مرقومات جنگ

کودکان مدرسه‌ی شریف

♦️در تقویم تاریخ این سرزمین، روزهایی است که نه با عدد و تاریخ؛ بلکه با نام‌های پاک ثبت شده‌اند؛ نام‌هایی که در ظاهر کوچک‌؛ اما در حقیقت، بزرگ و ماندنی‌اند.
درست مثل روزی که یاد فرشتگان خردسال و نوجوان شجره طیبه میناب در آن جاودانه شد؛ روزی که مدرسه‌ای ساده، به حرمی مقدس تبدیل شد و این حقیقت دیرینه را دوباره زنده کرد که «شرفُ المکانِ بالمکین»؛ شرافت هر مکان به ساکنان آن است.

♦️در منظومه‌ی دینی و معرفتی ما، مقام علم‌آموزی، معلمی و دانش‌آموزی، منزلتی بس والا دارد و مدرسه، نه تنها چهار دیوار و چند نیمکت؛ که ظرفی است برای ساختن فردا و ارزش هر ظرف، به جوهره‌ای است که در آن ریخته می‌شود. مدرسه #شجره_طیبه_میناب نیز، پیش از آن‌که نامی بر سردر داشته باشد، به برکت نفس پاک دختران و پسران خردسالی که در آن درس می‌خواندند، معنویتی زلال در خود داشت. معنویتی که اکنون به واسطه‌ی خون همان معصومان کوچک، قامتی بلندتر و اعتباری مقدس‌تر یافته است.

♦️#شهیدان خردسال این مدرسه، کودکانی بودند که هنوز طعم کامل زندگی را نچشیده بودند؛ اما به‌گونه‌ای رفتند که گویی رسالت بزرگی بر دوش داشتند؛ رسالتی که تنها از روح‌های پاک و بی‌پیرایه آنان ساخته بود. ویرانه‌هایی که از آن روز تلخ به‌جا مانده، اکنون چون حنجره‌ای خاک‌آلود و زخمی، پیام بی‌صدای آنان را فریاد می‌زند؛ پیامی از جنس مظلومیت، پاکی و حقیقت. این دیوارهای فروریخته، نه فقط نشانه‌ای از یک حادثه، که سندی محکم اند بر جدال همیشگی میان روشنایی و تاریکی؛ میان بی‌گناهی و بی‌رحمی؛ میان حق و باطل؛ و میان روح‌های کوچک اما بلندی که خشونت و قساوت قلب پیروان #بت_بعل و بدنامان #جزیره_اپستین را ترسیم کردند.

♦️امروز، ساختمان زخمی مدرسه‌ی شجره طیبه، با آن شکاف‌ها و زخم‌های عمیق، از هر بنای تازه‌ساز و هر کاخ پرزرق‌وبرقی، باشکوه‌تر است؛ چرا که هر ترک این دیوارها، قصه‌ای از مظلومیت و هر خشت آن، یادگاری از معصومیت کودکانی است که نامشان را نه روی سنگ، که بر قلب این سرزمین نوشتند.
✍️ سیدکاظمی

تقدیم به لاله‌های ظهور

صبح شد و هوای بندر بهاری بود. شکوفه‌های نارنج شجره‌ی طیبه، بوی خدا را می‌داد‌. روپوش‌هایی به رنگ دریا که برقامت دلربایشان، جلوه‌ی خاصی داشت. کیف‌های صورتی، گیره‌های گوشه‌ی مقنعه‌ی دخترکان. هیاهوی زنگ تفریح. پرواز پروانه‌های رنگی در آسمان.
غذای مادری که بوی بهشت را می‌داد. میکاییل مهربان، شب خواب بهشت را دیده بود که آخرین نگاهش قاب شد.
آغوش‌هایی که هنوز بوی مادر و دختری، پدر و پسری می‌داد، حالا بوی خاک می‌دهد. بهتراست بگویم هوای میناب درآن زمان، رنگ خون مظلوم گرفت، شبیه امضای زیر تکالیف مدرسه، اما این‌بار مُهرش فرق می‌کند،به دست‌فرشته‌هاست.
غنچه‌های امید میناب، پژمردند. روضه‌ی آنها، روضه‌ی شش‌ماهه یا شاید بدن پاره پاره‌ی قاسم است.
داغی که جنسش کربلایی و صبرش زینبی از عرصه‌ی نینوا می‌خواهد و من با تمام وجودم، با همین دستان گره خورده، تمام جانم را در حنجرم جمع می‌کنم و به جای تک تک، شهدای مدرسه‌ی شجره طیبه‌ی میناب، فریاد می‌زنم.
ای مستکبرین جهان، بدانید و آگاه باشید، اگر شما از سرزمین وحوش هستید وطمع در کیان ما نموده‌اید، ما اشک محرم را چشیده‌ایم و با لبیک یا حسین علیه السلام، قد کشیده‌ایم.
این تن نباشد، اگر در زیر بیرق ظلم، سرخم کنیم. وجب به وجب این خاک،با خون فرزندان و نوگلان این سرزمین، تطهیر شده است.
قمار کردن شما، در عرصه‌ی ایران بزرگ، جایی نخواهد داشت. چه زیبا گفت امام شهیدمان، که فردی چون من، با فردی چون شما بیعت نخواهد کرد.
نصرمن الله والفتح قریب.

-آرزو مانعی

مأمورم

عنوان جالبی داشت؛ اما هر بار خواندنش را عقب انداخته بودم. شاید چون حوصله‌‌ام نمی‌کشید یا با خودم فکر می‌کردم دیر نمی‌شود؛ اینقدر آدم توی کلاس بود که نوبت ارائه، حالا حالاها به من نمی‌رسید؛ اما دکمه پلی را که زدم صدای استاد پیچید توی گوشم. توی رودبایستی باید قبول می‌کردم. باید می‌نشستم خط به خطش را می‌خواندم. آن هم درست در بدترین شرایط. حول و حوش ساعت دو با صدای جنگنده بیدار شده بودم و بعد تا خود صبح اعصابم از شنیدن خبر مذاکره و آتش بس خمیر شده بود. حال و حوصله هیچ کاری نداشتم. نمی‌دانستم حالا ری‌ویو مقاله را کجای دلم بگذارم. به خاطر مراسم چهلم آقا کلاس را انداخته بودند هشت صبح و من زورم به هیچ جا نمی‌رسید. کمتر از یک روز وقت داشتم و ذهنی که جمع‌وجور نمی‌شد.
تا شب هیچ کار مثبتی نکرده بودم. نه سراغی از کتاب‌ها گرفتم. نه فایل پایان‌نامه را باز کردم. نه حتی دست‌‌ورویی بر سر مقاله کشیدم.

ساعت از نه شب گذشته بود. ساعت کلاس همچنان همان هشت صبح بود. وقتش بود. باید می‌رفتم سراغش. غیر از خواندن و فهمیدنش، آسمان ریسمان می‌بافتم و عیبی هم برایش ردیف می‌کردم.
ساعت ده و نیم بالاخره زده بودم توی گوش شیطان. گوشی و گروه‌ها و تحلیل نظرات را رها کردم و جدی جدی نشستم پایش.
نویسنده از رابطه امید و ایمان و تمدن شروع کرده بود، تا رسیده بود به شهید صدر و افکار بلندش، از آرمان‌های سه‌گانه گفته بود که پشت بندش امیدها شکل می‌گرفت؛ از پایین‌ترین سطحش که زندگی معمول و خورد و خوراک ادم‌ها بود تا بزرگترینش که خدا بود؛ وجود نامحدودی که وقتی به آن گره می‌خوردی هیچ راهی برای ناامیدی باز نمی‌ماند.
نویسنده رج به رج بالا رفته بود. از دوره‌های هفتگانه تمدنی گفته بود. از عبور عرب جاهلی تا آشنایی مسلمانان با فرهنگ و ادیان مختلف. از ظهور چهره‌هایی مثل ابوریحان و… تا حمله مغول و نابودی آثار تمدنی، افول جمعیت و دانش و ادب. از مواجهه با تمدن غرب و سرخوردگی مسلمانان تا ظهور جمال‌الدین اسدآبادی و حضرت امام و فکر بازسازی تمدن. در بین همه این دوره‌ها، با همه فراز و فرودهایش، یک چیز ثابت مانده بود، امید! اکسیری که مس وجود عرب‌ها را طلا کرده بود. توانسته بود نخبه‌هایی مثل خواجه ‌نصیر را از زیر پای مغول‌ها بیرون بکشد و تا وزارت در دولتشان بالا ببرد. باعث شده بود سید بن طاووس و کتاب‌هایش غوغا کنند.
حرف‌های نویسنده مثل تکه‌های پازل توی ذهنم چیده می‌شد کنار هم. تازه داشتم می‌فهمیدم چرا رهبر شهیدمان در بحبوحه همه مشکلات، هیچ وقت ناامید نمی‌شد. امید مهمترین رکن تمدن‌سازی بود.
دیشب وقتی چشم‌هایم را روی هم می‌گذاشتم تا خوابم ببرد، فکر نمی‌کردم مذاکرات به کجا می‌خواهد برسد. آتش بس تا کی دوام دارد؟ آمریکایی‌ها روی عهد و پیمانشان می‌مانند یا نه؟ فلان مسئول چه می‌کند؟ تیتر رسانه‌های داخلی و خارجی چه می‌شود؟ ایمان داشتم هر اتفاقی که بیافتد من یک رسالت مهم دارم. مأمورم به خاطر خون رهبر شهیدم. من نباید هرگز ناامید شوم. من باید مثل همه نود میلیون ایرانی گام‌هایم را کوچک اما استوار برای بازسازی تمدن نوین بردارم.

-فهیمه فقیهی

چهل روز با زخم‌های باز تاریخ

گویی حادثه کربلا فقط روایتی دور از گذشته نیست. در روزگاری زندگی می‌کنیم که تلخی‌ و سنگینیِ آن صحنه‌ها دوباره پیش چشممان توسط یزیدیان زمان جان گرفته و به نوعی دیگر برایمان شبیه سازی شده است!
دیدیم چگونه امام مهربان و فرماندهان دلسوز و عزیزانمان گرسنه و تشنه زیر آوارها جان دادند و شهید شدند 💔
دیدیم چگونه دلیر مردان و شیر زنان میهن‌مان همچنان در خیابان‌ها ایستادند تا صدای حقیقت خاموش نشود.
شاهد بودیم که کودکان معصوم و بی‌گناه همچون علی اصغر علیه‌السلام هم سهمی از این رنج‌ها بردند، تلخ بود اما دل‌ها بیدار و شناخت‌ها عوض شدند.
زنانی را دیدیم که در دل آتش، با صلابتی زینبی ایستادند و بار روایت حقیقت را به دوش کشیدند و رجز خواندند.
نسل بعدی، همچون امامی که پس از مصیبت‌های پیاپی قد برافراشت، راه را با یاد بزرگ‌ترهایش ادامه داد.
دیدیم که چگونه امام سیدمجتبی خامنه‌ای مثل امام سجاد علیه‌السلام با خیل شهدای خانوادگی و غمی کمرشکن، امامت خود را آغاز کردند.
جامعه‌ای را تجربه کردیم که دوباره با خونِ بی‌گناهان معنا پیدا کرد، با دردی مشترک و فهمی تازه.
چهل روز زیر بارِ آوار و دود زیستیم. روزهایی که خیانت‌ها آشکار شد و حقیقت چهره نشان داد، و هلهله و شادیِ تلخی را دیدیم که همیشه همراه این جنایت‌هاست و مردمی که خوشحال و سرمست بودند از امام‌کُشی مانند روز عاشورا.
در این چهل روز، همه‌مان طعم غم انگیز کربلا را چشیدیم؛ نه در خیال و روایت، بلکه در نفس به نفس زندگی‌مان.
به راستی که ما این چهل روز کربلایی زیستیم و ادامه دادیم.با همهٔ این سوگواری‌ها و زخم‌ها، ایستادن را یاد گرفتیم. دل‌هایمان هنوز روشن است و راهی را که به آن ایمان داریم، رها نمی‌کنیم. ما ادامه‌دهندهٔ راه عزیزانی هستیم که برای حقیقت جان شیرین خود را توسط اشقیا از دست دادند. و این مسیر تا رساندن پرچم‌ اسلام به دست مولایمان آقا صاحب الزمان ،عج، ادامه دارد.

-سمیه اکبرزاده

طنین باقی

در ایام فاطمیه، در حالی که فضا آکنده از عطر سوگ و اندوه بود، سفری همراه با دوستانم به تهران داشتم که تجربه‌ای فراموش‌نشدنی را رقم زد. بازدید از موزه‌ی عبرت، زیارت مرقد مطهر حضرت امام خمینی (ره) و حرم حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) از جمله برنامه‌های اصلی این اردو بود. بعدازظهر همان روز، در هوایی گرم و دل‌انگیز، عازم بیت رهبری شدیم. با عبور از گیت‌های بازرسی، به فضای وسیع حسینیه امام خمینی (ره) وارد شدیم. هرچه به زمان حضور رهبر عزیز نزدیک‌تر می‌شدیم، جمعیت انبوه و مشتاق‌تر می‌شد. وارد حسینیه که شدیم، چشم‌ها در انتظار و قلب‌ها سرشار از تلاطم حضور “آقا” بود. لحظاتی بعد، او با صلابتی حیدری، همچون نگینی درخشنده، وارد شد. طنین شعارها و صلوات‌های پرشور، فضا را آکنده کرد. اشک شوق در چشمانمان حلقه زد و قلب‌ها با هیجانی وصف‌ناپذیر به سینه می‌کوبید. سکوت حاکم شد و سخنران و مداح، با نوای گرم و پرشور خود، مجلس را منور ساختند. اما نگاه‌ها همچنان به “آقا” و اشک‌های فاطمی‌اش دوخته شده بود. با فرا رسیدن وقت نماز، به امامت آن پیر فرزانه، نماز جماعت را اقامه کردیم. تا آن زمان، هرگز شکوه، اقتدار، عظمت و بزرگی رهبری را از این نزدیک ندیده بودم.امروز، هنگامی که کتاب “هندسه‌ی نبرد” را ورق می‌زنم، طنین دل‌نشین صدای او، با فراز و فرودهای کلامش، در گوشم می‌پیچد. آنجا که با اقتدار دشمن را خطاب قرار می‌داد و می‌فرمود: “دشمن بداند…” یا آن زمان که از عظمت و بزرگی ملت ایران سخن می‌گفت… همه‌ی آن خاطرات، همچون فیلمی زنده، از جلوی چشمانم عبور می‌کنند. اما اکنون در غیاب آن حضور ظاهری، ما با همان کلمات و سخنانی که بر جای مانده، مأنوسیم؛ با همان یاد و روایت‌ها ادامه می‌دهیم و از آنها نیرو می‌گیریم.
 ✍مریم قپانوری