مرقومات جنگ

می‌نویسم برای لاله‌های پرپرِ میناب؛ برای یادکردن از آن نوگلان خوش‌ذوقی که بی‌صبرانه چشم‌به‌راه روزِ دختر بودند. نمی‌دانم دختران مدرسه‌ی میناب واقعاً به روز دختر فکر می‌کردند یا نه؟ اما چه کسی می‌تواند انکار کند که دخترها همیشه در دنیای کوچک و رنگی خودشان انتظار می‌کشند، روزشماری می‌کنند؛ شاید برای یک لبخند، شاید برای یک آغوش، شاید برای هدیه‌ای کوچک از بابای مهربانشان. شاید در دلشان تصور می‌کردند روز دختر امسال قرار است متفاوت باشد؛ شاید گوشه‌ای از کیفشان را برای یک هدیه‌ی کوچک خالی کرده بودند، یا حتی به دوست صمیمی‌شان گفته بودند قرار است چه چیزی بگیرند. امّا چه تلخ که جشن آن‌ها نه در زمین، که در آسمان‌ها برپا شد. با رسیدن این روز، دل‌هایی هست که طاقتشان را از دست می‌دهند؛ پدرانی که به محض شنیدن نام دختر، چشم‌هایشان به باران غم می‌نشیند، دست‌هایی که خالی مانده و دلی که در حسرتِ یک صدا، یک خنده، و حتی یک نقاشیِ کودکانه مانده است. دخترانی که آن‌قدر غریبانه به آغوش خدا رفتند که انگار آسمان عجله داشت ستاره‌هایش را کامل کند. کوچک بودند، اما نبودنشان تا همیشه بزرگ‌ترین داغ کشور خواهد ماند.

✍ دریا

به نام خدای رنگ‌های صورتی

می‌نویسم برای دختران ایران، می‌نویسم برای شیر دختران مقاومت، همان‌ها که از دیرباز حماسه آفرینند، آنان که در دامن خویش رستم‌ها پرورش دادند. دخترانی که سراسر احساس‌اند اما مکتبشان و صبرشان زینبی است. دخترانی که در هشت سال دفاع مقدس، تبدیل به مادرانی شدند که در دامن خویش حسین فهمیده‌ها و باکری‌ها تربیت کردند، تا آنان که آرمان‌ها را در هیاهوی دنیایی آلوده، به پیشگاه خداوند، پاک تقدیم کردند. می‌نویسم برای دخترانی که زنگ آخر کلاسشان را فرشته‌ها به صدا در آوردند و آنان را تا پیشگاه خداوند بر بال خود سوار کردند، آنان که مشق‌شان تمام شد و در کلاس عاشقی ممتاز شدند. و حالا هنوز ایران مهد همان دخترانی است که نجابت را از حضرت زهرا و ایستادگی را از حضرت زینب به ارث بردند، معصومیت و پاکی را هم از دختر موسی بن جعفر (ع) وارث شدند. همان دخترانی که چهل و چند شبانه روز است که میدان را خالی نکردند و ثابت کردند که الگوی‌شان دختر شاه نجف است، همان‌ها که حتی رنگ موشک‌های جنگی هم به رنگ خود در آوردند. و من افتخار می‌کنم به دختر بودن و ایرانی بودن خود و روز دختر را به تمام شیر دختران ایران زمین تبریک می‌گویم.

✍ف. شکاری

نامه‌ای به دخترم

عزیزتر از جانم و تکه‌ای از وجودم، سلام.

این روزها بیشتر از همیشه به تو فکر می‌کنم. به آن صورتِ گرد و بامزه‌ات، به چشم‌های همیشه کنجکاو و لبخندِ شیرینت. هر روز از همان لحظه تولد تا بزرگ شدنت را تصور می‌کنم.
تصویر تو در آن لباسِ فرمِ صورتی مدرسه با کیفی بر شانه‌ها و مقنعه‌ای که صورتت را قاب گرفته، در نظرم هویدا می‌شود. آرام آرام بزرگ شدنت مانند یک فیلم، روی صفحه چشمانم می‌آید و اندکی بعد تو را در لباس فارغ التحصیلی دانشگاه می‌بینم.
در ذهنم، تو را در هزاران جایگاه شغلی متصور می‌شوم که در آن‌ها با شادی و سخت کوشی مشغول تلاشی. حتی روزی را می‌بینم که تور سپیدی روی صورتت را گرفته و لباسی رویایی بر تن کرده‌ای. دروغ نگویم، نوه‌هایم را هم تصور کرده‌ام.
در ذهنِ من، تو هزاران بار و هزاران آروز را زندگی کرده‌ای، ولی در واقعیت… شاید اگر بودی نام تو نیز در کنار نام هانا، فاطمه، زهرا، نادیا، آسنا، لیانا، سارا، حنانه و دیگر دخترکانِ مظلوم این سرزمین، حال به قابِ عکسی سرد تبدیل شده بود. قابِ عکسی سرد که هیچگاه مرهمی بر داغِ دلِ مادر و پدر نخواهد بود.
نور چشمم، اگر روزی لیاقتِ داشتنت را داشتم، تو را آنگونه رشد خواهم داد که وام‌دار تمامِ این خون‌های ریخته شده و آرزوهای دفن شده باشی. دختری که هزاران گل آرزو از دستانِ پرمهرش شکوفه خواهد زد. دختری که سرش همیشه بالاست و خدا را در همه حال، حاضر و ناظر می‌بیند. دختری که در هر قدم، الگویش مادرش حضرت زهرا (س) است. دختری که خود افتخار آفرین است و نسلی را تربیت می‌کند تا پرچمِ این وطن را همیشه بر قله افتخار به احتزاز درآورد. دختری که زندگی را برای خود و دنیا را برای همه گلستان خواهد کرد.

جانِ من، تو همیشه عزیزِ دلِ مادر خواهی بود.

✍ غریب السلطنه

به یاد دختران میناب

آه از آن روزی که همه جای مدرسه ما را ترس و وحشت فرا گرفته بود ، معلمان گریه می کردند، دوستان ترسیده بودند، همه منتظر آمدن والدین به مدرسه بودن اما ما نمی دانستیم همین ساعت ، همین لحظه ، دخترانی را با زبان روزه اربا اربا کرده اند. پدر و مادرانی که برای همیشه منتظر دیدار برگشت فرزندشان از مدرسه مانده اند. مادرانی که امسال در حسرت تبریک روز دختر غم باد خواهند گرفت.
تعدادشان زیاد بود اما قدهایشان کوچک ، قبرهایشان رو کوچک بکَنید. خاک ها رو خوب نرم کنید چون صورتشان مثل برگ بهاری نرم و نازک است طاقت خاک سفت را ندارد. آقای قبرکن از شما خواهشی دارم این دو دوست همیشه در کنار هم بودن ، پس قبرشان کنار هم بکَنید که اینجا نیز کنار هم باشند. این دخترها که مثل خواهر کوچکم بودند ، خیلی ها روزه اولی و به یاد کودکان غزه روزه گرفته بودند. اما باید در تاریخ بنویسند که خیانتکارانی که ادعای آزادی دارند به بچه های ما با زبان روزه رحم نکردند ، لذا در این ورق تاریخ و در دفتر حضور و غیاب خوب بشمارید که کسی را از قلم نینداخته باشید.

در تاریخ بنویسید: درس امروز : دختران دهه نودی ایران
دختر ما فاطمه محیاپور

-مهدیه عبداللهی

دلم می‌خواهد..

بانوی بهشتی عزیز، آمدنتان وصف نمی‌خواهد. شما خود مظهر همه‌ی صفات و خوبی‌ها هستید. عذر قلمِ ناتوان بنده را بپذیرید. این روزها قلبمان تکه تکه شده است و با بهانه‌ی آمدن میلاد شما، کمی رنجمان را التیام می‌دهیم. حقیقت این است، ذوقمان کمی خجالت می‌کشد مثل همیشه سرخوشی کند. تا چشم باز می‌کنیم نگاه دختران صورتی میناب، پیش‌رویمان نمایان می‌شود.می‌خواهیم لب باز کنیم تا به دختران و نازدانه‌ها بگوییم روزتان مبارک، بغض امانمان نمی‌دهد. بانوی کرامت، گستاخی دل ما را ببخشید. دلم می‌خواهد این صفحه‌ی رواقم را بیارایم و زر ورق بچسبانم و بادکنک‌های صورتی را در کنارهای کلمات آویزان کنم. دلم می‌خواهد، گل‌های محمدی صورتی را روی حروف بچینم تا بوی گلاب، تمام فضای این صفحه را پر کند. دلم می‌خواهد، گل‌سرهای صورتی و گیره‌های مخملی سفید را ابتدای جملات بگذارم تا به مخاطبانم هدیه دهم.
دلم می‌خواهد، این نبودن‌ها خواب باشد. چشم بازکنم و دخترکان میناب و شهدای کم سن‌وسال رمضان، را دوباره در کنار پدر ومادرشان ببینم.
خواهر دُردانه‌ی امام رئوف، دلم می‌خواهد برایتان سنگ تمام بگذارم. کاش می‌توانستم به وسعت دریای جنوب، به یُمن آمدنتان، دنیا را پر از گل‌های صورتی کنم. آمدنتان بر ما هزاران بار مبارک باد. بانو جان، برای ما دعا کن. نگاهمان به الطاف و عنایات شماست.

-آرزو مانعی