مرقومات جنگ

سخت اما شدنی

معاونت طرح امین شهرستان مدت ها بود که می خواست برای قسمتی از میدان که حضور دختران بدحجاب زیاد شده بود و اوضاع مناسب نبود تذکر بدهد اما هیچکس داوطلب نمیشد .
فقط من برای فعالیت در آن منطقه اسم نوشتم .
اولش فکر می کردم ارتباط گرفتن و هم صحبت شدن با یک دختر بی حجاب خیلی آسون هست اما دروغ که نداریم سخت بود ، خیلی هم سخت بود .
بعد کمی این پا اون پا کردن دل و زدم به دریا و جلو رفتم .
اولش یه جوری مرا نگاه می کردند و قد و قامت و پوششم را برانداز می کردند وقتی سلامشان می کردم تعجب می کردند ، شاید حیرتشان از این بود که این دختر چادری چرا به ما سلام می کند !
بعدم فکر می کردند که حتما می خواد از حجاب بگوید .
اما برخلاف تصورشان از مدل موهای یکی شان تعریف میکردم و اسم مدلش را می پرسیدم بقول خودشان کپ کرده بودند .
غافلگیر می شدند و تشکر می کردند و لبخند می زدند.
از چند نفر آنها پرسیدم مطب فلان دکتر کجاست و شما دکتر خوب سراغ ندارید! و باب گفتگو باز میشد اینکه دانشجو هستید یا دانش آموز و کجا مدرسه می روید و فلانی را می شناسید.
خوب که تعامل برقرار میشد و لبخندها و جواب ها با شوق بیشتری داده میشد پیکسل منقش به عکس شهیدی را تقدیم شان می کردم .
عکس شهید را که می دیدند ناخودآگاه شال را سرشان می گذاشتند و مرتبش می کردند و بعد با تعجب می گفتند : زندگی نامه اش را بخوانیم!
من هم با خنده می گفتم : نه بابا ، شهید خودش دوست داشت عکسش بیفته دست تو ، اما اگه دلت میخواد توی گوگل سرچ کن یک بند از حرف ها و توصیه اش را بخوان .فقط یک جمله بیشتر هم نمی خواهد ….
چشمی می گفتند و می گفتند: چقدر شما باحال هستید برخلاف بقیه دوستان محجبه تان که می خواهند درسته یک لقمه ی چپمان کنند.
لبخند تلخی میزنم اما نمیدانم چه باید بگویم !
آخر امر به معروف هم مراتب و مراحلی دارد ..
نباید در برخورد اول بگویی خواهرم دخترم روسری قشنگت را سرت کن که!
اول باید با فرد صمیمانه‌ رفتار کنی و نامحسوس او را به هدفت راهنمایی کنی .
مثلا بعد دادن عکس شهید بقیه کار را به شهید می سپارم .
شهید خودش می داند و آن دختر ، اگر بخواهد خوب می داند چطور با دلش بازی کند و مسیر زندگی اش را تغییر می دهد ، برای من همینکه دید فرد را نسبت به چادری ها و طلبه ها عوض کنم همین کافیست.

فاطمه یحیی زاده بهجت پور

حسینیه‌ای در تیررس موساد

📹 هر دوربین در حسینیه امام خمینی، امسال بیش از هر سال دیگری، معنای #امنیت را درون قابش حمل می‌کرد. جایی که نه فقط اشک، بلکه اراده می‌ریخت؛

نه صرفاً سیاهی‌پوش، بلکه نماد اقتدار نرم جمهوری اسلامی بود. رهبر انقلاب، در میان تهدیدات فزاینده رژیم صهیونیستی، در روزهایی که موساد آشکارا از برنامه‌های ترور و عملیات ایذایی سخن می‌گوید، حضور در مجلس عزای حسین‌ بن‌ علی علیه السلام را نه‌تنها متوقف نمی‌کند، بلکه آن را در قلب پایتخت، ⏪ با تمام رمزگان سیاسی و نمادینش ⏩ برگزار می‌کند.

◾️این یک مجلس عزاداری ساده نیست. این، #بازنمایی یک دکترین است.
در عصر امنیت بی‌ثبات، وقتی دشمن می‌خواهد فضای ایران را غیرقابل پیش‌بینی نشان دهد، رهبر جمهوری اسلامی در امن‌ترین جای کشور، در قاب‌ترین تصویر ممکن، با اطمینان خاطر می‌نشیند و در هیاهوی تهدیدها، اشک می‌ریزد؛ و این یعنی امنیت نه به‌مثابه شعار، بلکه به‌مثابه باور نهادینه‌شده در قلب نظام.✌️🏻🇮🇷

اما چرا عزاداری؟ چرا حسینیه؟ چرا حالا؟
برای ذهنی غرب‌زده که دین را به «مناسبت» و سیاست را به «منفعت» تقلیل می‌دهد، شاید این تصویر، چیزی بیش از یک امر مذهبی نباشد. اما در منظومه فکری شیعه، حسینیه محل صدور نرمِ انقلاب است. جایی است که ایمان، قدرت تولید می‌کند؛ ایمان، راهبرد می‌سازد؛ ایمان، تهدید را در خود می‌بلعد.
پیام به ملت ایران؟ یا پیام به دشمن؟ یا هر دو؟
این مجلس یک عملیات روانی معکوس است؛ بی‌نیاز از هیچ سلاحی. رهبر نه به زبان نظامی، بلکه به زبان حضور، با موساد مواجهه می‌کند. او به افکار عمومی داخلی می‌گوید: «امنیت ما پشت میز مذاکره تأمین نمی‌شود، در دل حقیقت حسینی تأمین می‌شود.» به دشمن هم تلویحاً هشدار می‌دهد: «همان‌جا که گمان می‌کنید تیررس دارید، ما مجالس‌مان را به راه می‌اندازیم.»
این فقط یک قاب نیست؛ یک نظریه امنیتی است.
در گفتمان تمدنی انقلاب اسلامی، امنیت از لوله تفنگ نمی‌گذرد. از گلوگاه تربیت و ایمان عبور می‌کند. این یادداشت نمی‌خواهد گزاره‌های امنیتی را با آمار تحلیل کند، بلکه می‌خواهد نشان دهد که چرا در مکتب امام خمینی، «روضه»، یک قرارگاه نرم است.

در برابر تهاجم هیبریدی، پاسخ ما «حسینی» است.

🟢 در روزگاری که موساد از تهدید هسته‌ای به تهدید زیستی، سایبری، رسانه‌ای و حتی معنوی رسیده، جمهوری اسلامی پاسخش را با یک قاب ساده می‌دهد: حسینیه‌ای با چند ده نفر، و مردی که اشک می‌ریزد اما نمی‌لرزد.
آری؛ رهبر در تیررس دشمن، اما نه در تیررس ترس.

✍ 🏻 فاطمه جباری

روایت، ایرانم

فکر می‌کنم به دویست سال دیگر. هیچ اثری از آدم‌هایی که الان روی کره‌ی زمین زندگی می‌کنند نیست؛ حتی نوزادترین نوزاد هم هفت کفن پوسانده و نسلی نو زندگی می‌کند.
مردی برای کودکش قصه‌های اساطیری می‌گوید که:
- سال‌ها پیش در سرزمین ما ایران، مردمی زندگی می‌کردند که بعد از حمله‌ی دیو و ددان به خاک وطن‌، به طرز شگفتی شروع کردند به جنگیدن.
آن‌ها بدون ترس از بمب و موشک و انفجار، چهل شب می‌آمدند کف خیابان و اعمال عجیبی انجام می‌دادند و عجیب‌تر این‌که همان باعث ترس و خشم دشمن‌شان می‌شد!
مثلا همگی پرچمی سه رنگ دست می‌گرفتند و آن را در هوا می‌رقصاندند.
آن‌ها با کودکان کالسکه‌سوار و پستانک‌به‌دهان می‌آمدند!
به هم چای تعارف می‌کردند و سیب سرخ و لقمه‌ای نان.
حتی ویلچرنشین‌ها هم می‌آمدند؛ با پتویی روی شانه‌ که از سرما نلرزند و زیر باران خیس نشوند.
جوان‌ها دست را به نشان پیروزی و قدرت مشت می‌کردند و شعر می‌خواندند و شاخ‌وشانه می‌کشیدند.
پسر بچه‌ها علم‌هایی می‌گرداندند؛ چند برابر قد و قواره‌شان.
و زنان و دختران جوان رجزخوانی می‌کردند.
فقط اندکی بودند که در خانه‌هایشان چپیده بودند و منتظر بودند دشمنِ‌خاک و حریصِ‌نفت‌شان بیاید و برایشان بهشت بسازد! زیر خروارها موفقیت

فاطمه جباری

روایت، اتحاد

زن همانطور که وسواس‌گونه لیوان چای را بین دو انگشت شصت و اشاره‌اش نگه داشته بود، از پسرکی که سینی چای دستش بود پرسید:
- سرپرستِ موکبتون کیه؟!
هنوز حرفش تمام نشده بود که جوان زبر و زرنگی که کمی آن‌طرف‌تر پرچم می‌چرخاند رو به زن گفت:
- حاجیه!
زن با تعجب پرسید:
- حاجی؟! کدوم حاجی؟
مردی که کتری استیلِ بزرگی دستش بود و پشتِ میزِ پذیرایی ایستاده بود، با صدای رسا و پرصلابتی گفت:
- همون که سیدشو کُشتن!
زن با چهره‌ای درهم کشیده به سمت مرد چرخید. فورا لبخند قبلی‌اش را بازسازی کرد و گفت:
- خداحفظشون کنه، اینجان الان؟ می‌خواستم تشکر کنم.
مرد با سر به جایی که خودش ایستاده بود و چند نقطه‌ی دیگر از موکب و حریمِ خیابان اشاره کرد و با جدیت گفت:
- بله! اینجا، اونجا، اونجا، اون یکی جا… حاجی همه جا هست!
در همان لحظه جوانی که پرچم می‌چرخاند فریاد زد:
- می‌جنگیم، می‌میریم، اطلاعات نمی‌دیم!!
با فریادِ ناگهانی جوان، زن از جا پرید و میان غریوِ الله اکبرهای جمعیت، پا به فرار گذاشت.

فاطمه جباری

روایت، مردمی که مبعوث شدند!

مادرش می‌گفت:
- چند وقت است می‌خواهیم برویم مسافرت اما پسرم زیر بار نمی‌رود.
همان پسرش را می‌گفت که هجده دی کف خیابان بود. با لباس مشکی؛ به دعوت پیرپسر پهلوی.
حالا مانده بود خانه. می‌گفت باید بمانیم؛ آمریکا می‌خواهد بزند. وقتی زد باید خیابان را دست بگیریم.
منظورش از دست گرفتن، مثل همان هجده دی ماه بود. همان دست گرفتنی که نتیجه‌اش شد تکه‌های سوخته بدن ملت. یا زنده زنده در آتش سوختن مرضیه نبوی‌نیا. و یا حتی شلیک مستقیم به ملینای سه ساله.
تا این که آمریکا بالاخره زد؛ و مردم ریختند توی خیابان. همان مردمی که پسرِ دوست مامان همیشه گمان می‌کرد وجود ندارند.
همان مردمی که اگر توی روشنی روز جایی می‌دیدشان می‌گفت نسل این چادری‌های عقب مانده دارد تمام می‌شود.
امروز چهل و چند روز از جنگ می‌گذرد. آمار دقیق روز ها از دستم در رفته. اما مردم هنوز توی خیابان‌اند.
همان مردمی که پسرِ دوست مامان این چند وقته صدقه سرشان خیلی راحت مغازه‌اش را باز و بسته می‌کند بدون این که سنگی از غیب سر برسد و شیشه مغازه را روی سرش خورد کند. یا دلهره بیوفتد به جانش که نکند فردا صبح مغازه را سوخته و جزغاله تحویل بگیرد.
حالا به حرف شهیدخامنه‌ای فکر می‌کنم. به این که گفته بود مردم مبعوث می‌شوند. چقدر آن زمان این جمله کلیشه‌ای بنظر می‌رسید. انگار یک دیالوگ از فیلمی سینمایی را می‌شنیدیم. انگار از ما دور بود.
اما الان دیگر دور نیست. مثل چند روز پیش که یک سرباز پای لانچر گفت حاضرم ثواب یک ساعت در خیابان آمدن مردم را با پای لانچر بودنم عوض کنم. حالا همین قدر نزدیک است. به اندازه شریک شدن در کار و بار لانچرها.
و اینجایی که من ایستاده‌ام، کلمه‌ای برای توصیف وجود ندارد. بین مردمی که اگر نبودند حالا ایران نبود. در جبهه‌ای که دشمن خیال می‌کرد نیرویی ندارد و حالا میلیون‌ها آدم توی میدان‌های شهر با دست‌های نامرئی زده‌اند توی دهانش.
به راستی که این مردم مبعوث شده‌‌اند تا در تاریخ جاودانه شوند. تا بشوند نمادی برای مقاومت جهانی؛ تا بشوند الگو؛ رهرو.

فاطمه جباری