مرقومات جنگ

امشب هوا بارانی بود. اندکی هم باران میبارید. شلوغ تراز هر شبی که فکرش را بکنی..زن و مرد.پیر و جوان..نوزادان کوچک همگی حضور داشتند. به هر کدامشان که نگاه میکردی داستانی برای خودش داشت.یکی سالخورده بود و زانوانش نای ایستادن نداشت..
دیگری دختر جوانی بود که بچه نوزادش را در آغوش گرفته بود ، وقتی قطرات باران بر روی سرکودکش خورد گوشه ای رفت و یک تکه پلاستیکی که همراهش آورده بود را روی سربچه اش کشید..
اندکی جلوتر رفتم..مادری را دیدم که دست فرزندانش را در دست گرفته و با آنها پرچم تکان میدهد..مادری را در بین افراد مییشناختم، خودش دچار آرتروز شدید گردن بود ولی پرچم ایران را دور تا دور خودش روی چادری که بر سر داشت کشیده بود و به همراه دخترانش به میدان آمده بود.
در دست هرکدامشان یک پرچم بود که واقعا نگه داشتنش و چرخاندنش بازوان قوی میطلبد اما آنها ساعتها آن پرچم را بر دوش میگرفتند بدون اینکه اندکی احساس خستگی در چشمانشان ببینی…
در ابتدا زنان میدان را پر کرده بودند..بعداز مدتی مردها هم به میدان آمدند.اما شیر زنان سریعتر در محل آماده بودند..
شهدا را میبینی ، راستش از دامن همین مادران و زنان رشد کرده اند.
به هر کدام که نگاه میکردی یک فرمانده، یک سلحشور را میدیدی…
گویا هنگامی که از خانه بیرون می آیند و بند کفش هایشان را میبندند به قصد شهادت در راه خداوند است، انقدر با قلبی مطمئن قدم برمیدارند که گویی دیگر هیچ دلبستگی به این دنیا ندارند…
حقیقتا با وجود چنین مادران و زنانی این جامعه قطعا پیروز است..
در عین مهربانی فداکاری، از خود گذشتگی، شجاعت را میتوانستی در چشمهایشان ببینی…
آنقدر شجاع به نظر میرسیدند که اگر هزار‌ نفر از دشمنان را جلوی خود میدیدند خم به ابرو نمی آوردند و محکم جلویشان می ایستادند.
قطعا همراه بودن زنان غیرتمند ایران در کنار مردان، دلیل پایداری این مرزو بوم است..
گاهی از دور مینشینم و به آنان نگاه میکنم که چگونه خودشان و فرزندانشان، کودک جوان نوجوان را با خود به میدان می آوردند و از اینکه اتفاقی برایشان بیوفتد هراسی ندارند..آنان واقعا ایثارگران واقعی اند که خودو خانواده خود را جان فدای ایران میکنند..
حضورشان به قلب نا آرام من را التیام میبخشد…از وقتی که آنان در خیابان حضور دارند انگاری مدافعان امنیت هم در آرامش به سر میبرند.
حقیقتا که حضورشان برای همه قوت قلب است.‌….
-فاطمه الهی

بی‌وقفه
بچه‌ها خوابیده‌اند. خانه در آغوش سکوت فرو رفته؛ سکوتی که فقط مادرها می‌دانند موقتی است. ظرف‌های نشسته و لباس‌هایی که وسط پذیرایی جا خوش کرده را بی‌خیال می‌شوم. خستگی را پس می‌زنم. لبخندی آرام روی لب‌هایم می‌نشیند؛ لبخندی از جنس رضایت. شب، سهم من است. زمانی کوتاه برای خود بودن، برای فکر کردن، برای فراموش کردن آن‌ همه دغدغه که از صبح روی شانه‌هایم نشسته‌اند. خودم را روی تخت رها می‌کنم. می‌خواهم در خیالم بنویسم و از شلوغی روز فاصله بگیرم؛ اما آهنگ باران روی کانال کولر، رشته‌ی افکارم را پاره می‌کند. بعد نوای ماشینی که از جوی پرآب کوچه می‌گذرد. باران، دلنشین است؛ ولی چه بی‌موقع!
زبان به گِله باز می‌کنم. ناگهان صدایی در آسمان مُهر بر دهانم می‌زند. لرز خفیفی از پنجره رد می‌شود و لحظه‌ای دیوارها را می‌لرزاند. لب می‌گزم. تا چند وقت قبل دعا می‌کردم، باران ببارد. حالا زیر لب شکایتش را می‌کنم. نعمت‌ها همین‌طورند؛ وقتی نیستند، حسرت می‌شوند و وقتی مدام هستند، طبیعی. باران چند روزی‌ست می‌بارد و دیگر شگفت‌زده‌ام نمی‌کند؛ شاید شبیه خیلی از داشته‌هایم، تا وقتی خدشه‌ای کنارشان می‌نشیند، مثل امنیت.
آن شب‌ها و روزهای آرام را کی قدر دانستیم، همان روزگاری که می‌گفتیم کدام امنیت.
حالا سایه‌ی شوم جنگ و دل‌نگرانی‌هایش مهمان خواب و بیداری‌مان شده و خراشی بر جان آرامشمان نشانده.
شاید حالا فهمیده‌ایم که امنیت نه یک نعمت معمولی بلکه خود زندگی است.
✍ 🏻میم^_^نون

سر بر شانه‌ی دریا

صورتم می‌سوزد و چشمانم بیشتر.
انگار تش باد (1) سرِ ظهر تابستان پوست صورتم را می‌سوزاند و دلم را بیشتر. گوشه قلبم همیشه برای غیرت مردانی می‌تپد که دنیا مقابل بزرگی‌شان سر تعظیم فرود آورده و تمام دنیا را با شجاعت‌شان به سخره گرفته‌اند.
حرف از وطن و جان که می‌شود تمام خطّه جنوب را دنبال‌شان پیاده راه می‌افتم.

بوی شن‌های ساحل دلوار با نام رئیسعلی دلواری مشامم را نوازش می‌کند و دلم گرم می‌شود، گرم‌تر از گرمای سر ظهر تابستان.
می‌ایستم روبه‌روی نخلستان…
می‌ایستم و استواری نخلستان‌های جنوب که چنین مردانی پرورش داده‌اند، سر ذوقم می‌آورد.

ما جنوبی‌ها قصه‌ی قهرمانان و سردارنمان، قصه‌ی ماهینی و مهدوی و زنان لَرده را از زبان نخل و دریا شنیده بودیم.
ما قصه‌ی شجاعت و شهادت و مردانگی را که لا به لای مِیْنارِ زنان جنوبی (2) پیچیده شده را شنیده بودیم.
بدرقه مادران را پشت سر فرزندان‌شان در جنگ تحمیلی شنیده بودیم که (دی برو به سِلامت(3)، دادمت دس (4) حضرت عباس).

و حالا دوباره از این شرجی و نخلستان و دریا قصه‌ی مردانی سر برآورده است از جنس خلیج فارس.
از جنس دریادار، از جنس تنگسیری. حالا آسمان دوباره شکوه مردانه‌ی جنوب را میزبان است.
حالا دوباره آسمان سر بر شانه‌ی دریا گذاشته است تا شکوه خطّه‌ی جنوب را به تماشا بنشیند.

پ.ن:
1‌. باد گرم
2. مقنعه پیرز‌نهای جنوب
3. مادر برو به سلامت
4. دس: دست

-پرنیا

جنگ و زندگی

صدای پدافند، صدای جنگنده… دوباره آن هجوم وحشتناک، کودکانم را در آغوش کشیدم، پنهان شدم در گوشه‌ای از خانه، زیر آواری از سنگ و خاک. بوم! انفجار… سکوت مرگبار و سپس، موجی از ویرانی؛ شیشه‌ها شکستند، کودکان با جیغ و گریه به من چشم دوختند، چشمانشان پر از ترس بود. آغوشم را به آن‌ها گشودم، بوسه‌هایی زدم بر صورت‌های یخ‌زده‌شان، با لحنی آرام گفتم: «خدا رو شکر، هنوز نفس می‌کشیم.»
اما این تازه آغاز بود. صدای انفجارها نزدیک‌تر می‌شد، تکه‌ای از دیوار بر شانه‌ام نشست، کودکان به دیوار چسبیدند و من، با نفسی تنگ، آن‌ها را در آغوش گرفتم. خانه‌مان درهم شکسته بود، ما در طبقه‌ی سوم، میان این ویرانه‌ها گیر افتاده بودیم. زمان به کندی می‌گذشت، نمی‌دانستم چند ساعت از این کابوس گذشته بود.
ناگهان، صدای فرزند کوچکم را شنیدم که از خواب بیدار شده و آرام در دستانم به خواب رفته بود، در آن لحظه، تمام وجودم را حس کردم که برای او و دو برادرش، باید قوی بمانم.
با التماس از پرستار مهربان بیمارستان خواستم تا با همسرم تماس بگیرد، اما گوشی‌اش خاموش بود. غریب در این شهر مانده بودم، سال‌ها پیش خانواده‌ام را از دست داده بودم و حالا، دوباره تنها شده بودم، با سه فرزند در بیمارستان.
فرستاده‌ای از بیمارستان به خانه‌مان رفت تا شاید گوشی‌ام را پیدا کند. اما در میان آوارها، اثری از آن نبود. همسایه‌ای به فرستاده پرستار گفته بود که همسرم هنگام بازگشت از کارخانه، در خیابان مورد اصابت موشک‌های صهیونیستی قرار گرفته و به شدت مجروح شده است. او هم در همین بیمارستانی بستری بود که من مانده بودم، پرستار که مطلع شده بود پس از پرس‌وجو فهمیده بود که شوهرم شهید شده به گونه ای که حتی پیکری از او باقی نمانده و تنها از روی لاشه موتورش شناسایی شده…
خبر را شنیدم و قلبم شکست. همسرم، مرد زندگی‌ام، به جمع شهدا پیوسته بود. این جنگ ظالمانه صهیونیستی، مرا دوباره یتیم کرد، با سه فرزند، در این دنیای بی‌رحم.
تنها مانده‌ام، تنها در این دنیا… همسرم کارگر کارخانه بود، این جنگ که هنوز ادامه دارد، نمی‌دانم دیگر قرار است چگونه مرا خالص کند برای خدا…

✍️ زهرا مرادقلی

بسم الله
دیشب سی‌امین شب حمله‌ی آمریکا و اسرائیل به ایران را طوری پشت سر گذاشتیم که ساعت دم‌دمای 9 شب با دو انفجار قوی برق نیمی از شهر کرج قطع شد. یکی دو ساعت تو بی‌برقی سپری کردیم اما به مدد نیروهای خدوم شرکت برق؛ شکر خدا نعمت برق دوباره برگشت. اما الان که صبح است باید بگویم برق پایداری کمی دارد. اعلام شده مردم واقعا صرفه جویی کنید و از برق کمتر استفاده کنید.
امروز به گمانم لباس‌شویی و ظرف‌شویی را نشود روشن کنیم اما همین که یخچالها روشن است باید خدا را شکر کرد.
ساختمان ما به جز پمپ آب دو سه تا مخزن بزرگ برای ذخیره‌ی آب دارد. دیشب که برق قطع شده بود حتی آب گرم هم هنوز داشتیم اما بالاخره باید مراقبت کرد تا آب هم با رفتن برق تمام نشود.
وقتی برق تمام منطقه قطع شده بود و من داشتم در تاریکی شب مسافرم را راهی می‌کردم هنوز صدای مردم غیور محله می‌آمد که مرگ بر آمریکا گویان تا امامزاده حسن علیه السلام می‌رفتند. خدا به همه این مردم سلامتی و طول عمر با عزت و خیر و برکت عطا کند ان شاءالله.
در عوض این جسارت دشمن صهیونیستی نیروهای نظامی ایران عزیز شب گذشته نیروگاه برق کویت و آب شیرین‌کن اصلی آنها را مورد اصابت قرار دادند و شکر خدا موفقیت آمیز بود‌. اگر قرار است از خاک کشورهای همسایه به ما حمله شود چرا ما نباید این حمله را از طرف حاکمان آن سرزمین به حساب بیاوریم؟
آمریکا با کمک حاکمان جور منطقه‌ای که تا الان بر ضد فلسطین عمل می کردند در حال تعرض به کشور ماست. چطور حاکمان این سرزمین‌ها ادعا می‌کنند ما نباید به خاک آنها حمله کنیم؟
بزرگوار!
شما هستید که جنگ بر علیه ایران را آغاز کردید. درست همان روزی که به آمریکا اجازه دادید نیروهای خودش را در خاک شما پیاده کند و تسلیحات نظامی بیاورد و پایگاه بسازد؛ جنگ با ایران را آغاز کردید. حالا توقع نداشته باشید ما به جنگی که به‌مان تحمیل شده پاسخ ندهیم.
مردم مومن منطقه باید دست به انقلاب بزنند و حاکمان نابخرد و آمریکای جنایت‌کار را بیرون کنند تا دوباره صلح در منطقه فراگیر شود. اگر نه با این حکام ناقص العقل که خاک خودشان را به دشمنان قسم خورده مسلمین جهان می‌دهند تا عمر داریم باید بجنگیم.

پ.ن: مردم مومن منطقه باید بدانند اگر امروز بدون آب و برق و سوخت و کارخانه می‌شوند از چیزی است که خودشان کاشته‌اند. خواری و زبونی و خرفتی که بکار بردند و اجازه دادند که حاکمان نابخرد بر آنها حکومت کنند.

-خاتون بیات