مرقومات جنگ

هرشب می آمد، نه فقط خودش بلکه با دارایی اش .
شاید در کنار بیلبورد ها و بنرهای بزرگ و صحنه ، کوچک به نظر می رسید اما کار بزرگ و مهم برنامه های قرار شبانه تنها از دست آن برمی آمد.
اصلا اگر نبود نمیشد صدای ملت بیدار را نه تنها به گوش جهانیان بلکه به گوش خودشان برسانند.
چهل و چهار شب آمده بود اما نه خسته شده بود نه کم آورده بود .
چهل شب آمده بود تا فریاد انتقام و خون خواهی رهبر شهید که از نای مردم شهر به پا می خیزید را به گوش ابرقدرت ها برساند
با خود می اندیشم ای کاش این مرد در عصر عاشورا کنار سید الشهدا بود ، با همین دستگاه صوتش.
شاید این سیستم صوت می توانست صدای خسته و آرام ابی عبدالله که از فرط تشنگی به گوش نمی رسید را ، رسا و واضح پخش کند.
صدای هل من ناصر ینصرنی مولا را.

-فاطمه یحیی زاده بهجت پور

سنگ می‌بارد
دلم آشوب بود. تماس پشت تماس می‌گرفتم و پاسخی نمی‌آمد. در اخبار گفته بودند در شهرک و بلوار انفجار رخ داده است. لباس‌هایم را با عجله می‌پوشیدم و مدام شماره‌اش را می‌گرفتم. از پله‌ها پایین می‌رفتم که ناگهان پایم سر خورد و تا پاگرد روانه شدم. همسایه با نگرانی پرسید:«چی شده؟» گفتم:«سمت کار همسرم را زدن. هرچی تماس می‌گیرم جواب نمی‌ده. نمی‌دونم چه کار کنم.» همراهم شدند. سوار ماشینشان شدیم. هنوز چند کوچه از خانه دور نشده بودیم که ناگهان تماس برقرار شد.
وقتی صدایش را شنیدم، لرزش دستانم کمی آرام گرفت. سعی کردم نگرانی‌ام را پنهان کنم؛ وانمود کردم از چیزی خبر ندارم. گفت:«زنگ زدم حالت رو بپرسم. تو خونه کم و کسر نداری؟» گفتم:«نه… خبری شده؟» کمی سکوت کرد و بعد گفت:«شهرک و بلوار را زده‌اند.» صدایش اندکی می‌لرزید. حدود یک ساعت بعد زنگ خانه به صدا درآمد. در را که باز کردم، خودش بود. صورتش انگار خاکسترمال شده بود؛ معلوم بود شسته اما هنوز ردش مانده است. موهایش نامرتب بود و لباس‌هایش لکه‌های خون داشت. دستم را روی شانه‌هایش کشیدم و گفتم:«سالمی؟ چیزی نشدی؟» لبخند کم‌رنگی زد و گفت:«اجل فعلا مهلت داده.» برای او آب‌قند درست کردم. کمی خورد و با اصرار من یک لیوان کامل را تا ته سر کشید. همین که سرش را روی بالش وسط پذیرایی گذاشت، خوابش برد. پتو را آرام رویش کشیدم و به بالکن رفتم. صدای همهمه مردم از دور می‌آمد. نگاهم به ماشین افتاد. سقفش داغان شده بود. موج انفجار به آن خورده بود. زیر لب گفتم:«خدایا شکرت که صاحبش سالم برگشته.» کمی بعد با صدای انفجارهای دور از خواب پرید و شروع کرد تعریف کردن از آنچه دیده بود. گفت:«وقتی شهرک و بلوار را زدند، از آسمان تکه‌های آهن و آجر و شن و ماسه می‌ریخت. ضرب‌المثلِ “از آسمان سنگ می‌بارد” را با چشم خودم دیدم.» گفت چند نفر مجروح شدند. شیشه‌ها شکستند و ماشین‌ها خسارت دیدند. بعد لحظه‌ای سکوت کرد، خندید؛ خنده‌ای که بیشتر شبیه خستگی بود تا شادی. گفت:«خانوم… امروز فهمیدم جنگ فقط توی تلویزیون نیست. گاهی تا جلوی درِ خونه آدم میاد، و آدم تازه می‌فهمه چقدر دوست داره فقط یک روز معمولی داشته باشه.»
✍️عاطفه نورصالحی

بهترین ترکیب دنیا

با طمانینه و آرامش خاصی پرچم گردانی می‌کرد.
لباس‌هایش، لباس خدمت بود و همین توجهم را جلب کرد که پیش روم و با او هم کلام شوم. دقایقی نگذشته بود که عزمِ رفتن کرد. به شوخی گفتم: نکنه قدم من سبک بود؟
با همان لبخند و آرامش گفت: نه عزیز، باید برگردم سرِ کار. فقط 10 دقیقه وقت دارم.
با تعجب پرسیدم: چرا 10 دقیقه؟!
گفت: وقت استراحتمه. مابقیش باید به اندازه حقوقم کار کنم.
پرچم‌ را به دستان من سپرد و رفت و من، خوشحال از سعادتِ معاشرتی چند دقیقه‌ای با مردمانِ نیک روزگار.
مردمانی که 10 دقیقه استراحتشان را هم برای خود خرج نمی‌کنند.
مردمانی که سرتاپای وجودشان، بوی شرافت و ایمان می‌دهد.

وقتی مومن باشی و ایرانی، نتیجه بهترین ترکیب دنیا خواهد شد. ترکیبی ناب و کمیاب.

-غریب السلطنه

شیشه‌های بخارگرفته

از پشت پنجره‌ی روبه‌روی کلاس، همیشه مراقبش بودم؛ هر بار زنگ مدرسه‌شان به صدا درمی‌آمد، چشم‌های کوچکش بی‌قرار در حیاط می‌گشت تا مرا پیدا کند. آن روز هم همین‌طور بود. همان روزی که «بیت» را بی‌رحمانه هدف گرفتند؛ روزی که من وسط تدریس «اصول» بودم و درِ کلاسِ آن‌ها بسته بود. همین قفلِ ساده، برای چند دقیقه خیال مرا گرم نگه داشت. وقتی کلاس تمام شد، بی‌اختیار به سمت کلاسشان رفتم. یکی از شاگردانم گفت: «خانم! دخترتون چند بار اومد دم در… دنبالتون می‌گشت.» قلبم فشرده شد. به سالن رفتم. آنجا بود؛ کوچک، لرزان، با چشمانی که هنوز خطر را نمی‌فهمیدند، اما اضطراب را از هوا می‌مکیدند. در آغوشش گرفتم. آرام گرفت… یا شاید فقط خودش را به آرامی زد؛ نمی‌دانم. به خانه که برگشتیم، هنوز دل‌هایمان از آن حادثه تلخ می‌لرزید. خبر فراخوان اولین تجمع، مثل موجی از کانال‌ها و گرو‌ه‌ها گذشت و خود را به خانه‌ی ما رساند. بچه‌ها را آماده کردم؛ پسرم را در کالسکه گذاشتم. راه طولانی بود و پای بچه‌ها کوتاه. برایشان خوراکی خریدم و همین خوردنِ ساده، مسیر را کوتاه‌تر از همیشه کرد. شب‌های بعد، وقتی تجمع‌ها خیابانی‌تر شد، همراه همسر و بچه‌ها بیرون می‌رفتیم. بعضی شب‌ها بارانی بود؛ شیشه‌های ماشین از بخار نفس‌هایمان سفید می‌شد و ما از پشت همین شیشهٔ مه‌گرفته، کنار مردم می‌ایستادیم. گاهی بچه‌ها خوابشان می‌برد، گاهی بی‌قراری می‌کردند، اما همیشه می‌خواستند بخشی از آنچه بیرون می‌گذرد باشند. از وقتی جنگ شروع شد، بدن‌مان سه بار میزبان بیماری شد؛ بیماری‌ای که هر بار سنگین‌تر از قبل می‌آمد و دیرتر می‌رفت. یک شب حالمان آن‌قدر بد بود که به بچه‌ها گفتم: «امشب به تجمع نمی‌رویم، بیایید عکس‌ها و فیلم‌هایی را که گرفتیم، نگاه کنیم.» دختر بزرگم، در حالی که از دل‌پیچه و درد به خودش می‌پیچید، با صدایی لرزان پرسید: «چرا نمی‌رویم؟»
گفتم: «مریضیم مادر، بگذار بهتر که شدیم برویم.» اما او با همان سماجت پاک و کودکانه‌اش گفت:* «ما بی‌جا می‌کنیم که نرویم.»* این جمله‌اش مثل آبی بود که روی صورتم پاشیده باشند؛ مرا از درد بیماری بیرون آورد. یادم انداخت که گاهی بچه‌ها، حتی با بدن‌های کوچک‌شان، مسیر را روشن‌تر از بزرگ‌ها می‌بینند. آن شب را با نقاشی برای دختران میناب گذراندیم؛ با اشک‌هایی که بی‌دعوت آمدند، با دل‌هایی که از اندوه تا صبح نخوابیدند و با تصویری از «رهبری» که در خیال‌مان، همیشه شهید زیسته است، هرچند در واقعیت تنها نام ویادی از او مانده.
 ✍مریم قپانوری

در انتظار وصال
حسرت نشستن بر آن فرش‌های حسینیه امام خمینی و دیدن روی ماه شما برای همیشه بر دلم ماند. چقدر دلم می‌خواست برای یک بار هم که شده، صورت نورانی و چون ماهت را از نزدیک ببینم. زمان چقدر سریع گذشت و حالا دریغ، دیر شده است!
این شب‌ها، در خیابان‌ها با مشت‌های گره‌کرده‌ام اشک ریخته‌ام و فریاد زده‌ام و لعن کرده‌ام بر دشمنانت. یتیم شدم و دلتنگی‌ام را نمی‌توانم پنهان کنم. با اینکه به رحمت و حکمت خدا و ائمه اطهار و نایب برحق شما، فرزند برومندتان امام سیدمجتبی امیدوارم، اما دیگر مثل سابق نیستم. این غم عمیق و دلشکسته ناشی از نبود شما وصف‌ناپذیر است.
رهبر شهیدم، قول می‌دهم راهت را ادامه دهم و منتقم خون شما و دیگر شهدا باشم. برای دل بی‌قرارم دعا کن؛ دعا کن تا آنچه باید، بشود. دعا کن که عاقبت به خیر شوم و با شهادت در راه حق، به آرزویم برسم. در این دنیا که سعادت دیدارت نصیبم نشد، امیدوارم به زودی با شهادت و در بهشت به وصال تو برسم.
روحت در آسمان‌ها شاد

-سمیه اکبرزاده