مرقومات جنگ

تولد

توی تجمع شبانه، چشمم به مادر فاطمه افتاد که یک جعبه‌ی بزرگ کیک فنجونی دستش بود و بین بچه‌ها پخش می‌کرد.

راستش، خودم هیچ‌وقت میانه‌ی خوبی با کیک فنجونی نداشتم؛ اما نگاه پرشور بزرگ‌ترها به آن جعبه، نشان می‌داد حسابی هوس کرده‌اند.

آخرهای مراسم، فاطمه نزدیکم آمد و با لبخند پرسید:

ـ شما هم از کیک خوردید؟

گفتم: نه.

چهره‌اش در هم رفت و با حالتی قهرآلود گفت:

ـ می‌دونی مناسبتش چی بود؟

باز هم گفتم: نه.

با شیطنت گفت:

ـ تولدم بود!

همان‌جا او را در آغوش گرفتم و تولدش را تبریک گفتم. برق شادی توی چشم‌هایش دوید. درست در همان لحظه، مادرش رسید. با خنده گفتیم:

ـ تولد فاطمه مبارک! ولی ما هم کیک می‌خوایم!

خنده و شوخی بین همه پیچید. در پایان، یکی از بچه‌ها گفت:

ـ تو هم باید برای تولدت کیک بیاری توی تجمع.

فاطمه کمی فکر کرد و پرسید:

ـ راستی، تو کی به دنیا اومدی؟

وقتی گفتم شهریور، با خنده‌ی بلندی گفت:

ـ واااای نه! یعنی تا اون موقع هنوز تجمع‌ها ادامه داره؟! اصلاً نخواستیم.

✍ دریا