مرقومات جنگ

و تَن فدای وطن …

پلان۱:

۲۲بهمن هست، از راهپیمایی رسیده‌ام، نای بلند شدن ندارم، آدم پیاده‌رویی نیستم.

درحال استراحت‌م که مهمان می‌آید، بعد از صحبت‌ها، قرار حضور در راهپیمایی یک ماه دیگر را می‌گذارند،

می‌گویم: معافم کنید، عاشقِ مبارزه با اسرائیل‌م ولی پاهایم یاری‌ام نمی‌کند خصوصا با دهان روزه.

پلان۲:

هنوز اسفند به نیمه نرسیده، چند روزی‌ست درحالِ رفت‌وآمدم.

صبح‌ها در تشییع شهید و شب‌ها در تجمعِ شهری.

فکر بَرَم می‌دارد، این پاها همان پاها هستند؟

یا بقدر رشد دغدغه‌ها، پاها هم قوی‌تر شد‌ه‌اند؟

آری، و تَن فدای وطن…

-خدیجه علی محمدی

در خیابان قدم میزدم، قلبم تحمل خانه ماندن را نداشت، نمی‌دانستم باید به کدام سو قدم بردارم،تا کمی آرام بگیرم .
حین قدم زدن، متوجه قطرات باران از آسمان شدم، انگار او هم نمی توانست تظاهر به خوب بودن کند؛ انگار او هم پا به پای من اشک می‌ریخت تا سبک شود؛ انگار او هم قلبش تحمل این همه درد را نداشت…

در کوچه پس کوچه های شهر متوجه شدم خیلی از خانه ها با نصب یک پوستر و یا حتی یک تکه پارچه ی مشکی، خود را به عنوان عزادار رهبرم معرفی می‌کردند؛ با دیدن هر کدامشان قلبم امیدوار میشد، اینکه تنها نیستم.
اینکه همه ی آنها عاشق رهبرم بودند،قلبم را آرام میکرد.

قدم هایی که تا لحظاتی قبل نای راه رفتن نداشتند، الان جان دیگری گرفته بودند و با قدرت به سمت مسجد قدم برمیداشتند؛ انگار آنها هم می‌دانستند قلبم به کدام سمت کشش دارد؛ انگار آنها هم می‌خواستند هرچه زودتر نوای دعای توسل را زمزمه کنم؛ انگار آنها هم میدانستند پیروزی حق بر باطل قطعی است.

شهر اسلامی شد!

تازه افطار کرده و با رنگ و روی پریده، کنار مبل لم داده بود. این چند روز از سرکار که می‌آید، استراحت نمی‌کند. خیره می‌شود به تلوزیون. بدی مردها به گریه نکردن‌شان است. اگر چند قطره اشک می‌ریخت، سبک می‌شد. می‌گویم:"برویم؟” چیزی نمی‌گوید و این یعنی رضایت. برخلاف همه 22بهمن‌های گذشته که سخت راضی می‌شد، این شبها خودش مایل است.

از کوچه که بیرون می‌زنیم، صدای مداحی شنیده می‌شود. از طبقه دوم مسجد، دو پارچه سیاه بزرگ آویزان کرده‌اند. نوجوان‌ها جلوی مسجد توی راه ما، موکب چای صلواتی راه انداخته‌اند. می‌رویم چهارراه تختی. حسابی شلوغ است. دو شب گذشته هم آنجا سر پست بودیم. سال‌های گذشته، بعد از افطار، خیابان از روزه‌داران خالی می‌شد. کی فکرش را می‌کرد مردم سفره افطار را جمع نکرده، بیایند توی خیابان؟

پیشنهاد می‌کنم برویم جاهای دیگر. میدان انقلاب پر از جمعیت عزاداران است. تصویر آقای نریمانی روی پرده مشخص است‌. دعا می‌خواند و می‌بارد. خبری از بی‌حجابی و بدپوششی نیست. سی‌ و سه پل بعد از مدتها، دارد نفس می‌کشد. نگاهش که می‌کنی، آرام و نجیب ایستاده است.
چهارراه بعدی پشت چراغ قرمز می‌ایستیم. صدای دلنشین قرآن دلم را آرام می‌کند. سر می‌چرخانم طرف صدا، تا ماذنه‌ی مسجد یا بلندگوی کسی را ببینم. انگار زودتر از من ته و توی صدا را در آورده. می‌گوید از بلندگوی چهارراه پخش می‌شود. اقدام تحسین‌برانگیزی است. برای قلب آدم‌های خسته‌‌ی دنیا، پشت ترافیک و چراغ‌قرمز، چی بهتر از صوت شفابخش قرآن؟
چهارراه آذر هم آدم را مهمان تلاوت زیبا می‌کند. قرآن کار خودش را کرده. مرهم قلب سوگوار من هم شده. میان آن همه غم، با خنده می‌گویم:” شهر بالاخره اسلامی شد!”
گازش را می‌گیرد سمت پل‌فلزی. با حسرت می‌گوید:” کاش همه‌ی سال، شهر را پر از خدا کرده بودیم.”

-مریم حمیدیان

سلام اینجا رادیو قلم هست
صدای مرا از عمق وجودم می شنوید

اگر بخواهم از احوالات این روزهایم بگویم، چندان تعریفی ندارد.
دلی شکسته دارم که پدرش را از دست داده است.
دلی غمناک و پر از ناله،ناله ای بلند که سر از دست دادن عزیزدلش است.
بعد از شنیدن خبر شهادت،دنیا روی سرم خراب شد،به‌قدری اشک ریختم که چشم هایم کاسه ی خون شده بود .
میدانم که جایش خوب است، به حال خود گریه میکردم،چون قرار بود من پیشمرگش شوم اما…

الان اما قلبم پر از کینه است، اسرائیل و آمریکایی که تا از روی زمین محو نشوند دلهایمان آرام نمی‌گیرد.
امیدمان این است که این نظام را به دست صاحب اصلی اش،مولایمان،جان دلمان،مهدی زهرا تقدیم کنیم .

کاری که می توانم در این شرایط انجام دهم،خواندن دعا، تبیین و سیاه پوش کردن خانه و کوچه ام است؛به دشمن نشان میدهم درست است که رهبرمان جانش را فدایمان کرد، اما ما همچنان پای این نظام و آرمان هایش ایستاده ایم.

-فاطمه امینی نسب

مسیرِ انسان‌ساز

درست است که این روزها مردممان هر روز به میدان می‌آیند تا اقتدار ایران را نشان دهند، تا دشمن بداند که ملت ما پشت کشور و آرمان‌هایش ایستاده است؛ برای خنثی کردن توطئه‌ها و تجاوزهایی که از سوی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه این سرزمین عزیز طراحی می‌شود. اما حقیقت این است که ما فقط برای «نشان دادن» نمی‌آییم. این حضور، خود یک کلاس انسان‌سازی است.

صبر کودکان در ازدحام جمعیت، ایستادگی پیرمردان و مادرانی که با دستان خالی اما دلی سرشار شرکت می‌کنند، نشانه‌ای از روح بزرگ این ملت است. در مسیر این تجمع‌ها، نمادهای یادآور مقاومت بسیار دیده می‌شود؛ پرچم‌هایی که بر دوش مردم است، تصاویری از شهدا، و نگاه‌هایی که فریاد می‌زنند: « ما زنده‌ایم، چون بر ایمانمان ایستاده‌ایم .»

کنار دیوارهایی که مزین به نام شهداست می‌ایستی، چشمت روی نام‌ها مکث می‌کند. همان‌جا می‌فهمی امنیت و عزت امروز چه بهایی داشته است. در نگاه کودکان و نوجوانانی که با شوق همراه خانواده آمده‌اند، معنای حقیقی وطن‌دوستی را می‌بینی. مردمی که داوطلبانه یاری‌رسان غزه و مردم مظلوم منطقه‌اند، نشان می‌دهند انسانیت مرز نمی‌شناسد.

این مسیر، فقط دفاع از خاک نیست؛ حرکتی برای تعالی روح و رشد نسل آینده است. ملت ما با هر گام خود در این تجمع‌ها، درس صبر، همبستگی و ایمان می‌دهد. این حضور، ادامه همان راه 22 بهمن است، ادامه همان راه قدس است؛ استمرار راه روشن انسان‌هایی که برای حق ایستادند.

✍ احمدی