مرقومات جنگ

“می‌نویسم برای پدر شهیدم”

سلام پدر، سلام امام، سلام سایه‌ای که دیگر بالای سرم نیست. امروز غم رفتنت و شوق بیعت با فرزندت، همه با هم به قلبم هجوم آورده‌اند. اشک‌ها بی‌اجازه سرازیر می‌شوند؛ نمی‌دانم از فراق توست یا از شوق وصال فرزندت. هرچه هست، گرم است و گونه‌های سرد و سرخ‌شده‌ام را نوازش می‌کند.

پسرم، محمدمهدی، همراهم به میدان امام راحل آمده است. امام شهیدم، به کار تو که نیامدم، لیاقت نداشتم که فدایی‌ات شوم. “جانم سپرت روز بلا” و “حضرت آقا” فقط لقلقه زبانم بوده، گویا. وگرنه من اینجا چه می‌کنم، وقتی که تو نیستی؟

با تکان‌های دست پسرم، محمدمهدی، به خودم می‌آیم. دست راستم را بالا می‌برم، بیعت می‌کنم، به عنوان یک شهروند، یک مادر طلبه. پای پسرت می‌ایستم. پدر، تو هم دعا کن که جان ناقابلم سپرش باشد. خدا نکند که من باشم و او نباشد. دیگر چشمم ترسیده، قلبم لرزیده. نگرانی چون بختک بر جانم چنگ زده است.

بیعت، شعار، روضه و رجز تمام می‌شود و من در راه برگشت به خانه، به این فکر می‌کنم که چه سخت است آغاز سال نو با خاطرات شما. در لحظه تحویل سال، همانند امام عصرمان، غریبانه و دور از خانه، در سنگرهایمان، در میدان و خیابان‌ها حضور خواهیم یافت. کجا فکرش را می‌کردیم که ما باشیم و شما نه. کاش کمی این اتفاق، “تقریب به ذهن” بود تا حالا زیر بار انبوه دردها نبودیم. البته این حجم از تحمل و سخت‌جانی هم “تقریب به ذهن” نبود. من را به سخت‌جانی خود این گمان نبود…
و در این مسیر بازگشت، یاد شب دوم فاطمیه امسال می‌افتد: چقدر مشتاق دیدار شما بودم، اما شما را ندیدم. شدت بغض و گریه، امانم را بریده بود. در آن لحظات، خانمی آمد و گفت: “حالا شما طلبی از آقا و قائد خود دارید؟ از این زاویه نگاه کنید، نه فقط از زاویه محروم شدنتان از دیدار.” چقدر حرفش آب روی آتش بود. از آن لحظه، منتظر دعوت‌نامه‌ای دیگر بودم که نیامد. پدر، می‌شود دعا کنید در دوره زعامت فرزندتان شهید شوم؟ می‌شود دعوتم کنید آنجا ببینمتان…

شاید برای لحظه سال تحویل، به دلایل امنیتی، نباید منتظر سخنرانی زنده فرزند برومندتان باشیم. و این هم دردی دیگر. کجا کفران نعمت کردیم و چقدر بسیار بوده این کفران که “قاعد از کف دادیم”. خداوند حق ولایت و پدری شما را بر ما حلال کند…

زینب احمدی

شهدا زنده‌اند

پیام را در گروه دیدم؛ ساعت‌20 حضور پیکر مطهر شهید فرهاد رضایی در کهف الشهدا.
قلبم به درد آمد، من جایی بودم که نمی‌توانستم به مراسم برسم.
یکبار دیگر هم که شهید آورده بودند من نتوانستم به موقع برسم.
دلم گرفت، حتما لایق دیدار نیستم، حتما شهدا نمی‌خواهند چون منی در مراسمشان باشد. 💔
گوشی را کنار گذاشتم و به کار‌هایم رسیدم، بعد از مدتی نگاهی به ساعت گوشی‌ام انداختم ساعت 21:05دقیقه را نشان میداد.
لباس پوشیدم و با دوستانم هماهنگ کردم تا به تجمعات بروم.
منتظر بودم تا دسته حرکت کند، که از بلندگو صدا آمد:دور میدان مادر میخوان شهید رو بیارن و روی دست مردم تشییع کنن.
احساس کردم قلبم برای لحظه‌ای ایستاد.
شهید!
اینجا!
الان!
دقایقی بعد نگاه من بود و تابوت شهید، نگاهی پراز اشک، نگاهی سرشار از تشکر، نگاهی سرشار از خوشحالی.
آری، آنها از قلبها باخبرند.
آنها زنده‌اند.

فاطمه امینی نسب

محرک قوی

پوشش او با من متفاوت است
اما هر شب زنگ میزند که: امشب میای؟
اگر بگویم آره، ساعتش را از من می‌پرسد.
اگر بگویم نه، می گوید: چرااا؟ بیا دیگه تا آخر شب یعنی نمی تونی یک ساعتم بیای؟
اگه تو بری منم میام.
این قرار 18 شب ادامه داشته است، زنگ‌ها و پیام‌هایی که یک محرک برای من شده‌اند.
پیام هایی که اگر خسته یا مریض هم باشم، باعث می‌شوند، دیر یا زود بروم؛ تا علتی برای نرفتن یک نفر به تجمعات نشوم.
آری ما مردم، محرک های قوی برای یکدیگر هستیم.

فاطمه امینی نسب

حضرت ماه
با خودم فکر میکردم امسال
عیدنوروز وعیدفطردریک روز
چه خوب می شودامسال عید درعید.
اما!
چه غریب است امسال ،
ماه مادیگرنیست،که ماه رارویت کند.
افسوس!ماه بودو نفهمیدیم مفهوم ماه را،
الان که مفهوم ماه را فهمیدیم ماه مان نیست.چه زود دیر میشود.
حضرت ماه،نیازمنددعای خیرشماهستیم.
اللهم عجل لولیک الفرج

مرضیه قرباقستانی

بسم الله
امروز می‌گویم دو تا غم با هم روی دلم نشسته. میگوید چی هست؟ می‌گویم از یک طرف رفتن بابابزرگ از طرف دیگه رهبر عزیزمان. 😭
بعد از مدت‌ها رفته بودیم خیابان جمهوری برای خرید. تا رسیدیم به خیابانهای فلسطین و کشور دوست و غیره دنیا روی سرم خراب شد. کی تا حالا سر این خیابانها جدول میگذاشتند؟ هر وقت از جمهوری میگذشتیم ته این خیابان‌ها را نگاه می کردم و به آقاجان سلام می‌دادم. برای بچه‌ها تعریف کردم که از همین خیابان کشور دوست بود که ما را بردند خدمت حضرت آقا. اشک امان نمی‌داد برایشان تعریف کنم. از خانه‌ی آقاجان این همه مامور مراقبت نمی‌کرد هیچ وقت. 😭 همیشه تا یک جایی راه بود می‌شد نزدیک حوالی بیت شوی اما حالا…
جای خالی رهبر شهیدم تو این محله کاملا احساس می‌شود. قشنگ پیداست صاحب این مملکت که سکون زمین و زمان بود و آرامش محله که نه؛ ایران به حضورش برقرار بود؛ الان دیگر اینجا نیست. 😭😭
کارمان که تو حوالی جمهوری تمام شد رفتیم به طرف خانه‌ی باباجان. توی راه خستگی‌ها از یادم برده بود که مکان‌های مورد اصابت قرار گرفته را تماشا کنم. دلم از این همه غم شهیدان کباب می‌شود.
به خانه‌ی باباجان که رسیدیم کسی خانه نبود. کلید را از آبجی خانم در سر بازار گرفتیم و رفتیم خانه. سر کوچه که رسیدیم طبق عادت فدیمی با خودم گفتم حالا اگر کلید هم نداشتیم زنگ بابا بزرگ را می‌زدیم او باز می‌کرد.
یادم افتاد بابا بزرگ دیگر اینجا نیست.
از درب حیاط که وارد شدیم آمدم به بچا‌ها بگویم بابا بزرگ حتمی الان پشت پنجره است داره تماشامون می‌کنه مثل همیشه!
بادم افتاد بابابزرگ دیگر اینجا نیست.

برای کدام پدرم گریه کنم؟ پدر شهید امت یا پدربزرگم؟
تو جای جای خانه جای خالی هر دو تایشان بینهایت احساس می‌شود. 😭

#دلتنگی_طوری
#مرقومات_جنگی
#به_قلم_خودم

سارا بیات