مرقومات جنگ

میراث سرخ؛ از گودی قتلگاه تا سنگر حیا

تاریخ را که ورق می‌زنی، صدای شمشیرها تنها صدای نبرد نیست؛ فریادی است که از حلقوم تشنه‌ی حقیقت برمی‌آید تا به گوش تمام عصرها برسد؛
امام حسین (علیه السلام) به مسلخ رفت تا «ارزش‌ها» مسلخ‌نشین نشوند. او در میانه‌ی تیرباران، قامت به نماز بست تا ثابت کند که دین، مجموعه‌ای از شعارها نیست؛ بلکه ایستادگی در برابر سقوط انسانیت است. امام حسین (علیه السلام) شهید «نگاه» شد؛ نگاهی که می‌خواست جامعه را از منجلاب بی‌تفاوتی و ذلت بیرون بکشد.

اگر امروز از «حیا» سخن می‌گوییم، سخن از یک تکه پارچه نیست؛ سخن از یک «انتخاب جنگنده» است. حجاب، تداوم همان نهی از منکری است که در کربلا با خون امضا شد.حضرت زینب (سلام الله علیها) نشان داد که می‌توان در اوج اسارت، فاتح بود؛ مشروط بر آنکه سنگر حیا حفظ شود. او در برابر یزیدیان ایستاد، نه با سلاح، بلکه با هیبت عفتش که لرزه بر ارکان استبداد انداخت.

جامعه‌ای که در آن «خوبی‌ها» غریب بمانند و «بدی‌ها» تفاخر کنند، جامعه‌ای شکست‌خورده است. حفظ وحدت و صیانت از ارزش‌های اسلامی، همان پیراهن رزمِ امروز ماست.
نماز، ستون این خیمه است.
حیا، دیوار این قلعه است.
و امر به معروف، نبض تپنده‌ی این پیکر.
فراموش نکنیم:
جنگ امروز، جنگ هویت‌هاست. دشمن نه خاک ما، بلکه «حیای» ما را نشانه رفته است؛ چرا که می‌داند جامعه‌ای که حیا را گم کند، امامش را هم در قتلگاه مادیات تنها خواهد گذاشت.
حقیقت تکان‌دهنده اینجاست:کربلا هنوز ادامه دارد. هر روز که میان حق و باطل، میان خودنمایی و حیا، و میان سکوت و فریاد اصلاح، یکی را برمی‌گزینیم، در واقع داریم جایگاه خود را در سپاه تاریخ مشخص می‌کنیم.

ارزش‌های ما، بهای سنگینی داشته‌اند؛ آن‌ها را به ثمن بخس «پسند دیگران» نفروشیم.

✍️زهرا مرادقلی