مرقومات جنگ

موج مقاومت
پرچم را کمی بالاتر می‌گیرم تا رقصش را در باد همه ببینند. باران بی‌وقفه روی صورتم می‌کوبد؛ اما انگار شور جمعیت از پا می‌اندازدش.
پیرمردی موتورسوار از میان موج آدم‌ها رد می‌شود. به محمد نگاه می‌کند و می‌گوید: «ماشاءالله جوون!» با یا علی همراهیش می‌کنیم.

خودمان را به قلب جمع می‌کشانیم. شعارها یکی می‌شوند و خیابان منتهی به میدان را پر می‌کند.
پیرمردی کنار پیاده‌رو زمین می‌خورد. می‌دویم سمتش، دستش را می‌گیریم. محمد عصا را زیر کتفش محکم می‌کند: «حاج‌آقا کمکتون کنم تا میدون بریم؟»
پیرمرد نفس‌نفس‌زنان می‌گوید: «نه پسرم، زمین خیسه افتادم، خودم باید بیام، می‌تونم.»

روبه‌روی مسجد امام می‌ایستیم. قطره‌ها از آسمان می‌ریزند و صدای مردم از زمین سر به فلک می‌کشد.
مجری می‌گوید: «چند روز پیش وقتی برای بیعت با امام این‌جا جمع شدیم، دشمن خیابون سپه رو زد؛ اما این مردم عقب نرفتن…»
پیرزنی از ته جمعیت برمی‌گردد و بلند فریاد می‌زند: «مِگه قِرار بود بریم؟! چی‌چی میگی ما با غسلی شهادت می‌یَیم، اِز ترقه‌چیم نیمی‌ترسیم.»
لبخند می‌زنم. باران هنوز هم روی سرهایمان می‌کوبد. انگار وطن‌دوستی، سپری است که هیچ طوفانی نمی‌تواند آن را تکان بدهد.
-میم^_^نون

جنگ است که ثابت میکند کجای جبهه حق علیه باطل ایستاده ای اینجاست که مشخص میکند کجای اعتقاد و انسانیت مانده ای ، جنگ است کارش روشن کردن جایگاهت در بین اعتقادات انسانیت، وای از ثانیه ای که در این جایگاه خودت را به بیراهه ببری آنوقت هست که اگر پیروز شوی بازنده ای و اگر بازنده شوی باز هم بازنده ای ،مواظب باش که افکارت فریب شایعات جنگ‌را نخورد در این برهه از زمان که دنیای مجازی حقایق را نیز به صورت مجاز نه حقیقت به تو نشان می دهد ،گوش بده به عقلت و دنیا را مثل علی بنگر که در میدان جنگ احد چگونه توانست نشان دهد که دشمن حیله کرده و هوشیار بوده ، در جنگ هوشیار نباشی باختی #مرگ_بر_آمریکا
عده ای گوششان را داده اند به رسانه خیلی ها با اینترنشنال که حقایق را در قالب مجاز و معکوس بیان می کنند نتایج جنگ‌را می شنوند و با آنها نتیجه جنگ را تعیین می کنند و برای دوستانشان تعریف و روح آنها را پریشان می کنند که دیگر امیدی نیست و ما بازنده ایم ..
عده ای هم در قالب شبکه های ملی که آنهم همه حقیقت را نمی گوید چشم دوخته اند و دلهره برای دیگران درست می کند .
اما من می گویم مردم بیایید حقیقت را از میدانها و خیابانهای شهرها ببینید ما برنده ایم و پیروز چرا که هر شب هزاران و میلیونها نفر پیر و جوان ،کودک ،و زن و مرد همه در ساعت 8و 30دقیقه به خیابانها می ریزند و شعار مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل سر می دهند امروز بیست و دوم اسفند مصادف با روز قدس در خیابانها غوغایی به پا بود و دشمن مات و مبهوت به تماشای این جماعت نشست و این خود یک حقیقت است .
ما پیروزیم ما جنگ را برده ایم
به امید پیروزی رزمندگان اسلام با مستکبران یهودی
-حلیمه نیک مظهر

سحرگاه روز یک‌شنبه
امروز چندمین روز جنگ است؟ نمی‌دانم. به راستی چه اهمیت دارد چندمین روز است وقتی شما دیگر نیستید؟
من هنوز در همان سحرگاه روز دوم جنگ گیر کرده‌ام. همان لحظه‌ای که صدای مجری با بغض “انا لله و انا الیه الراجعون” را در فضای خانه جاری کرد. صدایش هنوز در گوشم می‌پیچد، مثل یک آوای سرد که هر بار که به یادش می‌آورم، دل مرا می‌شکند. شاید همه فکر کردند برای شما اشک ریختم؛ اما حقیقت این است که من برای بیچارگی خودم باریدم. برای اینکه دیگر نمی‌توانم آرزوی دیدارت را داشته‌باشم.
من مانده‌ام و یک دل بی‌قرار که هر شب به یاد شما می‌افتد.
از آن روز بارها و بارها خودم را در دیدار با شما تصور کرده‌ام. می‌بینم که می‌ایستم روبه‌روی شما و میان همهمه‌ی جمعیت فریاد می‌زنم: “آقا انگشتر” و شما با آن لبخند مهربان همیشگی‌تان به من می‌نگرید. یکی از آن نگین‌های درخشان روی انگشتتان را به من می‌دهید و من غرق در شادی می‌شوم.
اما وقتی به خودم می‌آیم، باز حسرت می‌نشیند کنج دلم. تازه می‌فهمم که آن دیدار فقط در خیال من رخ داده و واقعیت رنج را آوار می‌کند در وجودم.
حالا این شب‌ها من در دنیای واقعی، کف خیابان دنبال تسکینی برای دل بی‌قرارم می‌گردم، مرهمی برای زخم‌های نشسته بر جانم.
کنار دیگران می‌ایستم و با بغض و اندوه فریاد خون‌خواهی سر می‌دهم، شاید کمکی باشد برای یافتن مُسکنی بر آوارگی‌ام.
هر بار که عنوان “شهید” کنار نام شما قرار می‌گیرد، ناخودآگاه پا به سحرگاه یک‌شنبه می‌گذارم. آن سحرگاهی که دیگر نیست؛ اما قلبم را هنوز هم می‌سوزاند.
هنوز هم می‌خواهم بودنت را کنارمان حس کنم؛ هنوز هم می‌خواهم نوری را که به‌ من می‌دادی، در دل تاریکم بپرورانم.
اگرچه خیلی از ما نمی‌دانیم چندمین روز جنگ است، اما می‌دانیم که هر روز، هر لحظه شما در ذهنمان زنده‌اید و همان ستاره‌ای هستید که در لحظات ناامیدی به ما امید می‌بخشید.
-میم^_^نون

بسم الله
از شروع جنگ رمضان تا امشب بمب‌ها خیلی به ما نزدیک نبود. موج انفجار را احساس می‌کردیم اما نه قدر امشب.
تو آشپزخانه ایستاده بودم و داشتم بقیه گوشتی که باقی مانده بود را در کیسه‌ی فریزر تمیز می‌گذاشتم و همسرم داشت کنار دستم زباله‌ها را جمع می‌کرد که ببرد بیرون. درست رو به روی هم ایستاده بودیم که یکهو صدای جنگنده آمد. تا آمدیم بگوییم بچه‌ها بدوید؛ یکی نزدیک‌مام کوبید.
هرچه بود رها کردیم و رفتیم داخل راهرو. بچه‌ها را یاد داده‌ام در راهرو پناه بگیرند. تو راهرو که رسیدیم جنگنده دوباره نزدیک شد و یکی دیگر زد. از صدای انفجارها درب و پنجره‌ها باز و بسته می‌شد.
آمدم بروم گوشی‌ام را از کنار تلویزون بیاورم که بمب سوم را انداخت.
بمب چهارم که افتاد انگار دیگر خیالش راحت شده باشد؛ رفت.
تو حین این بمباران‌ها همسرم می‌گفت لباسهایتان را بپوشید که اگر خانه در حال خراب شدن بود فورا فرار کنیم. لباس پوشیدیم و نشستیم تا سر و صدا خوابید.
شب واقعا وحشتناکی بود. بچه‌های من خیلی نترسیده بودند اما مادر همسرم بینهایت ترسیده بود. زنگ زده بود و گریه می‌کرد و می‌گفت امشب اجازه نده بچه‌ها بروند راهپیمایی.
راهپیمایی امشب عملا از دست رفته. همسرم که بعد از بمباران رفت ببیند کجا به کمک احتیاج هست گفت امشب هیچ کس تو خیابان نیست. به گمانم تجمعات محله‌ای برچیده شده. نمیدانم! چون دیشب به محل تجمع اعلام شده از تلویزیون رفته بودیم.
امشب هم بخیر گذشت. دختر کوچکم خواب به چشمش نمی‌رود. می‌ترسد دوباره حمله رخ بدهد. کنارش نشسته‌ام تا خوابش ببرد.
امشب چند تا بچه تو ایران از ترس خوابش نمی‌برد؟
چند تا بچه تو فلسطین از سرما خوابش نمی‌برد؟
خدایا به امت رسول الله صلوات الله علیه و آله و سلم در این شبها خودت یاری کن تا از این جنگ با پیروزی بیرون بیایند.

-خاتون بیات

وقت تمام شد!
«زمان، دیگر برایم معنایی ندارد… وقتی ثانیه‌ها در غم نبودنت به ابدیت می‌گرایند.
بارها و بارها آن کلیپ کوتاه را به تماشا نشستم و هر بار، سیل‌آسا اشک ریختم. ای رهبر شهیدم، چه دلتنگی‌ها که بر دل نگذاشته‌ای! سال‌های سال آرزو در دل داشتم، تنها برای یک بار هم که شده، آن چهره‌ی مهربان و ماه‌مانندت را از نزدیک ببینم و در مکانی که نفس می‌کشیدی نفس بکشم. اما به هر سو که رفتم، تقدیر بر وفا نبود و انگار این دیدار، در روزگار دنیا برایم مقدر نشده بود. ناچار به این جمله‌ی تلخ اما واقعی تسلیم شدم که:
«دیدار به قیامت».
چه حسرتی سنگین بر دلم می‌نشیند از نبودنت، از ندیدنت. در آستانه‌ی فصل بهار و طبیعت هستیم، اما با نبودت، گویی بهارِمان خزان شده است. به خودم دلداری می‌دهم که تو هرگز تنهایمان نمیگذاری؛ تو زنده‌ای و ناظر بر اعمال ملتی که عاشقانه تو را دوست داشتند و دارند. و خداوند را شاکرم که پس از تو، نایب‌ات صالحِ بن‌صالح است. با آنکه ایشان را از نزدیک ندیدم و کلامی از ایشان نشنیدم، اما محبت ایشان چون رودی جاری در قلبم جاری شده است؛ و این خود بزرگ‌ترین معجزه‌ی خداست که در این شرایط ذره‌ای از داغ دلم را التیام می‌بخشد.
ای رهبر شهیدم، از تو می‌خواهم شاهد باشی که قول می‌دهم فرزند برومندت را همچون خودت دوست بدارم و با ایشان عهدی پایدار می‌بندم تا در آخرین نفس، گوش به فرمان و یاورش باشم.
«وقت تمام شد، اما حرف‌ها زیاد است، شما را دوست داریم و برایتان دعا می‌کنیم»
رهبر شهیدم یادتان باشد، ما هم شما را بی‌پایان دوست داریم و منتقم خون شما هستیم و برای شادی روح بلندتان، همیشه دعا می‌کنیم. ✨
-سُمیه‌ خانوم اُم‌الحُسین