مرقومات جنگ

بسم الله
ایرانی‌ها سنت‌های قشنگی دارند مثل خانه تکانی عید. هر سال خصوصا نزدیک عید نوروز یکبار تمام خانه را زیر و رو می‌کنند، شستنی‌ها را می‌شویند، اسباب و لباس به درد نخور را دور می‌ریزیند.
امسال به جای خانه تکانی، باید کل منطقه را یک تکانی بدهیم و زباله‌ها را دور بریزیم و الودگی‌ها را با خبیر و سحیل خوب پاک کنیم.
مادران ایران زمین در این چند روز جنگ رمضان ثابت کرده‌اند پای کار خانه تکانی پیشرو، محکم و با اراده‌اند.
مثل مادر شهید که در تشییع پیکر فرزند شهیدش رجز می‌خواند، مادری که با سه فرزندش به تجمعات امده و می‌گوید حاضر است هر سه را شهید راه اسلام کند و مادر شهید مینابی که در تشییع دخترکان الهی عظم البلا می‌خواند و به امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف استغاثه می‌کند.
یا مولانا! یا صاحب الزمان چشم ما را به جمالت نورانی کن، ما ملت ظهوریم، ان شاء الله

-فاطمه تیرانداز

سیر و سلوک در سادگی

هر جای دفتر زندگی رهبر عزیزم را که ورق می‌زنم، نام و یادی از خداست؛ دریایی که ایشان همیشه خود را در آن غوطه‌ور می‌دیدند. افسوس که ایشان هیچ‌گاه ما را به سوی خود دعوت نکردند، بلکه همواره معیار و ملاک همه چیز و همه کس را خدا قرار دادند و این‌گونه راه رسیدن به کمال را به ما آموختند. زندگی‌شان، نمونه‌ای بی‌بدیل از سادگی و بی‌آلایشی بود. در سطح بسیار پایینی از امکانات زندگی می‌کردند، درسی بزرگ برای ما که در مقام مسئولیت یا حتی در زندگی شخصی‌مان، از تعلقات دنیوی فاصله بگیریم. به یاد دارم که برای زندگی مجردها و متاهل‌ها، نسخه‌هایی عمیق از دین را می‌پیچیدند. آن جایی که با صراحت فرمودند «خدا یکی، محبت یکی و زن یکی» برای بنای زندگی مشترک در این خاک پاک ایران، نگاهی عمیق به مبانی خانواده داشت. زمانی هم که برای زوجین دعا می‌کردند، کتاب آسمانی قرآن را به عنوان برنامه‌ی راهگشای نوعروسان هدیه می‌دادند؛ انگار که راه روشن سعادت را در صفحات آن می‌دیدند.این مردِ بزرگ، با خدا زیست و در نهایت، در ماه میهمانی خدا، به دیدار معشوق خود شتافت. خاطره‌ی او برای من، همواره تذکری برای ساده‌زیستی و خدامحوری است.
-مریم قپانوری

ادامه »

از بین عکس‌هایت، آن‌هایی که حقیقی و یا مجازی، واقعیت‌ها را به تصویر می‌کشیدند؛ این عکس را بیشتر از همه دوست داشتم. همیشه می‌گفتم:” می‌شود این روز را ببینم که پرچم قیام را با دستان جانبازت به مهدی فاطمه(عج) تقدیم کنی! اما با رفتنت دلم سخت لرزید. شاید این عکس یک نماد بود از نظام جمهوری اسلامی و سپردنش به دستان کسی که دنیا آمدنش را به انتظار می‌کشد.
اللهم عجل لولیک الفرج
-مریم قپانوری

خون دلی که لعل شد
هرگز در خیال خود نمی‌گنجاندیم که روزی، نام مقتدای ما در کنار عنوان «شهید» قرار گیرد؛ اما وقتی به آیات سوره احزاب و وعده الهی به مردان راستگویی که عهد خود را با خدا وفا کردند، بنگریم، می‌فهمیم که شهادت، فراتر از یک مرگ، تجلیِ کمالِ استقامت است.

او که تمام عمر، «مجاهد فی سبیل‌الله» بود، از سیاهیِ زندان‌های پهلوی تا میدان‌های پرخطر نبرد با منافقین، هرگز از مسیر خارج نشد. او رهبری بود که در اوج ریاست‌جمهوری، لباس رزم به تن کرد و در کنار فرزندانش، جبهه‌ها را از یال و کوپال دشمن پاک ساخت. او همان کسی بود که ایرانِ بی‌دفاع و بی‌سیم‌خاردار را به قله‌های علم، فناوری و اقتدار هوافضا رساند؛ تا جایی که امروز، حتی قدرت‌های بزرگ، از دستاوردهای جوانان ما الگو می‌گیرند.

اما چه کسی می‌توانست پشت این اقتدار جهانی، آن زهدِ عمیق را ببیند؟ چه کسی باور می‌کرد رهبری که جهان را تکان می‌دهد، برای رسیدن به مکانی برای دیدار با مردم، ماه‌ها در کانکس زندگی کند؟ چه کسی می‌دانست آن مردِ مقتدر، کفش‌های مندرسش را به کفاشی می‌برد و در خانه‌ای که گلیم‌های ساده‌ی دوران زندان را فرش کرده بود، زندگی می‌کرد؟
او که حتی در دوران بیماری، نگرانِ ناتوانیِ مردم در خرید میوه بود.
چه کسی باور می‌کند وقتی به عنوان ریاست جمهوری به چین سفر کرد، پزشکان چینی گفتند با طب سوزنی می توانیم دست شما را که بر اثر بمب منافقین لمس شده معالجه کنیم. نپذیرفت چون معلولین مثل ایشان در ایران توان رفتن به چین را نداشتند.
با تمام کمالاتش، تنها یک جای خالی در پرونده‌ی معصومیتش داشت: «شهادت».

آن لحظه‌ای که زیر آوار، موهای سفیدش با خونِ جگرِ وطن آمیخته شد، تمام دروغ‌های فضای مجازی فرو ریخت. او که حاضر نشد برای امنیت خود به پناهگاه برود، چون می‌دانست مردم پناهگاهی ندارند، در میان خاک و آتش، به ملاقات معشوق رفت.

-نرجس خاتون محمدی

باران و خیابان بیدار
غروب هنوز کامل نرسیده بود، اما من میان کارهای خانه می‌چرخیدم، ناگهان ذهنم قدم‌های بی‌قرارم را در خیابان تصور می‌کرد.
یک‌باره صدایی سنگین شنیدم، بوم! هنوز به خودم نیامده بودم که دوباره، بوم! چند بار این صدا پشت سر هم تکرار شد. با خودم گفتم:«چرا امشب عمو جون زودتر شروع کرد؟» به بالکن رفتم تا صدای مردم را بشنوم، اما چیزی که دیدم بارش یک‌ریزِ باران بود. لبخند زدم. رعد می‌غرید، انگار صدایش آسمان را می‌شکافت. گفتم:«خدا با عمو جونمون امشب رو دور لج افتادن.» دلشوره‌ای در دلم افتاد، نکند باران باعث شود مردم بیرون نیایند؟ چند دقیقه بعد صدای ماشین‌ها بلند شد؛ پرچم‌ها، بوق‌ها و آهنگ حماسه ای بزن که خوب میزنی در خیابان می‌پیچید. چترم را برداشتم و از پله‌ها پایین رفتم. دم در، بچه‌های شیرین و سوسن‌خانم با شور شعار الله اکبر سر می‌دادند. با خنده گفتم:«شبتون بخیر، بیاید بریم.» گفتند:«نه خاله، ما با ماشین می‌ریم، می‌ترسیم سرما بخوریم و از پا بیفتیم.» من هم گفتم:«باشه، سلام برسونید، مراقب باشید.» باران آن‌قدر می‌بارید که انگار از هر طرف آب می‌پاشیدند. پوسترها و کاغذها رهبر و شهدا در مشت مردم خیس و مچاله شده بود، اما هنوز بالا نگه داشته بودند. مشت‌ها سرد و سرخ بود، اما محکم‌تر از قبل بالا و پایین می‌رفت. هوا سرد بود و خیابان خیس، اما کنار هم بودن گرمای خودش را داشت. باران بی‌وقفه می‌بارید. قطره‌ها روی آسفالت جمع می‌شدند و با هر قدم، آب زیر کفش‌ها پخش می‌شد. چراغ‌های خیابان پشت پرده‌ی باران مات بودند و نورشان مثل لکه‌های زرد لرزان روی زمین می‌افتاد. آدم‌ها یکی‌یکی از کوچه‌ها بیرون می‌آمدند؛ بعضی با چتر، بعضی با کاپشن‌های خیس، بعضی بی‌هیچ پناهی. صدای قدم‌ها، شعارها، اشک کوتاه و نفس‌های بخارگرفته در هوای سرد در هم می‌پیچید. کنارم پیرمردی آرام قدم برمی‌داشت. ریشش از باران خیس شده بود و قطره‌ها از نوک آن می‌چکید. با لبخند گفت:«باران بد نیست و امشب خیابان را زنده‌تر کرده است.» کمی جلوتر چند جوان زیر یک چتر کوچک جمع شده بودند. شانه‌هایشان کاملا خیس شده بود، اما هیچ‌کدام اهمیتی نمی‌دادند. یکی‌شان با خنده گفت:«قبول دارین امشب آسمون هم اومده وسط ماجرا.» صدای رعد دوباره پیچید و نور برق برای لحظه‌ای همه‌چیز را روشن کرد؛ صورت‌ها، دست‌ها، چترهای رنگی و خیابان خیس. به اطراف نگاه کردم. آدم‌هایی که شاید در روزهای عادی فقط از کنار هم رد می‌شدند، حالا شانه‌به‌شانه راه می‌رفتند. انگار باران فاصله‌ها را شسته بود. در آن شلوغی و صدای باران، حس عجیبی داشتم؛ حسی شبیه ایستادن در میانه‌ی یک شب بلند، با این امید که جایی دورتر، پشت ابرهای تیره، صبحی در راه باشد.
✍ عاطفه نورصالحی