مرقومات جنگ

زیر آوار

کودکان را از زیر آوار بیرون می آورند. یکی مادرش بیرون از آوار برای پاره ی تنش گریه میکند…و در جایی دیگر دقیقا زیر آوار مادری فرزندش را صدا میزند..در گوشه ی دیگر مادری در حالی که جگر گوشه اش را در بغل گرفته ،با کودکش به خواب ابدی رفته…
پدری در راه رسیدن به منزلش که بمباران شده، از ماشینها سبقت میگیردو در حالی که چشمانش پر از اشک است ،استرس زنده ماندن خانواده اش را دارد..آن مرد هیچ صدایی را نمیشنود نه صدای بوق های ماشینهای اطراف نه علائم راهنمایی نه صدای گوشی..او فقط میخواهد به خانه اش برسد..و خانواده اش را ببیند.
در سویی دیگر پدری در اتاق عمل آماده میشود تا ترکش های فرو رفته در بدن دخترکش را بیرون کشد…آن پدر هیچ وقت فکرش را هم نمیکرد دختر دوردانه اش اینگونه با درد دستو پنجه نرم کند..
به اتاق عمل میرود، وضعیت دخترش از آنچه که تصور میکرد بدتر است..یک اشتباه کوچک ممکن است که دیگر فرزندش برای همیشه راه نرود..او حالا باید بزرگترین درس جراح بودنش را پس دهد..از طرفی دستی که فرزندش را نوازش میکرد حالا نجات دهنده ی جان فرزندش شده..از طرفی ترس از دست دادن عضوی از بدن دخترکش و از طرفی مجبور به نجات دادن جانش، به هر قیمتی…اشک در چشمانش جمع شده است ولی چاره ای ندارد و باید به خودش بیاید..پای مرگ و زندگی فرزندش در میان است او حالا باید تمام استعدادش را خرج فرزندش کند..
در جای دیگر پسر تازه دامادی که با همسرش از ماه عسل برمیگردد در راه برگشتن به خانه ی پدرو مادرش، در جاده مورد حمله ی هوایی قرار میگیردو به شهادت میرسد..
در جای دیگر پسرکی نابغه، شاگرد اول مدرسه، در حالی که تمام سالهای تحصیلیش را با برنامه ریزی درس میخواند وآرزوی معلم شدن را در سر میپروراند، در اتاقش مشغول ساخت موشک برای موکبشان است ،که بر اثر موج انفجار تمام شیشه های اتاقش شکسته در دستان و صورتش فرو رفته اند و دیگر معلوم نیست آرزوهایش را بتواند در آغوش بگیرد یا نه …
در جای دیگر در بیابانی دور افتاده مرد جوانی که چند ماهی از ازدواجش میگذرد و یک فرزند دو سه ماه دارد، با خانواده اش تماس میگیرد و میفهمد زنو فرزندش به شهادت رسیده اند اما نمیتواند محل کارش را ترک کند، حتی نمیتواند برای آنها عزاداری کند چون الان وقت محافظت از مرزها و مردم کشورش است..او بغض و اشکش را فرو میبرد و به دفاع از کشور ادامه می دهد.
و اما در قسمتی دیگر از کشور، وطن فروشی وجود دارد، که از دیدن و شنیدن این اتفاقات خوشحالی میکند…
✍ فاطمه الهی

پیروزی کودکانه

بچه‌ها دور درخت‌ها می‌دویدند و صدای خنده‌شان بدون مزاحم در هوا می‌چرخید.
درختان شکوفه کرده بودند. شکوفه‌های سفید، صورتی و زرد. زمین بعد از خوابی طولانی بیدار شده بود. ابرهای بزرگ خاکستری برای عبور از آسمان عجله داشتند.
بوی زغال و آتش از دیوار باغ ها سرازیر می‌شد.
زیر سایه آلاچیق همان طور که جوجه‌ها را سیخ می‌زدم، به دویدن و بازی بچه‌ها نگاه می‌کردم. ناگهان صدایی که این روزها دیگر برایمان غریبه نیست، آسمان را لرزاند. چند خط ابری بزرگ وسط آسمان آبی کشیده شد و بعد لرزش زمین و صدا و موج انفجاری که خنده بچه‌ها را خشک کرد.
پشت تپه‌ای دود سیاهی وحشیانه دل آسمان را پاره می‌کرد و بالا می‌رفت. بچه‌ها جیغ کشیدند و داخل چادر دویدند. با 6،7 سال سن جنگ را می‌فهمیدند. همه با هم شروع به گریه کردند؛ امیرعباس برادر زاده 6 ساله‌ام، مینا دختر خواهرم که 9 سال داشت، علی و امیرعلی 7ساله برادرزاده‌هایم.
جنگ و انفجار گرچه از ما دور بود، اما با این دوری باز قاتل شادی بچه‌هامان بود.
یک ساعتی به ترس و سکوت گذشت، تا زمانی که آبی آسمان در برابر سیاهی انفجار پیروز شد و دوباره صدای شادی کودکان فضا را پر کرد.
بچه‌ها با کوچکی خود، باز حریف جنگ بودند.

-خانی

خانه‌ی ابدی

تکه‌های چوب را پس زدم. بارها در فضای مرطوب، بوی آن‌ها را استشمام کرده‌ام. از ریشه جدا شده‌اند،تغییر کرده‌اند، دوباره بوی زندگی می‌دهند. تضاد جالب این ماجرا، زندگی پس از زندگی است. با دست من، آخرین محل قرار گرفتن، جسم‌های شریفی ساخته می‌شود که همیشه زنده‌اند.
از دهم رمضان، سفارش زیاد شده است. در اندازه‌های مختلف، برای افراد مختلف. چوب‌ها را بدون وضو، به هم وصل نکرده‌ام.
دلم می‌لرزد،هنگامی که تابوت‌ها، کوچک‌اند. با خود می‌گویم مگر خواب می‌بینم. دنیا چه بی‌وفاست. سال‌ها تجربه یک‌طرف، این تجربه‌ی تلخ یک‌طرف. تابوت نوزادان و کودکانی که جز، لطافت و پاکی چیزی در این دنیا نداشته‌اند. به یاد این حرف پدربزرگ افتادم که می‌گفت : << گاهی دستی کوچک، کوهی را جابه‌جا می‌کند>>. حالا سرداران و فداییان این قیام، طفلان پاک سرزمین ایران هستند.

-آرزو مانعی

روز35 جنگه
امروز با صدای انفجار شدید،بیدار شدیم…
بسیار ترسناک بود ولی به قول خودم،دیگه شرایط جنگه و عادت میکنیم.
صدای بچه ها هم‌میاد و وقتی کسی بیرون نمیاد،میرن داخل خونه و درحیاط رو میبندن…..
بیادمردم غزه افتادم.
ازمردم کل جهان ،تا یادم نرفته بگم که،فقط فلسطین حزب الله و یمن و لبنان، کمکمون میکنه.و موشکهاشون رو روانه تل اویو و حیفا میکنن.

همیشه از شبکه خبر اعلام‌میکنن خبرهای رو.
دیروز خلبان جنگنده که سقوط کرده بودن رو،درحال تعقیبش هستن هنوز.
خداخواست ،تیر ایران به جنگنده خورد و سقوط کرده.
بازهم امریکا و اسراییل و بحرین و امارات جنگنده هاشون رو روی سر مردم ایران پرتاب میکنن….

اینکه یکنفر ازجهان ،کم بشه چه سودی برای اون کشوری داره که جنگنده اش سمت ما میاد…..
ان شاالله از پولی که توی خون ملت ما میزنی ،نخورید ای وحشیهای زمانه…
راستی سربازان آمریکایی هم دارن از عراق و مکانهایی که پادگان داشتن میرن.

-سیده فاطمه موسویان اصل

افق فردا،راه امروز

سال‌ها پیاپی، در آغاز هر سال نو، سخن از رونق تولید و اقتصاد مقاومتی به میان می‌آمد؛ شعارهایی که همچون یادآوری‌های آرام و پیوسته، بر لزوم اتکا به توان درونی و استحکام بنیان‌های ملی تأکید داشتند.
با این حال، شاید در آن روزهای آرام‌تر، عمق این سخنان را آن‌چنان که باید لمس نکرده بودیم؛ اهمیتشان را می‌شنیدیم، اما وزن واقعی آن‌ها را در زندگی و سرنوشت کشور احساس نمی‌کردیم.

اما امروز، در هنگامه‌ای که سایه‌ی تهدید و فشار بر زیرساخت‌ها و پایگاه‌ها سنگینی می‌کند، معنای آن توصیه‌ها روشن‌تر و برّان‌تر از همیشه پیش چشم ما می‌ایستد. این روزها که خبر از هدف قرار گرفتن بخش‌هایی از توان کشور می‌رسد و مسئولان می‌گویند تجهیزات ما بر پایه‌ی تلاش داخلی، مستقل و «ریالی» است و می‌توانیم سریع‌تر از تصور دشمن آن‌چه آسیب دیده را دوباره برپا کنیم، تازه درمی‌یابیم که آن همه تأکید رهبر شهید بر خوداتکایی چه ریشه‌های عمیقی داشته است.

گویی اکنون پرده از حقیقتی برداشته شده؛ حقیقتی که سال‌ها گفته می‌شد، اما امروز در میدان عمل لمس می‌شود. هر بار که این پایداری و بازسازی سریع را می‌بینیم، ایمان‌مان به ارزش سخنان، هشدارها و دوراندیشی‌های آن روزها پررنگ‌تر می‌شود.
در پرتو این تجربه‌ها، معنای دوراندیشی و لزوم پایبندی به مسیرهای ثابت و اصولی بیش از پیش روشن می‌شود؛ راهی که بر پایه‌ی خرد، آینده‌نگری و ساختن بنایی پایدار بر توان ملت استوار است.

نگاهی که فراتر از شرایط زودگذر، به فردای کشور چشم دارد و یادآوری می‌کند که برای رسیدن به فردایی محکم‌تر، باید بر همان مسیرهای عاقلانه و آینده‌ساز تکیه کرد و آن‌ها را با جدیت ادامه داد.
-مریم قپانوری