مرقومات جنگ

مشعل امید
با خبر شهادت رهبرمان، دل‌ها لرزید و جان‌ها در تلاطم اندوه و ایمان فرو رفت. لحظه‌ای جهان در برابر این مصیبت سنگین خاموش ماند، اما سوگ او نباید ما را از حرکت باز دارد؛ این غم باید به نیرویی برای ادامه راه تبدیل شود. امروز میدان مبارزه محدود به مرزها نیست؛ هر خانه و هر فضای مجازی، سنگر حق علیه باطل است. سلاح ما قلمی است آغشته به ایمان و غیرت. ما راوی حقیقت خون‌هایی هستیم که برای رشد درخت انقلاب بر زمین ریخته شد. واژه‌هایمان بیدارگر است و فریاد عدالت را به گوش جهان می‌رساند.

خون‌خواهی رهبر شهید، یعنی ادامه راه او با قدرت و صلابت؛ یعنی زنده نگه داشتن نام، آرمان و امیدی که در دل‌ها کاشت. اجتماعات مردمی قلب تپنده این نهضت‌اند؛ محافلی که اشک و حماسه را درهم می‌آمیزند تا شعله ایمان فروزان‌تر گردد. در این نبرد، دشمن به یأس و دروغ پناه برده است. رسالت ما، روشنگری و پاسداری از امید است؛ نشر اندیشه‌ها و خاطرات رهبر شهید، تبیین حقایق و بازتاب پایداری ملت، سلاح ما در این میدان است. ما با قلم خود از مظلومیت، از مقاومت، از پیروزی حق بر باطل می‌نویسیم تا واژه‌هایمان چون خون در رگ حماسه جاری شود و هر سطر، تپشی از امید و ایستادگی باشد.

-م.ادیبی

زن ایرانی در این ایام جنگ رمضان پا به پای مردان نمی‌رود، بلکه او می‌دود.
روزه می‌گیرد، شام و سحری می‌پزد، افطار را آماده می‌کند. خانه را مرتب می‌کند، تمام کارهای خانه را با انرژی مضاعف و سریع‌تر از همیشه انجام می‌دهد تا بتواند به راهپیمایی و تجمع شبانه برسد.
فرزندانش را آماده می‌کند، سفره را جمع می‌کند، حواسش به همه چیز است-حتی یادش نمی‌رود که پرچم کودکش را بیاورد.
گاهی کودک خردسال راه نمی‌رود، او مجبور است با حفظ حجاب، او را در آغوش بگیرد و با همین حالت به جمع مردم برسد.
با روحیه‌ای انقلابی، شعار می‌دهد، و فرزندان دیگرش پشت سر او می‌روند.
نیم‌نگاهی به آنان می‌اندازد، تشویقشان می‌کند تا شعارها را تکرار کنند.
در همین حال، از مردم می‌خواهند نور موبایل‌ها را روشن کنند. او نیز نور موبایل خود را روشن می‌کند.
بله، او می‌دود، کش چادرش را جابجا می‌کند تا چادرش نیوفتد، و محکم‌تر و بلندتر از مردان، شعار می‌دهد.

او حتی با صلابت تر از دیروز مدیریت معنوی خانواده را در دست دارد تا فضای دلهره آور جنگ را بدون اضطراب برای بچه هایش تعریف کند.

او می‌خواهد بگوید:
«من جز این انقلاب و نظام هستم، و دارم سنگ تمام می‌گذارم برای کشورم.»

-معصومه ورمزیار(مهزیار)

مرهم دل

امروز باشنیدن پیام رهبر عزیزمان، امام آیت الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای دلم تسکین گرفت و برای ادامه دادن زندگی امیدوار‌تر شدم.پیش به سوی قله، قله‌ای که خامنه‌ای شهید گفتند:«حاکمیت دین خدا»، «حاکمیت حق»، «حاکمیت عدل» و به طور کلی رسیدن به جایگاه کمال بشری، که بعد از زمان رسول خدا(ص) تا امروز انجام نگرفته است و امروز ما در نزدیکی فتح این قله هستیم. جایگاهی که شیطان با همه قوای خود دست به کار شده تا ما را از برداشتن قدم های آخر منصرف کند.ولی ما مردم ایران قوی تر از قبل به سوی فتح این قله حرکت می‌کنیم. سلامتی و طول عمر با عزت رهبرمان اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم.

-پرستوی حرم

نه اسفند. این تاریخ را هیچ ایرانی فراموش نمی‌کند. صبح روز شنبه بود متجاوزان از راه رسیدند. هیچ‌کس باور نمی‌کرد و هیچ وجدان بیداری نمی‌پذیرد. در اولین یورش، مدرسه دخترانه میناب را بزنند. صد و شصت و پنج‌تاکودک، کودکانی هنوز لبخند روی لب‌های کوچکشان بود و خبر نداشتند آن روز آخرین روز مدرسه‌شان است.

همان روز، چندی بعد، خبر دیگر آمد. پاستور را زده‌اند. رهبرمان، حضرت امام خامنه‌ای را با خانواده‌اش را ترور کردند. باورکردنی نبود. هنوز هم نیست.
دوازده،سیزده روز از آن شنبه می‌گذرد. آسمان ایران آرام ندارد، آمریکا و رژیم صهیونیستی شهرهایمان را می‌زنند. اما این همه خبر نیست دوازده شبانه روز است که خیابان‌های ایران خلوت نشده.
شب‌ها که می‌شود، از تهران تا شیراز، از اصفهان تا تبریز، کل شهرهای کشور مردم می‌آیند توی خیابان. زن و مرد، پیر و جوان. پرچم‌های سرخ انتقام را روی دوش دارند. پرچم‌هایی که رویشان نوشته شده “یا ثارالله” “یا ابوالفضل” ” یاحسین علیه السلام” و… خونخواهی کسی که دوازده روز پیش از میان ما رفت.

فردا آخرین جمعه ماه رمضان است. روز قدس. شاید بگویید در بحبوحه جنگ، راهپیمایی برای فلسطین معنا ندارد؛ اما ما می‌رویم. مگر روز قدس تعطیل‌بردار است؟ مگر برائت از مشرکین، ظالمین، کسانی به کودکان تجاوز میکنند، کودکان را میکشند، کودکان را میخورند، را می‌شود به زمان دیگری موکول کرد؟

فردا بچه‌هایمان را می‌بریم. با همان فرم مدرسه. می‌خواهیم دنیا ببیند اگرچه بچه‌های میناب زیر آوار ماندندو به خاک و خون کشیده شدند، اما بچه‌های ایران هنوز ایستاده‌اند.
می‌خواهیم آنهایی که فکر کردند با زدن رهبر، ملت می‌میرد، بدانند که ما زنده‌تر از همیشه‌ایم.
می‌گویند آتش‌بس کنید. می‌گویند تمامش کنید. بهشان می‌گوییم: این جنگ را شما شروع کردید. شما مدرسه میناب را زدید. شما رهبر ما، مردم بی‌گناهمان، سردارانمان، کودکان شیرخوارمان را زدید. حالا که دیدید ایران با چندین روز بمباران از پا درنمی‌آید، حالا که در حال شکست هستید، می‌گویید آتش‌بس؟ نه. تا انتقام نگیریم، آرام نمی‌گیریم. فردا به راهپیمایی می‌رویم. با بچه‌ها، با فرم مدرسه، با عکس رهبرمان در دست. می‌رویم برای قدس، برای فلسطین، برای بچه‌های غزه که مثل بچه‌های میناب زیر آوار ماندند. می‌رویم تا بگوییم ایران ایستاده است. زنده است. و تا آخرین نفس می‌ایستد.

-صفیه گرجی

بیعت می کنم

بیش از یک هفته از غبارآلود شدن آسمان ایران و قلب شیفتگانش می‌گذرد. روزهایی به سختی گذشت، اما سرشار از عزم و پیمان بود. فقدان نبود امام امت رهبر فرزانه، غم بزرگی بر دل‌هایمان نشاند‌. آن ابر مرد، تمام وجود خویش را وقف مردم و مملکتش کرد. او رهبری نبود که در برج‌های کاخ نشین از دور تماشا کند؛ او در میان مردم بود، با مردم زیست و در کنار مردم رفت. در شب‌های سخت تحریم و فتنه، در روزهای پرچالش دفاع از حقانیت، در لحظاتی که نیاز به تدبیر و حکمت داشت.

میراث ایشان، تنها سخنرانی‌هایشان یا نوشته‌هایشان نیست؛ سبک زندگی ایشان طبق آیات قرآن و شیوه‌ی مدیریت نظام جمهوری اسلامی ایران بود‌. ایشان ثابت کرد که قدرت واقعی در خدمتگزاری به مستضعفان و ایستادگی در برابر مستکبران است. اکنون که چند روز از وداع با آن پدر معنویمان می‌گذرد، وظیفه‌ی ‌ما بیعت با رهبر جوان انقلابی،‌ است. از ایشان تبعیت کنیم. وحدت و همبستگی اجتماعی خود را بر محور رهبری جامعه حفظ کنیم تا قدرت‌های ستمگر نتوانند در کشور اسلامی نفوذ کنند و عزت و استقلال جامعه را به خطر اندازند.‌ آگاهی‌های سیاسی و اجتماعی خود را افزایش دهیم.

امیرالمؤمنین حضرت علی(ع) می فرمایند: « بزرگ ترین حقّی که خدا واجب کرده است، حق رهبر بر مردم و حق مردم بر رهبر است، حقوقی که خداوند بر هر یک از این دو نسبت به هم واجب کرده و آن را سبب دوستی و الفت آنان و ارجمندی دینشان قرار داده است، مردم جز به صلاح حاکمان، اصلاح نپذیرند و حاکمان جز به پایداری مردم، نیکو نگردند، پس هنگامی که مردم، وظیفه خود را نسبت به حاکم انجام دادند و حاکم نیز حق آنان را ادا کرد، حق در میان جامعه ارزشمند می شود.» نهج البلاغه خطبه 131

-سمیرااسماعیلی