مرقومات جنگ

با گیسوان دخترمان می خواستید چکار کنید !؟
برایش لباس خریده با همان رنگ مورد علاقه اش صورتی.وسایلش را مرتب کرد و نگاهش به ساعت گره خورد .
ثانیه ها دیر می‌گذشت. اتاق دختر را با حوصله تزیین کرده بود اما نه انگار دقایق نمی خواستند بگذرند و زنگ مدرسه بخورد .
قاب عکسش را به سینه اش چسباند و غرق بوسه اش کرد با خودش گفت: بهتر است برای امروز که مخصوص اوست یک کیک درست کنم. »
برمی‌خیزد و به آشپز خانه می رود و خود را با پختن کیک سرگرم می کند . دوباره چشمش به ساعت می خورد . دلهره سراغش می آید : چرا امروز زنگ مدرسه نمی خورد ! این دختر کجا ماند .» چادر را سرش می کند تا به داخل کوچه نگاهی بیندازد ، می اندیشد که شاید دختر باز شوخی اش گرفته و می خواهد ببیند به دنبالش می آید یا نه! صدای کلید که درون قفل در می چرخد را می شنود ، ذوق در چشمانش برق می زند حتما همسرش به دنبال دختر رفته در مدرسه اش.اما نه … همسر آمد و در را بست .. قطره اشکی از چشمان منتظرش چکید . سریع با اضطراب پرسید : دنبال بچه نرفته ای !؟» مرد با تعجب نگاهی به زن می اندازد .پیش خودش می اندیشد که زنش فراموش کرده که دخترشان 9 اسفند در مدرسه شهید شده است.. مرد آهی می کشد و می گوید : دختر نیامد خواست ما پیش او برویم…» مادر سریع آماده می‌شود و کیک را برمیدارد حتی هدیه روز دخترش را… به گمان پدر باید او را سر مزار دختر برد تا بار دیگر نبود و پرپر شدن فرزندشان را به یاد آورد و دیگر منتظرش نماند و شهادتش را باور کند. در راه رفتن مزار شهیدشان صدای چاوشی را می شنوند: با گیسوان دخترمان می خواستید چه کار کنید !!!» و این سوال بارها در گوشش تکرار می شود.

-فاطمه یحیی زاده بهجت پور

هزینه نبرد

فراز دوم از دعای توسل بود. کنار بلوار نشستم. گوشم به نوای مداح بود و چشمم به پاهایی که از روبرویم به این‌طرف و آن‌طرف می‌رفتند.
خانمی در کنارم نشسته بود و پرچمش را به شانه‌اش تکیه زده بود. خسته به نظر می‌رسید. خودم را جمع‌و جور کردم، سلامی دادم و خداقوتی گفتم. نگاهش را طوری به سمتم چرخاند که حرف بعدی را در دهانم غلاف کردم و لبخندی زدم.
چند دقیقه که گذشت، صدای کم‌جانش را شنیدم که گفت : << سلام عزیزم، ببخشید من مقداری کم‌حوصله هستم.>>
با سر حرفش را تایید کردم و با مهربانی، جوابش را دادم. باز بعد از چند ثانیه سکوت، شروع به حرف زدن کرد. بنده‌ی خدا انگار تمام حرف‌های این چند مدت روی دلش سنگینی می‌کرد و منتظر یک تلنگر بود.<< راستش را بخواهید، بعد ماجرای مذاکره و مصالحه و سکوت مسئولین، خیلی عصبانی هستم. ماهم خواسته‌هایی داریم! هروقت خبرگزاری‌های آن‌طرفی چیزی می‌گویند، همان می‌شود ولی اینجا حقیقت را نمی‌گویند تا زمانی‌که کار از کار می‌گذرد. کم آورده‌ام، حس می‌کنم مارا نمی‌بینند. آمدن به خیابان دیگر فایده‌ای ندارد! >>.
حرف‌هایش را می‌زد و با گفتن هرکدام من سری به نشانه تایید تکان می‌دادم. با تعجب دلیل پذیرش حرف‌هایش را پرسید و من در چند جمله جواب دادم.خواهر عزیزم، در بیانات امام خامنه‌‌ای(حفظه‌الله) آمده بود که از گوش‌هایتان مراقبت کنید. رهبر شهیدمان نیز در کتاب هندسه‌ی نبرد، بیان کردند که بصیرت داشته باشیم تا راه درست رابشناسیم و در زمان غبارآلود فتنه‌ها فریب نخوریم.
چوپ پرچمش را جابه‌جا کرد و به زمین زل زد. من را در آغوش گرفت و تشکر کرد. گفت : << آرام شدم تا این حرف‌ها را به من گفتید، خدا خیرتان بدهد>>. حالا من شب‌ها، یک دوست جدید دارم و آن‌هم از برکت کلام دو عزیز است.

-آرزو مانعی

ایده
بازی امشب را به یاد سخن امام خمینی ره الله علیه طراحی و اجرا کردیم. طوری که بچه ها باید با تفنگ آبپاش پرچم اسرائیل را پاک کنند.
برگرفته از سخن آن حکیم که فرمود: اگر تمام جهان به اندازه یک لیوان به اسراییل می ریختن اسراییل رو آب می‌برد. بچه ها الحمدالله دوست داشتند.

-فاطمه یحیی زاده بهجت پور

او از جنگ برگشت، اما هنوز صدای قدم‌های همرزمانش در گوشش می‌پیچد؛ آنانی که در غبار گلوله گم شدند و نام‌شان میان ستاره‌ها ثبت شد. او مانده است، با ردّی از زخم‌ها که هر کدامش نشانی از دوستی‌ست که حالا یا شهید شده… یا هنوز در باد، مفقودِ راه است.
پ.ن:بازگشت دو تن از جانبازان ناو دنا به شهرستان نهاوند. جانباز سرافراز محمد مولوی و پوریا درویشی
شهرستان نهاوند 9 شهید ناو دنا، دو جانباز و چند مفقود الاثر تقدیم انقلاب اسلامی کرده است

✍ مریم قپانوری

سرباز لنگ

حدود یک هفته پیش در تجمعات زمین خورده و پایش آسیب دیده بود. وقتی فهمید رباط پایش آسیب دیده، همه به او گفتند نیازی نیست به تجمعات بروی؛توی خونه بمون و استراحت کن. اما او هر شب،لنگان لنگان به میدان می‌آمد و گوشه ای می‌نشست و بعد از اتمام مراسم به خانه برمی‌گشت. علت این همه اصرارش را جویا شدم. گفت: آقایمان فرمان حضور داده‌اند، مگر من و جسمم از آن سرباز دهه هشتادی که دست و پا‌هایش را فدای این وطن کرد،با ارزش تر است؟ من هم سرباز لنگی هستم که باید به وظیفه ام عمل کنم.

-فاطمه امینی نسب