مرقومات جنگ

خطرناک‌تر از بمب اتم

امروز موثرترین سلاح بین المللی علیه دشمنان و مخالفین، سلاح تبلیغات است؛ سلاح ارتباطات رسانه‌ای است. امروز این قوی‌ترین سلاح است و از بمب اتم هم بدتر و خطرناک‌تر است.
(کتاب هندسه نبرد (نسخه الکترونیک)- صفحه 21)

حالم از تمام جستجوها با کلیدواژه‌های: بمب، بمب اتم، سلاح خطرناک، بزرگترین بمباران‌های تاریخ و … بهم می‌خورد. بوی تعفنِ طمع، قدرت طلبی و انزوای روح بشری، از میانِ کلمات به راحتی قابل استشمام است. آنقدر این بو تند و تیز است که مجبور می‌شوم بعد از نیم نگاهی سریع، تمام صفحات را ببندم و بی‌خیال آمار و اسامی شوم.
البته شاید چندان فرقی هم نکند. مثلا با عاملین کشتار عظیم و قتل عام در هیروشیما و ناکازاکی چه کردند؟
تنها چیزی که در پاسخ این سوال در ذهنم نقش می‌بندد، تصویر نخست وزیر ژاپن در سفر اخیرش به کاخ سفید است. در حالی که دارد به محل دفن خلبانی که آن بمب‌ها را بر سر ملتش ریخت، ادای احترام می‌کند.
بمبارانی که هنوز یک قرن هم از آن نگذشته است.

شاید جالب باشد که بدانید: هدف آمریکا از به کارگیری آن بمب‌ها، صرفا آزمایش آن‌ها در مقیاس و میدان واقعی بود تا نتایج را ببیند، نه تسلیم ژاپن در جنگ.
اما امروزه اکثریت در این مورد چه فکری می‌کنند؟ بله، تسلیم ژاپن در جنگ و جلوگیری از خونریزی بیشتر میسر نمی‌شد، مگر با آن بمباران.

این سلاحِ تبلیغات است. این همان بمبِ اتمی است که رهبر شهید از آن سخن می‌گفت. سلاحی که به سادگی می‌تواند جای مظلوم و ظالم را در تاریخ عوض کند.
سلاحی که می‌تواند حق را ناحق کرده و به خورد من و شما بدهد و ناحق را بزک کرده و چون قرآن، بر سر نیزه‌ها کند.
این سلاح همانی است که با آن نزدیک به نیم قرن، خون من و شما را در شیشه کرده‌اند تا چشم بر داشته‌ها، استعدادها، پیشرفت‌ها و خوبی‌هایمان ببندیم و فقط تلخی‌ها و کمبودها را ببینیم.
تا تاریخ و تمدن و هویت پربارمان را به دست فراموشی سپاریم و به مترسکِ تو خالی وارداتی آن‌ها دلخوش شویم.
سلاحی قوی و یگانه که من و شما کمترین بهره را از آن برده‌ایم و بیشترین ضرر را از سویش متحمل شده‌ایم. که علتش هم به سوادِ کمِ رسانه‌ای ما و عدم کار بر روی آن باز می‌گردد.
البته باید روزی هزار مرتبه شکر خدای را به جای آوریم که روزی رهبری فرزانه بود تا این سخنان را برای ما به یادگار گذارد، تا زمانی که بالاخره از خوابِ شیرینِ خرگوشی خود بیدار شویم. چشم‌هایمان را به روی حقایق باز کنیم و کمر همت ببندیم.
هنوز هم برای استفاده از این سلاح دیر نیست.

پ.ن:
اگر فیلم اوپنهایمر رو ندیدین، توصیه می‌کنم ببینین. (اگر زبانتون خوبه، زبان اصلی ببینین)
با دقت هم ببینین، با دید یک کسی که هر لحظه فیلم قراره براش یه نشانه باشه، مثل شکل امواجی که قطرات باران روی سطح آب دریاچه ایجاد می‌کنن (مثل حالتی که بمب اتم ایجاد می‌کنه)
وقتی دیدین، صرفا کل توجه‌تون معطوف به اوپنهایمر نباشه. همه تنفرتون از اون نباشه. اون‌هایی که می‌خواستن، اون‌هایی که فکر رو بهش دادن و شروع کننده داستان بودن رو هم ببینین.
معمولا توی تاریخ اسم سازنده همیشه در ذهن‌ها می‌مونه، درحالی که هر کسی ممکنه سازنده باشه، ولی منشا، انگیزه و علت ساخت، به نظرم خیلی مهم ترن.

غریب السلطنه

نبرد با موشک

هر شب، وقتی ماه بالا می‌آمد، پدرم دستم را می‌گرفت به خیابان می‌رفتیم و می‌گفت: «نگران نباش، من اینجام.» صدای انفجار موشک‌ها، برای من مثل آتش‌بازی‌های بزرگی بود که آسمان را روشن می‌کرد. ما در خیابان‌ها نماز می‌خواندیم و شعار مرگ بر آمریکا و اسراییل سر می‌دادیم. دعا می‌کردیم تا فردا روزی بهتر باشد.

تمام ماه رمضان را در خیابان‌ها گذراندم؛ جایی که آسمان پر از صدای موشک‌ها بود. اما ترس، مثل یک سایه‌ی کوچک بود که هر شب با فریاد شعار پدرم محو می‌شد: «بزن که خوب می‌زنی!» هرگز روزی را که با پدرم به صحرا رفتیم، فراموش نمی‌کنم. در حالی که مشغول بازی با بزغاله بودم، ناگهان صدای غرش موشک را شنیدم. به آسمان خیره شدم و سیاهی موشک را در افق نزدیک تماشا می‌کردم. چند سنگ را با قلاب سنگم به سوی آن پرتاب کردم. ناگهان موشک مسیرش را تغییر داد و با کوه برخورد کرد و منفجر شد. با شادی فریاد زدم: «الله‌اکبر، الله اکبر! پدر موشک را زدم!» پدرم با لبخندی زیبا گفت: «آره پسرم، سنگ‌های تیرکمانت کمک کرد تا گلوله‌های من به آن بخوره.» او با تفنگ قدیمی‌اش، موشک‌هایی که به سمت لرستان می‌آمدند را منفجر کرد و شهرمان را نجات داد.

صبح آن روزهای بعد از طوفان، خورشید با نوری متفاوت از پشت کوه‌ها بیرون آمد. شهر، اگرچه زخمی بود، اما روحی تازه داشت. بوی نان داغ از نانوایی‌های قدیمی فضا را پر کرده بود و صدای کودکانی که به مدرسه می‌رفتند جایگزین صدای موشک‌ها شده بود. پدرم، با همان تفنگ قدیمی‌اش، حالا به جای تیراندازی، مشغول تعمیر دیوار شکسته‌ی خانه‌ی همسایه بود.

- بازگشت به زندگی: مردم دوباره به بازار رفتند و لبخندها به چهره‌ها بازگشت.
- یادبود شجاعت: داستان من و پدرم، حالا به یک افسانه‌ی محلی تبدیل شده بود که بچه‌ها با شنیدن آن، به جای ترس، احساس غرور می‌کردند.
- دعای شکر: پدرم هر صبح، پیش از نماز، دست‌هایش را به آسمان بلند می‌کرد و از خدا بابت حفظ جانمان تشکر می‌کرد.
ما یاد گرفتیم که حتی در تاریک‌ترین شب‌ها، نور امید می‌تواند مثل یک ستاره‌ی درخشان، راه را به ما نشان دهد. این شهر، با تمام زخم‌هایش، دوباره زنده شد و ما با هم، آینده‌ای روشن‌تر را ساختیم.

نرجس خاتون محمدی

فردای فتح رسیدن به قله آرزوها

تمدن نوین اسلامی
تصویری از قدرت ایران تا افول آمریکا، و نابودی صهیونیسم کودک کش نظاره خواهیم کرد.
از تحولات تنگه هرمز و ثروتی خفته در خلیج همیشه فارس که قرن‌ها بدون استفاده مانده بود تا تغییرات کتب درسی، حذف دروغ‌های تاریخی مثل تطهیر پهلوی و کشف دروغین آمریکا توسط کریسف کلمپ، قاتل نسل‌کش بومی‌های سرخ پوست آمریکا. خصوصا تغییر دروس تاریخ و علوم انسانی.
تغییر بنیادی حاکمان بزدل همسایه و بیداری ملت‌های عربی. سپرده شدن سرنوشت مسلمانان به دست حاکمان شجاع و دیدن مدار.
تماشای سختی‌های زندگی در غربِ محتاج انرژی و فقر و فلاکت غربی‌ها که چند قرن پیش آن را تجربه کرده‌اند. برای بدست آوردن معدنی از طلا یا زمینی برای کشت و زرع به جان یکدیگر می‌افتادند.
از لذت زندگی در ایران قوی، و همدل برای زمینه سازی فرج.
از تغییر موازنه‌ی قدرت در دنیا و پایان دنیای تک‌قطبی و … خیزش ملل اروپایی و غربی ضد حاکمان خونخوار و کودک خوار جزیره اپسین.
تماشای روزی که فراعنه‌ی عالم به زیر کشیده شوند.
به عرصه رسیدن جوانان غیور در ایران برای پست‌های مهم و حیاتی کشور. به حاشیه راندن شدن غرب دوستان و نفوذی‌های قدیمی و پنهان.
رو آوری به دین و تشدید خدا باوری نسل جدید از سایر ادیان.
جوانه زدن امید به زندگی و تقویت باورهای بنیادی توحیدی و رشد سبک زندگی بر اساس توحید و کارآمدی در تمام ارکان نظام.
تماشای آینده روشن و رسیدن به قله‌ای که امام شهید نوید آن‌ را بارها داده بود. اگر مقاومت کنید قله را فتح می‌کنید.
همه این نعمات با تلاش و مقاومت در ژن هر ایرانی بالقوه وجود دارد .
که با جهاد در این دوره تاریخی بالفعل شده است. و آن روزهای زیبا را درک خواهیم کرد. تمدن اسلامی را درک خواهیم کرد. از این به بعد علم با زبان فارسی به جهان مخابره خواهد شد.

نرجس خاتون محمدی 

‌

«زمزمه‌های آسمانی؛ پژواکِ پیروزی در قلبِ رزم»
در آن هنگامه که شعله‌های نبرد زبانه می‌کشید و عطرِ شهادت در فضا می‌پیچید، رزمندگانِ اسلام، همراه مردم در خیابان ها دستانِ استغاثه به سوی آسمان بلند کردند. هر «یا رب»ِ آن‌ها، دردی بود که به امید بدل می‌شد و هر «اللهم انصرنا» ندایی بود که اراده‌ی حق را بر زمین جاری می‌ساخت. دعای خالصانه‌ی آنان، چونان سپری نامرئی، اراده‌ی پولادینشان را در برابرِ ناجوانمردی‌ها استوار می‌کرد و اراده‌ی الهی را در پیروزی، تسریع می‌بخشید. آنجا که فریادِ «الله اکبر» با نوایِ «آمین»ِ ملکوت درآمیخت، پیروزی، چونان صبحِ صادق، بر تاریکیِ دشمنان طلوع کرد و مهرِ تأییدی شد بر اینکه دستِ خدا، همیشه همراهِ بندگانِ مخلصِ اوست.

سیده مدینه حسینی

علاج

علاج چیست؟
علاج این است که یک ملت در درون خود تلاشی بکند و کاری بکند که ضربه دشمن که حتمی است، اثر نگذارد یا کم اثر بگذارد؛ علاج این است.
(کتاب هندسه نبرد (نسخه الکترونیکی)- صفحه 17)

داشتم فکر می‌کردم چه کلمه خوبی که در جایگاه خوب‌تری به کار رفته است. این هنرِ زیبا و عالمانه رهبر شهید بود.

علاج زمانی به کار برده می‌شود که فرد بخواهد مشکلی را مرتفع یا بیماری‌ای را درمان کند. مانند کاری که طبیب انجام می‌دهد. از این رو عملِ طبابت را معالجه می‌گویند.
همچنین علاج، تنها به اعمال پزشکی و درمان جسمی اختصاص ندارد، بلکه هر نوع معالجه‌ای مانند معالجه روحی را نیز شامل می‌شود.

دشمن مستکبر و قدار، چون غده‌ی سرطانی است که از یک سلول کوچک در بدن شروع می‌شود و با طی مسیری آهسته و پیوسته، کم کم رشد می‌کند.
زمانی که به حد کافی رشد کرد تا زورش به مدافعین بدن بچربد، آنگاه است که جسم را از پای درمی‌آورد.
این سلولِ سرطانی همیشه چیزی نیست که از بیرون به درون نفوذ کند، بلکه ریشه بسیاری از آن‌ها کاملا درونی است. در بیشتر اوقات غده‌های سرطانی، همان سلول‌های زائد بدن هستند که در مسیر حذف و پاکسازی درستی قرار نگرفته‌اند.
دلایل بسیاری برای این عدم پاکسازی وجود دارد. ایمان‌های نصفه و نیمه که تنها در ظاهر بوده و به دل راهی نیافته، شک‌ها و وسوسه‌های شیطانی که دشمن قسم خورده مومنان است.
حتی عبادات دست و پاشکسته‌ای که دلمان را به انجامشان از سر عادت خوش کرده‌ایم.
و بسیاری امور دیگر که مسیر پاکسازی و غربال ماست ولی همیشه در آ‌ن‌ لنگ زده و نسبت به آنان بی‌توجه‌ایم.

اولین سلول زائد شک و وسوسه که در مغز ما راه یابد، کم کم ریشه می‌دواند و رشد می‌کند. اگر اهل معرفت و پاکسازی به موقع باشیم، که نشانه‌های درد را همان ابتدا می‌فهمیم و علاج می‌کنیم.
اما اگر اهل غفلت باشیم، وا اسفا به حالمان خواهد شد. باید زیر تیغ جراح برویم و با دردی عظیم آن غده را خارج کنیم. آن هم اگر خوش شانس بوده و قبل از آخرین فرصت متوجه درد واقعی شویم.

علاج کنیم پیش از آنکه دشمن کاری کند.
علاج کنیم که اگر دشمن کاری کرد، کارش اثر نداشته باشد یا کم اثر باشد.
علاج کنیم که راه رستگاری تنها در علاج است.

به قول شاعر:
مردم علاج در وطن است
دنیا فقط لب و دهن است

(شاعر: آقای کاظم بهمنی- خواننده: آقای محسن چاوشی)

غریب السلطنه