مرقومات جنگ

بسم الله
ساعت پنج دقیقه مانده به سه صبح بود. خوب که چند دقیقه قبل خدا بیدارم کرده بود و هنوز خوابم نرفته بود. صدای مهیبی به همراه تکان شدید زمین و نوری روشن در آسمان همه‌مان را از رخت خواب کند. دخترکم از ترس گیر افتاده بود داخل پتو و نمیتوانست بیرون بیاید. مدام صدایش می‌کردم و می‌گفتم مامان جان پاشو بریم بیرون.
صدای انفجار انقدر وحشتناک بود همه‌ی مردم کرج را بیدار کرده بود. واقعا سابقه نداشت. بعدا می‌گفتند سنگر شکن است که انداخته‌اند.
تا نیمه‌ی ساعت سه داشت یک بند میریخت. چند تا مهیب و سنگر شکن انداخت نمی‌دانم؟ اما پنجره‌ای که باز بود موج شدیدی را به سمت ما روانه می‌کرد که نمی شد برویم و پنجره را ببندیم. هر کدام‌مان در دو طرف راهرو روی زمین نشسته بودیم و موج انفجار از وسط ما عبور می‌کرد و می‌رفت.
شب واقعا وحشتناکی بود. حتی بیشتر از روزی که میدان سپاه را زده بودند مهیب بود. نمی‌دانم کجا را زده بودند. کاش خدا خودش به اطراف محل اصابت رحم کرده باشد.
با این ترس و دلهره امروز را شروع کردیم. تا شب آب توی دل‌مان تکان خورده بود و هر صدایی می‌آمد می‌پریدیم؛ تا غروب شد.
غروب بچه‌ها را برده بودم برای خرید لباس‌. عید که نداریم با این همه عزا که امسال به سرمان نازل شده. علی الخصوص همین آخری که پدر بزرگ نازنین‌مان از دنیا رفت. اما بالاخره بدون لباس که نمی‌شود ماند! تو بازار در حال گشت زدن بودیم که یکهو آسمان روشن شد و بدون اینکه چیزی را ببینیم صدای مهیبی در همه جا پیچید. مغازه دارها ریختند توی خیابان. یکی داشت فریاد می‌زد از شیشه‌ها فاصله بگیرید. از مغازه‌ها بیایید بیرون. دوباره شروع شده! و دوباره صدای مهیب شنیده شد. یکی از مغازه دارها که هل کرده بود گفت: نترس آقاجان صدای رعد و برق است.
مرد جوان باور نمی‌کرد. دست و پایش را گم کرده بود و داشت مشتری‌ها را قسم می‌داد که پناه بگیرند. نگاهش کردم و گفتم راست می‌گویند رعد و برق است. ببینید هوا روشن می‌شود و صدای کوبیده شدن و زمین لرزه نمی‌آید!
کمی صبر کرد. صدای مهیب دوباره شنیده شد. گفت راست می‌گویید رعد و برق است.
آخر شب است و همه خوابیده‌اند. خدا انگاری با رعد و برق سر شبی بهش خوش گذشته که ما را سرکار گذاشته! این بار مهیب‌تر از انفجار سحر رعد و برق می‌آید!
خدایا ما به اندازه کافی با انفجار امتحان شده‌ایم. شب و نصف شب از جا پریده‌ایم و هم را بغل کرده‌ایم. عمرا اگر دیگر به هم نامهربانی کنیم! بالاغیرتا به این ابرها بگو یک کمی آرامتر به هم بخورند. قلب‌مان آمد توی دهان‌مان شب عیدی!

-خاتون بیات

نسل جدید انقلابی که از روز اول شهادت رهبر عزیزمون راه این مکتب را ادامه دادند و هر شب کف میدان و خیابون بودن و با امام خامنه ای جوانشان عهد بستن در خیابان می مانند تا پیروزی نهایی ایران بر استکبار جهانی
و قشنگ ترین شعار امشب ایرانی با ریشه وطن فروش نمیشه

-مهدیه عبداللهی

بهار فصلی که با آمدنش ایمانمان به وجود بهشت بیشتر می‌شود. بهار فصل رویش دوباره زمین، یادآور پایان فصل سرماست. بهار نتیجه تحمل رنج زمستان، مقدمه فصل گرماست.بهار قرآن ماه مبارک رمضان، بهار اسلام بعثت نبی مکرم اسلام، بهار انقلاب اسلامی دهه فجر، بهار ما پیروزی بر دشمنان داخلی و خارجی علی الخصوص امریکا و اسرائیل جنایتکار و کودک‌کش
به امید خدا

-سمیرا اسماعیلی

در میان انبوه سخنان گهربار و رهنمودهای روشنگرانه آن مرد بزرگ، شاید امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند علمداری آن پیامی هستیم که عصاره تمام تفکر و مجاهدت او بود: “ما پیروزیم.”

آری، این همان ندای جاودانی است که از عمق ایمان و یقینش برمی‌خاست و در دل‌های ملت طنین می‌انداخت. امروز که جسمش میان ما نیست، این پیام باید بلندتر از همیشه علمداری شود.

او به ما آموخت که پیروزی یک رویداد نیست، یک مسیر است. مسیری که با ایستادگی، مقاومت و استقامت هموار می‌شود. دشمنان فکر می‌کنند با شهادت او این مسیر متوقف می‌شود؛ اما غافل از این‌که خون او قوت‌بخش این مسیر جاودانه است.

در سخت‌ترین روزهای جنگ، در تاریک‌ترین شب‌های بمباران، در پیچیده‌ترین توطئه‌های دشمنان، او همیشه چراغ امید را روشن نگه داشت. امید رمز پیروزی است. امروز علمداری این حرف یعنی روشن نگه داشتن این چراغ در دل‌های خسته و منتظر.

او همیشه بر وحدت، یکپارچگی و همدلی تأکید داشت. او با ایمان راسخ به این وعده الهی که “إِن تَنصُرُوا اللَّهَ یَنصُرکُم” ما را به آینده روشن امیدوار کرد. امروز ما باید با رفتار و گفتار خود این یقین را به جهانیان نشان دهیم که راه حق هرگز به بن‌بست نمی‌رسد.

بنابراین در این روزهای دلتنگی بیایید با تمام وجود فریاد بزنیم که “ما پیروزیم". این را در نگاه‌های مصمم خود نشان دهیم؛ در قدم‌های استوارمان در مسیر انقلاب به اثبات برسانیم. در همدلی و مهربانی با یکدیگر معنا کنیم و در ادامه راه پرافتخار او تجسم ببخشیم.

علمداری این حرف یعنی اینکه به دنیا بفهمانیم رهبر ما اگرچه از میان ما رفته، اما راهش، اندیشه‌اش، امیدش و وعده پیروزیش تا همیشه در قلب‌ها و مسیر این ملت جاری و زنده است.

این است آن خنجر برّانی که باید در روز انتقام از نیام بیرون کشیم و بر قلب یأس و ناامیدی دشمن فرود آوریم. خون پاک او ضامن این پیروزی جاودان است.

-م.ادیبی

صبح حادثه

روز شنبه ٩ اسفند طبق روزهای معمول رفتم پایگاه بسیج. طبق برنامه کاری شنبه ها ساعت ٧صبح یه سری از اعضای بسیج و فرماندهان جلسه داشتن. جلسات روزهای شنبه معمولا تا ساعت ١١ ظهر حتی گاهی تا اذان ظهر ادامه پیدا می‌کرد.

ساعت نه و شاید چهل دقیقه بود که جلسه بهم خورد. خبر رسید که به تهران حمله شده. اعضای جلسه مضطرب بیرون آمدن. هر کسی با شتاب دنبال وظیفه مخصوص به خودش رفت. من که مسئول چک کردن ورود و خروج ها بودم، دیرتر باخبر شدم که چی شده.
خیلی تعجب کردم که چرا اعضای جلسه با عجله و عصبی و نگران ایتقدر زود بیرون آمدن.

کسی چیزی نمی‌گفت همه با گوشی صحبت میکردن یا سرشون پایین بود، بدو بدو میکردن که به نقطه ای خاص برن و کار خاصی در اون لحظه باید انجام میدادن.
من از یکی شون که خانوم بود پرسیدم خواهر ببخشید چی شده چرا جلسه زود تمام شد؟ گفت: تهران رو زدن تو هم از مافوقت اجازه بگیر جمع کن برو اینجا واینسا. منم با شنیدن این خبر خشکم زد. گفتم مگه میشه! من خیلی دعا کردم جنگ نشه! وای خدا کنه فقط رهبر زنده باشه.

اون شخص با عجله در حالی که با گوشی حرف می‌زد با من خداحافظی کرد و رفت. منم زنگ زدم به مافوقم. متاسفانه خطوط خراب شده بود.

ساعت ١٠ و شاید 5 دقیقه بود که من پیاده به سمت خانه برگشتم. گویا تمام مردم شهر می‌دانستن که به تهران حمله شده. من پاهایم دنبالم به زور حرکت میکردن. از استرس توان راه رفتن نداشتم. ماشین ها رو میدیدم که چه ترافیکی ایجاد کردن چقدر مردم در حال بدو بدو هستن، همه اینها دست به دست هم داده بود تا ضربان قلبم تندتر بزنه و بدنم سست بشه و پاهایم بی توان بشن. آرام آرام راه میرفتم. زبانم خشک شده بود. توی دلم میگفتم یا خدا هرچی شده عیب نداره فقط رهبر زنده باشه کشور حفظ بشه.
در بین راه کودکی 7،8 ساله رو دیدم که دستش توی دست مردی حدود 6٠، 65 ساله است. کودک بلند بلند برای اون مرد حرف می‌زد که دیگه جنگه. مرد گفت: نه هنوز اینجا آرامه جنگ نشده. کودک گفت : الان آرامه چند دقیقه دیگه اینجا هم میشه آتیش باران. بیت رهبری رو هم زدن توی اینستا گفتن رهبر کشته شده.
من با شنیدن حرفای اون کودک انگشت توی گوشم گذاشتم و گفتم خدا نکنه. ان شاءالله رهبر زنده و سلامته. با هر سختی که شد خودمو پیاده رسوندم خونه.
از پایگاه بسیج تا خونه مون پیاده رویی حدود 40 دقیقه طول میکشه. نزدیک بیست دقیقه به 11 رسیدم خونه.

اون روز کلی دعا کردم که یا خدا رهبر زنده باشه. حتی اینقدر بعد از افطار گریه و دعا کردم که دیگه برای خوردن سحری بیدار نشدم.

صبح ساعت پنج و هفت، هشت دقیقه بود که برادرم آمد بالاسرم گفت بیدار شو شهادت رهبر رو اعلام کردن.
انگار نفسم قطع شد. انگار زمان ایستاد. انگار دنیا تمام شد. گوشی ام که کنار سرم بود فوری دست گرفتم رفتم داخل عی، تا دیدم آره شهادت رهبر امام خامنه ای رو اعلام کردن. بی وقفه بی صدا گریه کردم. هنوز اذان صبح نداده بود.
اون روز صبح گویا داشتم نماز آخرم رو میخوندم. خیلی دلشکسته، حیران، صورتم خیس اشک، چه روز سختی بود. اما نمی‌دانم چرا حس میکردم رهبر کنارمه و میگه: آرام باش ترس به خودت راه نده آمریکا هیچ غلطی نمیتونه بکنه این کشور سرجاش همچنان تا ظهور امام زمان باقی میمانه.
اما من به صدا میگفتم نه آمریکا شما رو زده من فک نمیکردم روزی بیاد شما نباشی. من هنوز برای رهبر سیر دل گریه نکردم. گریه هامو گذاشته ام برای بعد از پیروزی ان شاءالله. بزرگترین آرزوم بعد از پیروزی و سرافرازی ایران عزیز اینه که به رهبر شهیدم امام خامنه ای ملحق بشم.

-فاطمه نجفی