مرقومات جنگ

برای سیدمجتبی

همه آمده بودند،برای او که حتی یک بار هم دیده نشده بود ، نه در قاب رسانه،نه در مسند دولتی و پست و مقامی ، و نه حتی در حرفه ای!
اسمش این بود که مثلا پسر رهبر یا به قول آن ور آبی ها دیکتاتور ایران است اما حتی یک شغل نان و آب دار هم برای خودش دست و پا نکرده بود ،چه برسد به دفتر و دستک و خدم و حشم.
کسانی که با او نشست و برخاستی داشتند می گفتند که مایل به دیدن شدن و مطرح شدن نبود، مثلاً دست راست پدرش بود و مشاور امینش ،انقدر از این مسأله بیزار بود که مبادا دیده شود آن هم نه به عنوان یک طلبه ی ساده بلکه به عنوان پسر شخص اول مملکت که حتی در مناسبت های که برگزار می‌شد و پدر با مردم ملاقات و دیدار مردمی داشت پشت همان پرده ی آبی رنگ که همیشه پدر از پس آن به دیدار مریدانش می شتافت می نشست و گوش فرا میداد به رهنمودهایش.
هیچگاه پدر را به چشم اینکه والد اوست نمی نگریست ، همیشه خود را محبش می دانست که ولی فقیه و نایب بر حق امام زمانش است و نگاه به رابطه ی پدر و پسری نمی کرد، آنگونه در پیشگاه والدش قدم بر می‌داشت و دست ادب بر سینه می گذاشت همانگونه که تمام مردم ایران برای پدرش احترام می گذاشتند و همواره شعارش این بود : خونی که در رگ ماست ، هدیه به رهبر ماست…»  اما اینبار حساب فرق کرده است. چرخ روزگار گشته و خود اوست که سکان‌دار کشتی انقلاب شده است. حالا او مانده است و مشتاقانی که حتی یکبار هم صدایش را نشنیده اند ولی چنان عاشق و مریدش شده اند که نمی توان این میزان حب و علاقه را با لنز دوربین به تصویر کشید. مردمانی که آمده اند با وی پیمان ببندد و بگویند: “دست خدا بر سر ماست خامنه ای رهبر ماست..” او مانده و وظیفه خطیر رهبری اما با قلبی مملو از داغ.
داغ چندین تن از عزیزترین افراد زندگیش. چندین تن در یک روز. سر گذشتش چقدر شبیه داستان کربلاست. او مانده و میراث روشنگری که بر دوش دارد و علم جمهوری اسلامی ایران…

-فاطمه یحیی زاده بهجت پور

دخترا بابایین
بهانه‌هایش هر روز بیشتر از روز گذشته می‌شد. گاهی با دلتنگی‌هایش گریه می‌کردم گاهی حوصله‌ام سر می‌رفت و کلافه می‌شدم. اوایل که آمده بودیم انگار برایش تازگی داشت همه چیز اما کم‌کم که به مرز دلتنگی رسید هیچ چیزی نمی‌توانست دل کوچکش را آرام کند. دخترک پنج ساله‌ام به اندازه زنی پخته نگران پدر بود. گاهی جواب به سوال‌هایش از توانم خارج می‌شد. گاهی او برایم روضه می‌خواند و من اشک می‌ریختم؛ نه برای دخترکم برای دخترانی‌که دیگر نه امیدی به شنیدن صدایی از پدر برایشان مانده بود و نه تصویری. آخر دخترها دو قلب دارند یکی در بدن خودشان و دیگری در بدن بابا. بابا نباشد زندگی برایشان دیگر رنگ و بوی خود را از دست می‌دهند. زندگی نمی‌کنند انگار فقط وقت می‌گذرانند.
-سمیه اسماعیل زاده

مقاومت، هنر صیانت از کرامت انسان

کرامت، عطیه‌ای الهی و میراثی گران‌بهاست که خداوند به انسان ارزانی داشته است؛ اما پاسداری از این گوهر یگانه، در گرو «مقاومت» است؛ مقاومتی که در برابر تاریکی ظلمت و سیطره ستمگران، چون دژی استوار قد علم می‌کند. آیه شریفه «وَلَقَدْ کَرَّمْنَا بَنِی آدَمَ» گواه این حقیقت است که انسان، ذاتاً موجودی شریف و سزاوار احترام است. با این حال، این شرافت ذاتی، در معرض تهدید دائمی قدرت‌های ظالم و سلطه‌گر قرار دارد. مقاومت در اینجا، نه تنها پاسخی به فشارهای بیرونی، بلکه فریادی درونی برای حفظ اصالت و هویت انسانی است. این مقاومت، در برابر دیدگان بسته‌ای که حقیقت را نادیده می‌گیرند، در برابر زبان‌های بسته‌ای که در کام سکوت فرو رفته‌اند و در برابر اراده‌های وابسته‌ای که تسلیم زور شده‌اند، قد علم می‌کند. حفظ کرامت انسانی در چنین شرایطی، تنها با ایستادگی، تاب‌آوری و نفی سلطه ستمگران میسر می‌گردد. آنکه در برابر ظلم سر خم نمی‌کند، در حقیقت، از موهبت الهی کرامت خویش صیانت می‌نماید. پس باید آموخت که مقاومت، هنرِ بقای «کرامت انسان» در دنیایی است که گاه، غرق در بی‌عدالتی می‌شود.

✍️ سیدکاظمی

کلاس خیر پدافند آری
منتظرم دانش‌آموزان همه در کلاس مجازی حضور پیدا کنند. نمی‌دانم چطور باید کلاس را شروع کنم؛ انگار قرار است با یک مشت عکس پروفایل سخنرانی کنم. خیلی سخت است که آن‌ها را نمی‌بینم. اگر حضور داشتند، نشانه‌های غم و شادی در همان نگاه و چهره‌شان آشکار می‌شد، و من هم با احوالات‌شان رنگ عوض می‌کردم؛ یکی اخمو بود درس سخت می‌دادم، یکی شاد بود من هم می‌خندیدم. ولی حالا؟ فقط منم و سکوت و یک لیست اسم. می‌خواهم گریزی بزنم به شهادتِ رهبر و اتفاقات اخیر، و در آخر هم آغاز سال 1405… اما خب، نمی‌دانم وقتی دوربین خاموش است، بچه‌ها گوش می‌دهند یا چیپس باز کرده‌اند. پرسش و پاسخ از درس انجام می‌شد که ناگهان صدای پدافند آمد.
اما من همچنان با اعتمادبه‌نفسِ یک معلمِ زخم‌خورده، سؤال پرسیدن ادامه می‌دادم. دیدم یکی از بچه‌ها با همان هیجان گزارشگران ورزشی داد زد:«وای بچه‌ها! پدافند کار می‌کنه!» از همان‌جا کلاس رفت روی هوا. احساس کردم همه هجوم آوردند به پشت پنجره و بالکن‌ها.
من مانده‌ام و یک لپ‌تاپ… دقیقاً همان حس کلاس حضوری که بچه‌ها گروهی می‌پرند سمت پنجره تا ببینند:«چی شد؟ چی نشد؟»، و من با تخته تنها می‌مانم. این بار فقط تخته‌ام تبدیل به لپ‌تاپ شده است. نیم ساعت به پایان کلاس مانده بود، اما عین نیم ساعت پدافند کار می‌کرد. من هر چند دقیقه می‌گفتم:«بیایید حداقل خداحافظی کنم، بی‌خیال که نمی‌شید.» اما نه، آن‌ها مشغول گزارش لحظه‌به‌لحظه بودند، و من مشغول دعا که اینترنت قطع نشود و آبروی معلمی‌ام به‌طور کامل نرود.
✍ عاطفه نورصالحی

دختر است دیگر

دختر است دیگر، عاشق رنگ صورتی و لباس چین‌چینی؛ عاشق کفش های تق تقی و پاپیونی. هرچه برایش لباس بخری باز هم کم است؛ دلش می‌خواهد هربار که بیرون می‌رود یک تیپ بزند. اگر کوچک باشد و خودش نتواند موهایش را دم اسبی ببندد، قبل رفتن با کوهی از کش و گیره های زرق‌وبرقی از مادر می‌خواهد که او را خوشگل کند. هر سال نزدیک روز دختر که می‌شود، یک لیست بلند‌بالا از خواسته هایش را به پدرش می‌دهد و می‌گوید: بابا جون ببین، کیف که نوشتم حتما رنگ صورتی باشه هااا، برام از اون عروسکایی که نرم و گوگولی هست که توی مغازه ی دوستت دیدیم برام بخری. آها راستی یادت نره برام کیک صورتی هم سفارش بدی؛ و صدای خنده های بلندش در خانه می‌پیچد. همه ی اینها در ذهن پدری که اکنون 50 روز است که دخترش را ندیده‌ است تداعی می‌شود. گل‌های صورتی‌ای را که بالای مزار دخترکش گذاشته را نوازش میکند؛ قطره اشکی از گوشه‌ی چشمش سر‌می‌خورد . لبخند مصنوعی می‌زند و می‌گوید: ببخشید بابا جون، کاش کادوی روز دخترت رو زودتر بهت میدادم.

-فاطمه امینی نسب