مرقومات جنگ

بیعت می کنم

بیش از یک هفته از غبارآلود شدن آسمان ایران و قلب شیفتگانش می‌گذرد. روزهایی به سختی گذشت، اما سرشار از عزم و پیمان بود. فقدان نبود امام امت رهبر فرزانه، غم بزرگی بر دل‌هایمان نشاند‌. آن ابر مرد، تمام وجود خویش را وقف مردم و مملکتش کرد. او رهبری نبود که در برج‌های کاخ نشین از دور تماشا کند؛ او در میان مردم بود، با مردم زیست و در کنار مردم رفت. در شب‌های سخت تحریم و فتنه، در روزهای پرچالش دفاع از حقانیت، در لحظاتی که نیاز به تدبیر و حکمت داشت.

میراث ایشان، تنها سخنرانی‌هایشان یا نوشته‌هایشان نیست؛ سبک زندگی ایشان طبق آیات قرآن و شیوه‌ی مدیریت نظام جمهوری اسلامی ایران بود‌. ایشان ثابت کرد که قدرت واقعی در خدمتگزاری به مستضعفان و ایستادگی در برابر مستکبران است. اکنون که چند روز از وداع با آن پدر معنویمان می‌گذرد، وظیفه‌ی ‌ما بیعت با رهبر جوان انقلابی،‌ است. از ایشان تبعیت کنیم. وحدت و همبستگی اجتماعی خود را بر محور رهبری جامعه حفظ کنیم تا قدرت‌های ستمگر نتوانند در کشور اسلامی نفوذ کنند و عزت و استقلال جامعه را به خطر اندازند.‌ آگاهی‌های سیاسی و اجتماعی خود را افزایش دهیم.

امیرالمؤمنین حضرت علی(ع) می فرمایند: « بزرگ ترین حقّی که خدا واجب کرده است، حق رهبر بر مردم و حق مردم بر رهبر است، حقوقی که خداوند بر هر یک از این دو نسبت به هم واجب کرده و آن را سبب دوستی و الفت آنان و ارجمندی دینشان قرار داده است، مردم جز به صلاح حاکمان، اصلاح نپذیرند و حاکمان جز به پایداری مردم، نیکو نگردند، پس هنگامی که مردم، وظیفه خود را نسبت به حاکم انجام دادند و حاکم نیز حق آنان را ادا کرد، حق در میان جامعه ارزشمند می شود.» نهج البلاغه خطبه 131

-سمیرااسماعیلی