مرقومات جنگ

شهید عبدالرحیم موسوی یکی از شخصیت‌های بزرگ و مؤثر در تاریخ معاصر ایران است که با شجاعت و فداکاری خود در دفاع از میهن، یاد و خاطره‌ای ماندگار از خود برجای گذاشت. او به عنوان سرلشکر نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران، با تلاش و سخت‌کوشی در راه خدمت به وطن، الگوی بسیاری از جوانان و همرزمانش شد.
آرزو و حسرت او برای شهادت نشان‌دهنده عمق عشق و تعهدش به میهن و آرمان‌های انقلاب اسلامی بود. در نهایت، پیوستن او به یاران شهیدش نه تنها نشان‌دهنده تحقق این آرزو، بلکه تجلی روح بزرگ وفاداری و فداکاری او برای خاک و کشورش است.
یاد و خاطرۀ او و تمامی شهیدانی که در راه دفاع از وطن جان خود را فدای آرمان‌های مقدس کردند، همواره در دل‌ها و ذهن‌ها زنده خواهد ماند و الهام‌بخش نسل‌های آینده برای ادامه راه ایشان خواهد بود.
(روحش شاد یادش گرامی با ذکر صلوات)

سمیه اکبرزاده

بازی با پرچم!

بالاخره کنار جمعیت، یک جای خالی پیدا شد تا من هم سهمی در گرفتن پرچم داشته باشم .
ترکیب افرادی که پرچم را گرفته بودند برایم خیلی جالب بود. از همه سنی و از همه مدلی بودند.
بچه‌ها نگاهم را بیشتر به خودشان جلب می‌کنند مدام حواسم به آنهاست.
همزمان که پرچم را گرفته‌اند با شیطنت سعی در موج‌دار کردن پرچم می‌کنند. زورشان هم انگار به بقیه افرادی که دور پرچم هستند چربیده است. با هر تکان دادنشان، پرچم تکانی می‌خورد که صدای خانم کناری ام بلند می‌شود، با تشر می‌گوید تکان نده ! بعد از یکی دوبار شنیدن نگاهش می‌کنم برخلاف تصورم، زن جوانی است که چفیه‌ای بردوش و سربند قرمزی بر پیشانی دارد. سرم را برمی‌گردانم و به ردیف کودکانی که پرچم کشورشان را محکم در دست گرفته اند نگاه می‌کنم. نسلی که بعد از ما قرار است حافظ و نگهدار این پرچم باشد. بچه‌ها دوباره پرچم را تکان می‌دهند، زن عصبانی می‌شود و تذکر می‌دهد و با دسته چوبی پرچمش به دست یکی از بچه‌ها می‌زند تا پسرک متوجه‌اش شود، پسرک برمی‌گرد نگاهش می‌کند،
_ میگم پرچم رو تکان نده!
پسربچه فقط نگاهی می‌کند و بعد از چند دقیقه مجدد با جمعیت هم سن سال خودش پرچم را موج‌دار می‌کنند. باز آن خانم عصبانی می‌شود. درست یا غلط! خنده‌ام می‌گیرد. هم به کار بچه ها و هم به حساس بودن این خانم.
چندین بار این کار تکرار می‌شود و هر بار هم این خانم تذکر می‌دهد.
دست آخر بر میگردم و با لبخند میگویم اجازه بده راحت باشند، پرچم کشورشان را دوست دارند، دلشان می‌خواهد با پرچم خودشان خوش بگذرانند.
درحالی که اینها را میگفتم، نگاهم هم به کله‌ها و دست‌هایی بود که زیر پرچم جابجا می‌شد. منظره بامزه‌ای بود. زیر پرچم را نشانش دادم. کودکان زیادی که زیر پرچم راه می‌رفتند، می‌دویدند، با دستشان به سمت بالا پرتش می‌کردند، چند نفری هم از آنها همان مسئولان تولید موج بودند که حالا اینجا هم در حال انجام ماموریت بودند. با خنده‌ای که حالا به لبش نشسته بود، گفت: «چون ممکن بود پرچم پاره بشه میگم». خداروشکر بعد از آن لبخند زیبا، دیگر شاهد تذکر دادنش به بچه ها نبودم .
معتقدم باید کودکان را در این جمع ها بیش از همیشه گرامی بداریم، چرا که این نسل بعد از ما پرچمدار ایران عزیز خواهند بود.

✍مرضیه دورکی/ اهواز
12 فروردین 1405

غم سنگین

روز اول جنگ بود که خبر زدن بیت رهبری در همه جا طنین انداز شد. اما وقتی که این خبر را رد کردند، گفتیم معلوم است که اتفاقی نیفتاده است.
اما روز بعد، وقتی که خبر شهادت تان تأیید شد غمگین ترین و اندوهگین ترین روز بود.با رفتنتان غم سنگینی در وجودمان نشست. آن قدر سنگین که هیچ وقت غم آن کم نمی شود.
وقتی به آن روز فکر می کنم قلبم می گیرد.
اکنون که نزدیک 60 روز از آن می‌گذرد. بدترین خاطره ای که در این میان باقی مانده غم نبودنتان است.
خیلی این روزها سخت می گذرد با اینکه مشغول زندگی هستیم. اما غم نداشتن‌تان در قلبمان احساس می شود.
اگر وجود و حضور امام زمان و خداوند متعال نبود کنار آمدن با این موضوع سخت تر از قبل می‌شد.
آقا جان ما را از بهشت می بینی، خیلی دلتنگت هستیم!

مرضیه حسینی

تولد

توی تجمع شبانه، چشمم به مادر فاطمه افتاد که یک جعبه‌ی بزرگ کیک فنجونی دستش بود و بین بچه‌ها پخش می‌کرد.

راستش، خودم هیچ‌وقت میانه‌ی خوبی با کیک فنجونی نداشتم؛ اما نگاه پرشور بزرگ‌ترها به آن جعبه، نشان می‌داد حسابی هوس کرده‌اند.

آخرهای مراسم، فاطمه نزدیکم آمد و با لبخند پرسید:

ـ شما هم از کیک خوردید؟

گفتم: نه.

چهره‌اش در هم رفت و با حالتی قهرآلود گفت:

ـ می‌دونی مناسبتش چی بود؟

باز هم گفتم: نه.

با شیطنت گفت:

ـ تولدم بود!

همان‌جا او را در آغوش گرفتم و تولدش را تبریک گفتم. برق شادی توی چشم‌هایش دوید. درست در همان لحظه، مادرش رسید. با خنده گفتیم:

ـ تولد فاطمه مبارک! ولی ما هم کیک می‌خوایم!

خنده و شوخی بین همه پیچید. در پایان، یکی از بچه‌ها گفت:

ـ تو هم باید برای تولدت کیک بیاری توی تجمع.

فاطمه کمی فکر کرد و پرسید:

ـ راستی، تو کی به دنیا اومدی؟

وقتی گفتم شهریور، با خنده‌ی بلندی گفت:

ـ واااای نه! یعنی تا اون موقع هنوز تجمع‌ها ادامه داره؟! اصلاً نخواستیم.

✍ دریا

صدایی که رویایی را کشت
کم‌وبیش صدای بچه‌ها از خیابان می‌آمد؛ نشانه‌ای که می‌گفت زندگی هنوز در جریان است.

نگاهم به سطل زباله افتاد که خرتناق پر شده بود. خواستم از این وضع نجاتش بدهم. هنگام بردن زباله‌ها، چند نفر از همسایه‌ها را دیدم؛ خوشحال و خندان بودند و مدام می‌گفتند:«الحمدلله.»
سلامی دادم و پرسیدم:«چی شده که این‌قدر خوشحالید؟»
گفتند:«چند آپارتمان آن‌طرف‌تر، خانمی بعد از چند سال، به خواست خدا باردار شده است.»

با اینکه او را نمی‌شناختم، با تمام وجود برایش خوشحال شدم. هنوز از صدای خنده‌هایمان چندان نگذشته بود که چند انفجار پیاپی به گوش رسید. همهمه‌ای در محله پیچید و خیلی‌ها با عجله به خانه‌هایشان رفتند. دیگر حتی پرنده‌ای هم در آسمان پرواز نمی‌کرد.
صدای مهیب موشک‌ها هر شب مهمان ناخوانده‌ی ما بود.

چند روز بعد فهمیدم آن خانم، بر اثر صدای انفجار، بچه‌ای را که در شکم داشت از دست داده است. همه با شنیدن این خبر ناراحت شدیم.

از آن روز به بعد، هر بار که از کنار آن خانه‌ی خاموش رد می‌شدم، انگار چیزی در هوا سنگین‌تر می‌شد. پرده‌های خانه همیشه کشیده بود و صدای هیچ رفت‌وآمدی شنیده نمی‌شد. همسایه‌ها هم دیگر مثل قبل نمی‌خندیدند؛ لبخندهایشان کوتاه شده بود، مثل کسی که یادش آمده خوشحالی‌اش دوام ندارد.

شب‌ها، وقتی صدای موشک و پهپاد برای لحظه‌ای قطع می‌شد، سکوتِ عجیبِ بعد از انفجار در محله می‌پیچید، به این فکر می‌افتادم که آن زن حالا چگونه می‌خوابد؟ اصلا می‌خوابد؟ آیا هنوز دست روی شکمش می‌گذارد و با خیال کودکی که قرار بود بیاید حرف می‌زند؟ یا درد آن شب با هر صدای انفجار دوباره در وجودش زنده می‌شود؟

صبح روز بعد، همان همسایه‌هایی که چند هفته پیش با هم می‌خندیدیم، حالا با چشمانی خسته کنار هم ایستاده بودند. یکی آهسته گفت:«زن بیچاره دیشب حالش بد شده بود؛ بردنش بیمارستان.»

کسی چیزی نگفت. سکوت، مثل باری سنگین روی شانه‌هایمان نشست. تنها صدایی که شنیده می‌شد، صدای گربه‌ی کوچه بود؛ انگار او هم از این وضعیت ناراحت بود.

اما ته دلم می‌دانستم این محله دیگر هیچ‌وقت مثل قبل نمی‌شود. هر انفجار چیزی را از ما می‌گرفت؛ گاهی خانه‌ای را، گاهی لبخندی را و گاهی رویایی را که هنوز حتی به دنیا نیامده بود.
✍ عاطفه نورصالحی