مرقومات جنگ

یک بار دیگر از خواب بیدار شدیم و عزیزی کنارمان نبود. تمام روز خبری نشد و چشم انتظار شکوفا شدنش بودم. دلم از آن سخنان پدرانه می‌خواست که تمام دلهره‌هایم را بشورد و ببرد. اما هنگام سحر با صدای پدر شوهرم که آقا را کشتند تمام دنیا برسرم خراب شد. دلم میخواست زمین و زمان را بهم بدوزم. دلتنگی یکباره همه‌ی وجودم را گرفت همه‌ی آن دلتنگی‌هایم را در دلم جمع کردم، از تمام آن‌ها خشمی ساختم برای نابودی وطن فروشان و دشمنان ایران. سخن آقا در ذهنم هزاران بار تکرار می‌شود” باید در برابر سختی مقاومت کنیم، هر وقت عرصه سخت تر شد باز مقاومت کنید آنجاست که پیروزی از آن ماست".
آقا جانم دلتنگ صدای پدرانه‌ات هستم اما امیدم به آینده‌ای روشن است که در آن علی نیست اما خدای علی همیشه هست.
سمیه اسماعیل زاده

مادرم که رفت ورد زبانم فقط یک جمله بود:"مادر! شرمنده‌ام که تو رفتی و من ماندم! شرمنده‌ام که نتوانستم کاری از پیش ببرم!
الان که بحث عذرخواهی داغ است این ما هستیم که از پدرمان باید عذرخواهی کنیم:
عرضه بداریم رهبر شهیدم! شرمنده‌ایم که یک عمر گفتیم خونی که در رگ ماست هدیه به رهبر ماست، اما این شما بودید که خون دادید، تا ما بمانیم. رهبرم معذرت

✍ مریم قپانوری

ای کسانی‌که خودتان را به خواب زده‌اید کی می‌خواهید بیدار شوید؟

به خیابان بیایید
برای ناموس
وطن
انسانیت
آزادی
و حقوق بشری که از آن دم می‌زدید؛
وقت بیدار شدن‌تان کی فرا می‌رسد
می‌بینید که جز در ایران اسلامی، حقوق بشری وجود ندارد
ترامپ با موشک و پهپاد جواب توییت‌های علیه وطنتان را داد
و سازمان ملل هم نگران اقتصاد جهانی‌ست
جز نظام اسلامی که شما را که در کمال وقاهت، نان می‌خورید و سفره می‌درید؛ کسی نمی‌بیند، نمی‌شنود و نمی‌خواهد
بیدار شوید به یاری وطن بشتابید
قبل از آنکه به این نتیجه برسیم،
کاش سگ را نان می‌دادیم نه سگ صفتان را
اکنون وقت حضور در خیابان است
نه پنهان شدن در پستویِ خانه و توییت زدن علیه #وتن و گرا دادن به دشمن
هم حرف و عمل علیه نظام، هم سکوت و بی‌طرفی پاسخ داده خواهد شد.

پی‌نوشت: بیانیه دبیرکل سازمان ملل که نوشته بود الان وقت پایان جنگ است! همین
آن‌ها نگران اقتصاد جهان‌اند، نه غیرنظامیان ایرانی، نه 170 فرشته میناب
آن‌ها نگران جان‌های از دست رفته نیستند. نگران پول‌اند همین!

زینب احمدی

هوا سرد بود، دستانش از سرما بی حس شده بودن، چون کفش نامناسب داشت، پاهایش تاول زده بود، صدایی در سرش نجوا میکرد، که یکم حداقل استراحت کن، بشین سرجات .
در شک و تردید بود که با دیدن دختر بچه ای به خودش آمد، یاد دختران مدرسه ی میناب باعث شد قطره اشکی روی گونه اش سر بخورد.
بغضش را قورت داد و با صدای بلند گفت:( الله اکبر ،الله اکبر)
فاطمه امینی نسب

شب از نیمه گذشته بود، یه مسیر طولانی رو همراه با جمعیت شعار داده بود، تا به میدان مادر رسید.
سیل جمعیت آنقدر زیاد بود که فکر می‌کرد الان است که میانشان غرق شود.
از دیدن جمعیت و شعار هایشان به وجد آمده بود، غروری سرشار از افتخار در بدنش میجوشید.
باز هم پرچمش را بالا گرفت و بلند فریاد زد:
مرگ بر آمریکا
مرگ براسرائیل
فاطمه امینی نسب