته‌ام مثل حضرت زینب سلام‌الله‌علیها به من هم صبر بدهد تا داغ عباسم را تحمل کنم. او مثل حضرت عباس زندگی کرد و عباس‌وار شهید شد. دست بریده و سر و چشمش روضه‌ها را به تصویر کشیدند.
🏻میم^_^نون
به نقل از مادر شهید عباس بهرامی کرکوندی که در روز جمعه 7 فروردین 1405 در حمله آمریکایی- صهیونیستی به شرکت فولاد مبارکه اصفهان به درجه رفیع شهادت نائل آمد.
شادی روح شهدا و آرامش دل مادرانشون صلوات