مرقومات جنگ

آتش زیر خاکستر
باد و ابر در حال تاخت و تازند، آسمان در حال غریدن. گنجشکان بی مهابا در میان شاخه‌های خیس در حال خواندن و پریدن.
باد به اجبار، گیسوان نخل‌ها را در دست گرفته و به هر سو که می‌خواهد، می‌کشد.نخل‌ها استوار در حال مقاومت. دل از پنجره و منظره پیش رو بر می‌دارم.
به سفارش پدر شهیدمان، به تلاوت قرآن ادامه می‌دهم. این روزها با قرآن بیشتر عجین شده‌ام، بهتر بگویم عاشق‌تر شده‌ام.
همه‌ی من را تصرف کرده است. برکت را پر رنگ‌تر در اطرافم می‌بینم.
به آیه یازدهم سوره عنکبوت می‌رسم.
” وَ لَیَعلمن الله الذین آمنوا و لیعلمن المنافقین “.
آیه‌ای که احوالات این روزهاست. در معرکه‌ی جنگ، هردو طرف در تلاشند تا چیزی را تصاحب یا ماهیت خود را در قالب خیر و شر اثبات کنند.
غربال شروع می‌شود. آتش‌های زیر خاکستر، با بروز فتنه‌ای کوچک، شعله‌ور می‌شوند. سرمست از این عرض‌اندام، با جاشنی ظلم در صور معرکه می‌دمند. مترسک‌ها جولان می‌دهند. دجاله‌هایی که خوش‌رنگ ، اهداف خود را القاء می‌کنند.
این همان تولد خود واقعی کافران و دروغگویان و منافقان است. با اذن الهی، از خفاء به مرحله بروز می‌رسند.
در مقابل، ظهور در ظهور، آن‌هم مومنانی که در رسیدن به حق، ازهم سبقت می‌گیرند و از روی سیمِ خاردار نَفس خویش عبور می‌کنند.
سر می‌بازند، جان نثار می‌کنند و باز در دل‌ها جوانه می‌زنند. نور می‌شوند در ظلمت برای دیگران.
قرآن، در این آیه تعبیر پر مغزی دارد، علم الهی که همه را نمایان می‌کند.
باطن وحی را بدانیم و بخوانیم تا تاریخ تکرار نشود!
و ما نصر الا من عندالله العزیز الحکیم

- آرزو مانعی

سال‌ها پیش، یک پنجمِ مردمِ ایران، امتیاز کشت،زرع،خرید و فروش توتون و تنباکو را داشتند. اما حکومت وقت این امتیاز را به کشور انگلیس داد. واگذاری این امتیاز به منزله‌ی واگذاری حق حیات یک پنجم ملت ایران به انگلیس. در این میان آیت‌الله میرزای شیرازی همچون چراغی در دل تاریکی ایستاد. او زمانی که امتیاز تنباکو همچون ریسمانی بر گردن استقلال این سرزمین پیچیده شد، فتوای شکستن قلیان‌ها را صادر کرد. فتوای او هم معامله‌‌ها را شکست و واقعیت‌ها را کنار زد؛ این‌که گاهی یک مشت برگ خشک، اگر از دست اهلش بیرون رود، می‌تواند روح یک ملت را به کام مرگ بکشاند. امروز نیز هرچند شکل‌ها دگرگون شده‌اند، اما ماجرای «قلیان دیروز» و «دل‌مشغولی‌های امروز» در جانِ جامعه تکرار می‌شود. همان‌گونه که آن روز، دود ناپیدای تنباکو می‌توانست اراده‌ی مردم را در بند گیرد، امروز نیز گاه صداها و تصویرهایی که با دیش‌های ماهواره‌ها به خانه‌ها راه یافته‌اند، آرامش و انسجام را می‌فرسایند؛ صداهایی که وحدت درون را می‌ربایند و دل را به بیراهه‌های بی‌ثمر می‌کشانند.

درس میرزا نه درباره‌ی «تنباکو» بود و نه درباره‌ی «قلیان»؛ درباره‌ی مرزبانی از خانه‌ی ایران بود. درباره‌ی اینکه گاهی باید ایستاد و گفت: «این در را ما باز می‌کنیم؛ نه بیگانگانِ بی‌خبر از حالمان.» پس اگر دیروز قلیانی بود که باید شکسته می‌شد تا دودش چشم‌ها را کور نکند، امروز نیز دیش‌های ماهواره که حریم خانه و آرامش ایران را می‌گیرد، رشته‌ی الفت را سست می‌کند و دل‌ها را به آشوب می‌کشاند، همان حکم را دارد.باید برای پاک نگه داشتن فضای ایرانمان «دیشِ ناخوشایندی» را که بر بام خانه‌ها جا خوش کرده، برداریم و به زمین بگذاریم. چرا که سلامت و امنیت ایرانمان، از هر نشانه و نشانه‌گیری مهم‌تر است، آرامش و امنیت ایران، میراثی است که هر نسل باید خود پاسدار آن باشد.
-مریم قپانوری

بسم الله
با احتساب امروز بیست و شش روز از جنگ گذشته و بیست و پنج شب مردم در خیابانها سپری کرده‌اند و از کیان کشور دفاع کرده‌اند.
با حساب امروز صبح بیست و پنج روز از خبر شهادت پدر امت گذشته و دلهای بی‌قرار برای دیدن دوباره‌ی روی ماهش ناامید شده.
با حساب امروز جنگ با آمریکا و اسراییل بیست و شش روز پیروزی حق بر علیه باطل را پشت سر گذاشته در حالی که شهرهای اسراییل تقریبا نابود شده و تجهیزات نظامی آمریکا در منطقه تقریبا به هیچ رسیده. دیروز رزمندگان اسلام اعلام کردند یک هواپیمای F18 را هم شکار کرده‌اند.
تلفات تسلیحات نظامی آمریکا تا کنون یک کشتی هواپیمابر به اسم آبراهام لینکلن است که عروس تعریفی شماره یک نام داشت و یک F35 است که عروس تعریفی شماره دو بود و سه سامانه تاد که در دنیا فقط از آن چهارتا وجود داشت و چند تا F15 و F16 و تعداد 132 پهپاد که همگی توسط پدافند یکپارچه کشور که به دست جوانان انقلابی ما ساخته شده؛ بوده است‌.
ترامپ هر روز می‌گوید من با ایران در حال مذاکره هستم و جنگ را امروز تمام میکنم اما مقامات ایران می‌گویند مذاکره اصلا وجود ندارد. ترامپ انقدر با خودش درگیر است جدیدا با خودش به مذاکره می‌نشیند و خودش تصمیم میگیرد که جنگ را با خودش تمام کند. واقعیت میدانی که ترامپ از ان هزاران کیلومتر دورتر است بینهایت متفاوت است.
صدای گارامپ و گرومپ بمب‌ها همچنان می‌آید. بچه‌ها مانتوهای مدرسه را جمع می‌کنند توی بقچه چون حالا حالاها کسی مدرسه نمی‌رود.
دید و بازدید عید الحمد لله برقرار است‌. به برکت خون شهدای جنگ دوزاده روزه دیدار از اقوام دور هم برای خانواده‌ها میسر شده چون شهید یادمان انداخته ما با هم خانواده هستیم.
زندگی با وجودی که غم بزرگ از دست دادن ولی امر مسلمین را داریم و در جنگ بزرگی به سر میبریم شکر خدا در جریان است.

-خاتون بیات

هوا سنگین بود؛ بوی خاک و دود و ترس. تهران، شهر خاطره‌ها، زیر آوار بمب‌ها می‌لرزید. اما در میان این ویرانی، چیزی دیگر هم بود: یک اراده‌ی پولادین، یک خشم فروزان، یک فریاد جمعی که از دل خاکستر برمی‌خاست. شب‌ها، با وجود صدای بمب‌ها، مردم از خانه‌هایشان بیرون می‌آمدند. نه برای پناه گرفتن، بلکه برای هم‌دلی، برای هم‌نوایی، برای نشان دادن به دشمن که با تمام این حملات، نمی‌توانند روح این ملت را بشکنند. نه تنها در تهران بلکه در جای جای کشور؛ در میادین‌، در کوچه‌ها، در هر نقطه‌ای که نور چراغ‌ها می‌تابید، جمعیتی از همه قومیت‌ها دور هم جمع می‌شدند. فارس و بلوچ، لر و ترک، ترکمن و کرد، شیعه و سنی، همه در کنار هم ایستاده بودند، دست در دست هم، با یک هدف: انتقام. چهره‌ها خسته بود، اما چشمانشان پر از عزم و اراده. زن‌ها و مردها، پیرها و جوان‌ها، همه با هم فریاد می‌زدند: «بزن که خوب میزنی!»، این شعار، نه یک دعوت به جنگ، بلکه یک اعلام قدرت بود، یک نشان دادن به دشمن که این ملت، تا آخرین نفس، ایستاده است.

مجید، نقطه زن، نامی بود که در شب‌ها بر سر زبان‌ها بود. او، نمادی از شجاعت و دلاوری بود، کسی که با هدفمندی و دقت، به قلب دشمن ضربه می‌زد. شعارهای دیگری هم در شب‌ها طنین‌انداز می‌شد: «تا خون در رگ ماست، هدیه به رهبر ماست»، «انتقام، انتقام»، «نه سازش، نه پوزش، نه تسلیم، نبرد با آمریکا»، «مرگ بر آمریکا»، «مرگ بر اسرائیل». این شب‌ها، شب‌های جنگ نبودند، بلکه شب‌های همبستگی و مقاومت بودند. شب‌هایی که در آن‌ها، مردم عادی، به قهرمان تبدیل می‌شدند. شب‌هایی که در آن‌ها، امید، از دل ناامیدی برمی‌خاست. این روایت، روایت واقعیتی است که در تاریخ این سرزمین ثبت شده است. روایت ملتی که در برابر ظلم و ستم، ایستاده است و تا پای جان، برای آزادی و استقلال خود می‌جنگد.

- زهرا مرادقلی

«چه پاییز خشکی بر ما گذشت! روزهایی که آسمان بخل داشت و زمین از تشنگی ترک داشت. دشت‌ها خاموش و چشم‌به‌راه و دل کشاورزان از دیرآمدن باران گِره خورده بود. بسیاری از آن‌ها حتی جرئت نداشتند دانه‌های هر ساله را به دل زمین بسپارند.در شهرها و استان‌ها نماز استسقاء خوانده شد. اما درست در زمانی که همه‌چیز رنگ یأس گرفته بود، آسمان دگرگون شد؛ ابرها از دوردست برخاستند و آسمان که مدتی طولانی خاموش بود، ناگهان سخاوتمندانه زبان به باریدن گشود. باران آمد؛ این‌بار دست در دست موشک‌ها، زمین جان دوباره گرفت، دانه‌ها در دل خاک بیدار شدند همچون بیداری ملت‌ها و حضور جاودانشان در خیابان‌ها. این دگرگونی رنگی از معجزه دارد. مثل اینکه روشنایی از دل تاریکی سر برآورده باشد؛ حضور نیرویی که یأس را می‌شوید و دل‌ها را رو به امید می‌گرداند.»

-مریم قپانوری