مرقومات جنگ

آن مرد با کلاه خاکی

میان جمعیت بودم، ذهنم مشغول بود و دلم هوای کسانی را کرده بود که حتی از نزدیک ندیده‌بودمشان، اما آنچنان مهرشان قلبم را تسخیر کرده بود که یادشان هیچگاه از نظرم نمی‌رفت.
بغضی گلویم را چنگ میزد، دلم یک دیدار میخواست، دیدار با مردی که هنوزم رفتنش را باور نکردم.
دیدار با مردی که بعد‌از شهادتش دیگر روزگار خوشی را ندیده‌ام.
دیدار با مردی که او را عمو قاسم صدا میزدم.بعد از چند قدم که حرکت کردم، نگاهم به یکباره خیره ماند.
قلبم مچاله شد و چشم هایم دیگر نمی توانستند سیل آب پشت پلک هایم را تحمل کنند.
درست میدیدم؟
آن مرد حاج قاسم است؟
لباس و کلاه خاکی، با آن چفیه ی دورگردن؛ چقدر شبیه عمو قاسمم است.
با صدای الله اکبر جمعیت به خودم آمدم، عمو قاسم؟
او‌که شهید شده است.
آخ از داغ جدایی
آخ از داغ تنهایی
کاش آن مرد با کلاه خاکی، عمویم بود.
کاش زنده بود.
کاش…

-فاطمه امینی نسب

شبحِ دوست داشتنی

روزهای اول جنگ‌ بود و استرس امانم نمی‌داد که آسوده بخوابم. دلشوره بدی گرفته بودم. برای اینکه دختران از خواب بیدار نشوند، تنهایی شبانه‌ام را با مبل تقسیم کردم. در آغوشِ سردِ او فرو رفتم تا شاید این ثانیه‌ها آنقدر کش نیایند و عقربه‌ها کمی سریع‌تر حرکت کنند.
درگیر افکار خود بودم که ناگهان چشمم به شبحِ سفید رنگی افتاد که بی‌هوا در چارچوب در ظاهر شده بود. نمی‌دانم در آن لحظه چگونه خود را کنترل کردم که زمین و زمان را بهم ندوزم و با آژیر خطر، همسایگان را خبر نکنم!
در کمالِ تعجب، این شبحِ سفید، تنها تصویری در میانه در نبود و صدا هم داشت. صدایی آشنا که نام مرا به زبان می‌آورد: فاطمه، چرا نخوابیدی؟
جریانِ خون به رگ‌هایم بازگشت، تازه متوجه شدم این موجود ناشناس، همسرم است. من هنوز در شوک سرجایم نشسته بودم و تنها تماشا می‌کردم.
این مرد، زمانی که از خانه بیرون رفت طور دیگری بود و حال، انگار با گردِ سفری طولانی بازگشته است.
هر قدمی که برمی‌داشت، گویی زلزله‌ای در دلم به راه می‌افتاد و تلی از خاک بر جای گام‌هایش می‌نشست.
آرام و بی‌صدا فاصله بین در ورودی تا حمام را طی کرد. آن شبح کم کم داشت از پیش چشمانم محو می‌شد که به خود آمدم. با سرعت به سویش رفتم، چنان پرنده‌ی از قفس رها شده به سوی آزادی.
تمام تنش را چک کردم و از سلامتش که مطمئن شدم، اشک‌هایم بالاخره راه‌شان را یافتند‌. در هیاهوی مسابقه آن‌ها، جویای این اتفاق شدم: علی، چی شده؟ این چه حالیه؟
و خلاصه تمام مکالمات این بود: بمبی ناغافل به محل کارش اصابت کرد و این شبحِ امشبِ خانه، حاصل موج انفجار همان بمب است.
بمبی که سوغاتش اینبار تنها خرابی و غبارِ غم بود، نه قلبِ پاره و دست و پاهای جامانده…
نمی‌دانم امشب چند نفر دیگر یا چنین صحنه‌ای مواجه شدند، ولی دردِ من برای آن‌هایی است که شاید در نهایت با چیزی جز نبودِ همیشگی، مواجه شوند. نبودی که حتی همان غبارِ غم را هم نخواهند دید، نه تنی نه غباری بر آن.
دقایقی بعد زندگی دوباره به شکلِ سابق بازگشت، به همان لحظه قبل از رفتن او. اما دیگر چیزی فرق کرده بود.
حال، من و دلشوره‌هایم بیشتر از قبل باهم معاشرت می‌کردیم. او چنان مادرشوهری شده بود که طبقه پایین زندگی می‌کند و وقت و بی‌وقت به هر بهانه‌ای به خانه پسرش می‌آید. همانقدر سرزده و همانقدر دلهره‌آور.

- غریب السلطنه

من به چای تجمع گرفتار شدم

دور موکب شلوغ بود. پرچم به دست، منتظر بانوان خادم‌ بودم تا سینی چای را بیاورند. دختران کم سن و سال هم در بین جمعیت در حال پذیرایی بودند. اسم یکی از آن‌ها “مهدا ” بود. به سویش رفتم و لیوان چای را برداشتم. شور و شوقش در پذیرایی به من هم انرژی می‌داد که سرپا بایستم. به مهدا گفتم می‌دانی که خادم نظام هستی؟ لبخند زد و نگاهم کرد. شاید در تصورش نمی‌گنجید با این دستان کوچکش چه کار بزرگی را انجام می‌دهد؟ حق هم داشت. دنیای کودکانه‌اش آن‌قدر بی‌نهایت بود که این حجم و اندازه‌ها در آن معنایی نداشت. که حالا بخواهد با ترازوهای ذهنی‌اش اندازه‌گیری کند. برای همین به این حالش غبطه خوردم.
‏به هر حال این چای؛ عجیب مرا وابسته‌ی خود کرد. نوشیدنش برایم حس‌ و حال چای روضه و موکب‌های اربعین را تداعی می‌‌کرد. به قول یکی از دوستان اهل دلم شاید دلیلش همین است که اینجا هم روضه‌ی شهدا برپاست. راست هم می‌گفت. این تجمعات شبانه‌ که در آن پرچم‌ها با هر شعار حماسی روی دستان مردم برافراشته می‌شوند؛ یادآور خون امام شهید و شهدای وطن ماست. لیوان چای موکب‌ را هم نیز می‌نوشم، گویی مانند خون تازه در رگ‌هایم جاری می‌شود تا هر بار با صدایی بلندتر شعار دهم.

‏- زهرا خدری 

حزن بی پدری

داخل امام زاده صدای اذان مغرب و حزن بی پدری ازار دهنده شده بود
صدای کودکان فارغ از هیاهوی دنیا، نه این‌بار فارغ نبودند اگاهانه اخبار را دنبال می کردند.صداها برایشان معنی داشت.
اخبار را دنبال میکنند کجا رو زد، ایران زد ، اسرائیل نابود میشه، امام زمان میاد آمریکا رو نابود میگنه و از این جور حرف های انرژی زا از کودکان شنیدن امیدواری را زنده میکند
به خودم گفتم انسیه بلند شو ، ولی چکار کنم ، یاده امام غریبم که همیشه شیعیان رو دعا میکنه افتادم گفتم یاصاحب الزمان  راه نشونم بده چیکار کنم
بچه با جیغ و داد صدای بزرگتر ها رو در اورده بودند مدام تذکر؛ برید پیش پدر و مادرانتون
همون موقع راه را دیدیم بچه ها رو صدا زدم
بچه ها کی جایزه میخواد!؟!
اول خجالت کشیدند وقتی دستانم که زیر چادر نمازم مثل دوتا عروسک بازی درست کرده بودم و بشکل نمایشی با صدای بچه گانه دوباره پرسیدم کی جایزه میخواد ،بچه ها بالبخند دورم جمع شدند
بهشون گفتم برید بقیه بچه ها رو جمع کنید بیارید میخوام به همگی تون جایزه بدم
همگی بیان بالای سر مزار امام زاده خواجه سلطان احمد علیه السلام (لواسان بزرگ) و بچه با شور امدند
قبل از اینکه همه بچه جمع بشن دخترم را فرستادم دنبال خریدن جایزه
پایین امام زاده یک بقالی سنتی که کلی اجناس متنوع و بروز داشت.
بچه که همگی جمع شدند اول کلی بازی گروهی انجام دادیم ، مامان ها می امدند سرک میکشیدند تا ببیند چه خبره بچه اروم شدند ،مرتب نشستند، بازی میکنند، میخندند، تمرکز دارند ، خوششان میامد و خودشون هم می نشستند.
وقتی جمعیت چشمگیر شد نوبت صحبت های من بود باید بچه ساکت می شدند و تمرکز میکردن. اینجا بود که جایزه ها برای آرامش کار موثر بود.
بچه ها الان در چه ماهی هستیم ؟ ماه رمضان
کی میدونه در این ماه چه شب هایی خیلی مهمه ؟ شب قدر
در مورد شب قدر کی میدونه ؟
چند تا امام داریم؟
و….
امام علی علیه السلام چه اتفاقی براش افتاد در شب قدر؟
دشمنان امام کیا بودند و هستند ؟
وامام زمان و مسایل جنگ رمضان و حمله دشمنان اسلام به ایران اسلامی ؟
انقدر بچه با هیجان و زیبا سوالات رو جواب دادند و بحث ولایتمداری به زیبایی به جنگ رمضان هدایت کردند که حضور و دعای امام زمان ارواحنافداه را حس میکردم که چقدر زیبا برنامه را با دعایش مدیریت کرد.
این برنامه هرشب برگزار شد
مادرها خیلی خوشحال بودند و‌از من تشکر و پذیرایی میکردند. از طرفی هم در مورد امامت امام زمان میگفتم خیلی محزون میشدند .
مادران و فرزندانی که ظاهر مناسب اسلامی نداشتند ولی قلب هایشان مالامال از کم اطلاعاتی‌ امثال انسیه بود انهایی که بی تفاوت نشسته اند آنهایی که امام زمان دارند و کمک و راهنمایی و استمداد از او را فراموش کرده اند
متاسف شدم از این همه غربت از این همه بی تفاوتی
خدایا کمکون کن راه را برایمان باز کن از امدادهای غیبی امام زمان ما را بی بحره نگردان خدایا راههای نوین و‌موثر را جلوی راهکان ،افکارمان، منشمان قرار بده

-انسیه رک رکی

نجواهای سوره‌ی فتح

شبی در خواب خود را همراه همسرم در میان بازارهای آرام و رنگین عربستان دیدم؛ جایی که پار‌چه‌های ساده و نقش‌دار عربی را با شوقی کودکانه زیر و رو می‌کردم. در آن رؤیا حیرت‌زده بودم از اینکه چگونه بی‌هیچ دشواری قدم در سرزمین وحی نهاده‌ام؛ سرزمینی که همیشه تصویرش در دل من جایگاهی دور و مقدس داشته است. آرامش عجیبی در هوای خواب جاری بود؛ گویی نسیمی از گذشته‌های دور بر جانم می‌وزید. مدت‌ها بود این رؤیا از خاطرم رفته بود؛ در شلوغی روزها و سنگینی نگرانی‌ها گم شده‌ بود.
تا اینکه دیشب، در میان اضطراب و آشفتگی، دل به سورهٔ فتح سپردم. هنگامی که به آیهٔ «لَتَدْخُلُنَّ الْمَسْجِدَ الحَرَامَ إِن شَاءَ اللَّهُ آمِنِینَ مُحَلِّقِینَ رُءُوسَکُمْ…» رسیدم، ناگهان دری در ذهنم گشوده شد و خواب کهنه‌ام با تمام رنگ‌هایش بازگشت؛ همان حس آرامی که در بازارهای رؤیایی مکّه چشیده بودم، دوباره بر قلبم نشست.

گاهی رؤیاها پیام‌های آرامی‌اند که سال‌ها در سکوت می‌مانند تا روزی، در لحظه‌ای خاص، دوباره بر جان انسان روشن شوند. انگار آیهٔ الهی پلی بود میان آن شبِ خواب و امروزِ دل‌نگران من؛ پلی از جنس امید.همان آیه، همان رؤیا و همان حس آرام حضور در سرزمین وحی، به من می‌گوید که هر قدمی که به سوی آبادانی و سرافرازی وطنم برداشته می‌شود، جهان را یک گام به سوی صبح ظهور نزدیک‌تر می‌کند و شاید راز آن خواب همین باشد؛ یادآوری اینکه مسیرِ ظهور، از دل انسان‌ها آغاز می‌شود و به خانه‌ی خدا می‌رسد؛ جایی که امید هر دلِ منتظر، روزی به ثمر خواهد نشست.

-مریم قپانوری