مرقومات جنگ

سید علیِ سرزمین

در سرزمینی که رودخانه‌هایش قصه‌های کهن را زمزمه می‌کردند و کوه‌هایش استوارتر از هر سوگند بودند، مردی می‌زیست که او را «سید علی» می‌خواندند. نه القابی بر زبان داشت و نه ردایی فاخر بر دوش، اما قلبش گنجینه‌ی تمام مهرها بود. مردم او را همچون پدری مهربان می‌دانستند؛ پدری که گویی از ازل بوده تا سایه‌ی امنی باشد بر سرشان.
او در میان مردمش قدم می‌زد، نه با قدم‌های بلند و پرطمطراق، که با گام‌هایی آهسته و سنجیده. نگاهش به زمین بود، اما گویی تمام آسمان را در دل خود جای داده بود. هرگاه سخنی می‌گفت، کلماتش چون دانه‌های مروارید از تسبیحی کهن بر زمین می‌افتادند؛ ساده، پرمعنا و آرامش‌بخش.
زمانی که قحطی سایه‌ی شومش را بر سرزمین انداخت، سید علی اولین کسی بود که سفره‌ی خالی‌اش را با همسایگانش تقسیم کرد. او بارها گفته بود: «نان، وقتی معنا پیدا می‌کند که گرمای دست‌های گرسنه را حس کند.» خود الگوی این سخنان بود.
در روزگاری که اختلاف میان طایفه‌ها بالا گرفته بود، او بود که چون ریسمانی ناگسستنی، دل‌ها را به هم گره می‌زد. با صبر و متانت، حرف‌های تلخ را شیرین می‌کرد و کدورت‌ها را از دل‌ها می‌زدود. او باور داشت که «اتحاد، خانه‌ی مستحکمی است که هیچ بادی توان تخریبش را ندارد.»
سپس، روزگار سختی فرا رسید. نیرویی ناخوانده، آرامش سرزمین را بر هم زد. سید علی، با همان صلابت پدرانه‌اش، در صف اول ایستاد؛ نه برای جنگ، که برای پاسداری از همان خانه‌ی کوچکی که مردمش را در آن جای داده بود. او نمی‌خواست ذره‌ای از خاک پاک این سرزمین به دست بیگانگان بیفتد، مهم‌تر از آن، نمی‌خواست اشک بر گونه‌ی هیچ کودکی جاری شود.
در آن روز سرنوشت‌ساز، سید علی جان خود را فدا کرد تا سرزمینش در آرامش بماند. اما نام و یاد او در دل‌ها زنده ماند. هرگاه مشکلی پیش می‌آمد، مردم به یاد سید علی می‌افتادند؛ به یاد آن پدر مهربان که چگونه در سخت‌ترین لحظات، تکیه‌گاهشان بود.
بر سر مزار او، در میان لاله‌زارهای سرخ‌فام، سنگی ساده گذاشتند که بر آن نقش بسته بود: «سید علی: پدرِ زمان‌ها، نگهبانِ سرزمین»

پی نوشت: اصلا به هیچ شکلی دلم نمی اومد در مورد پدرمان بنویسم، اما دست به قلم که شدم، این شد… 💔 یک ماه شد و من هنوز ناباورانه دنبال خبری از کذب شهادت آقا

-آمنه مقدم

به نام خدا

معلم سر کلاس درس حاضر بود و همه همکلاسی‌هایم حاضر بودند. خانم‌‌ معلم بر تخته نوشت:
موضوع انشا:” می خواهید چه کاره شوید؟”
همه بچه‌ها غرق در فکر شدند. بالای سرمان علامت سوال می‌چرخید. برای اینکه بتوانیم جواب سوال را بنویسیم به دفتر یکدیگر نگاه می‌کردیم. کلاس پر از زمزمه شده بود. بعد از دقایقی، خانم معلم صدا زد، خب دیگر وقت کافیست. هر کدام از شما را صدا زدم انشاء خودش را بخواند‌.‌ هنا دهقانی اول شما بیایید. هنا به آرامی گفت “من کم نوشته‌ام.
معلم گفت: اشکالی نداره برایمان بخون.
هنا: من دوست دارم در زندگی به همه کمک کنم دوست‌ دارم در زندگی پزشک شوم و لباس سفید بپوشم.
پایان”

همه تشویقش کردیم. معلم گفت:” خوب نوشتی. خب زهرا بهرامی نوبت شماست.” زهرا: “من دوست دارم لباس زیبا بر تن کنم‌‌‌ در آینده خیاط بشم دوست دارم با همه رنگ‌ها لباس بدوزم.”
معلم گفت: انشاء هر دوی شما خوب بود.”
خانم معلم پای تخته نوشت، زندگی یعنی دوست داشتن، خوب درس خواندن، شجاعت، وطن دوستی. زندگی یعنی من در آینده چه کاره شوم؟ چه کمکی به مردم وطنم کنم؟خیلی کلمات زیبایی می‌گفت. مرا صدا کرد. آتنا چمنی نژاد نوبت شماست. در همین حین صدایی در کل مدرسه پیچید. صدای چیست؟ بمب، یکی گفت: نارنجک نه صدا بلندتر از این بود.معلم گفت” همه‌تان در کنار من جمع بشید، جایی نرید.” دوباره صدای مهیبی آمد. هر بار بیشتر از قبل می‌شد.‌ دیگر چیزی ندیدم.‌ من را از میان آغوش خانم معلم کشیدند بیرون، معلمی که برای همه ما مادر هم بود‌.
مدرسه ما را همه جهان دید. همان مدرسه‌ای که در حیاط آن لی لی بازی می‌کردیم. همان مدرسه‌ای که در آن خندیدم، دویدیم، زمین خوردیم ولی دیگر چیزی جز آواره نمانده، خاک آن بوی خون میداد. ناله مادران به گوش می‌رسید.
زهرا، مثل آرزویش که برای زندگی داشت لباس زیبا بر تن داشت پر از رنگ های زیبا (سبز سفید قرمز )
سرخی ای از جنس خونش، سفید مثل مقنعه‌اش، سبزی جورابش فقط دیده شد زیر خروارها آوار.
هنا را نگفتم. از میان آوار بیرون کشیدنش.‌ من دیدمش دست نداشت،‌سرش خونی بود. نمی‌دانم چرا قدش کوتاه شده بود، یعنی پاهایش را … آخر کلاس در میان آتش و آوار سوخت.

دلم خواست دوباره انشا بنویسم.
به نام خدا
موضوع انشاء
زندگی
من کلمه زندگی رو تازه یاد گرفتم.
زندگی چیست؟
زندگی معلمم بود که با اینکه خودش میترسید من را در آغوش گرفت. همه ما در آغوش ایشان شهید شدیم. زندگی مادرهایی‌ که دنبال تکه‌تکه‌های فرزندشان بودند. زندگی یعنی پدر زحمت‌کشم که برایم کیف صورتی مورد علاقه‌ام را خرید. زندگی همان رفتگری بود که سراسیمه خودش را به مدرسه رساند تا ما را نجات دهد.
من تازه فهمیدم دوست دارم چه کاره شوم.دوست دارم معلم شوم.

✍️سمیرااسماعیلی

روز28 جنگه
ازصدای جنگنده ها خبری نیست الحمدلله.
ولی همچنان ذکر رو داریم.
و تندتند آیع وجعلنا رو میخونیم برای رزمندگان،مردم با ریشه و غیرتی ایران….
امروز رو سعی میکنم متفاوت باشم.
برای همین سراغ برنامه طاقچه میرم که چند روزه داره خاک میخوره.
کتاب نهج البلاغه رو میارم و میخونم.
باخودم فک میکنم چند وقت دیگه زنده ام….فک میکنم چجور شد که جنگ شد؟
هزار کلمه و حرف تو سرم میاد …

به فکرم میرسه به دوستم زنگ بزنم حالش روبپرسم و سراغ مهمونشون که جنگ زده هستن رو بگیرم.
ان شاالله فردا یادم بیاد زنگ میزنم.
دیشب پرچم قشنگ ایران رو خریدم و زیر بارون باهم دعا خوندیم
هیچکسی از سرجاش تکون نمیخوره خونه بره با شدت بارون……
دلم گرفته بود و کمی با نوای یاحسین مداح گریه کردم….یادزیارت افتادم…..برای کشورم دعا کردم…
خدایا کشورم رو درپناه خودت نگه دار و مردم کشورم رو.
دست دشمنا رو کم کن از کشورم
یادم رفت بگم‌که غیورمردهای نظامی کشورم چندین پهباد،جنگنده ازکشورهای ناهمسایه،که تهاجم داشتن رو منفجر کردن.
الحمدلله.

-سیده فاطمه موسویان اصل

مدیون و ممنون

آلارم گوشی‌ام به من می‌فهماند که ساعت 8:30 است.
فوری لباسهایم را میپوشم ؛ساعت 9 قرار است از میدان امام حرکت کنند،تا شهید هارا در گلزار شهدا دفن کنند.
از دور چشمم به سیل جمعیت می‌افتد، انبوهی از آدم هایی با پوشش های متفاوت که اشک از چشمانشان جاری شده‌است به دنبال ماشین حامل پیکر شهدا میروند.
چشمم به خانمی می‌افتد که روی ویلچر نشسته است و کل مسیر را به تنهایی با ویلچر حرکت کرده است.
میخواستم به سمتش بروم تا بلکه بتوانم یه‌مقدار کمکش کنم و دست‌هایش استراحت کنند؛اما همان فکر در ذهن دختر دیگری هم نقش بسته بود.
دختری محجبه، که روی گونه‌اش پرچم ایران را کشیده بود، نزدیکش رفت و با او برای کمک کردن سخن گفت.
کنارشان راه میرفتم و سخنانشان به‌گوش می‌رسید:
+سلام حاج خانوم، میخواین کمکتون کنم تا یه مقدار دستاتون استراحت کنه؟
-سلام دخترم، نه ممنونم از لطفت، من باید این مسیر رو خودم طی کنم.
+آخه خسته میشین، مسیر طولانیه.
-میدونم، اما این تنها کاری هست که من می تونم برای این نظام و برای تشکر کردن از این جوونای دست گلمون که پر‌پر شدن انجام بدم 😢قطره اشکی از چشمش بر روی گونه ی سرخش سرازیر شد. آری، این مردم مدیون و ممنون قطره قطره ی خون شهدا هستند.

-فاطمه امینی نسب

سرباز وطن

وقتی برای خواستگاری آمد، اولین حرفش این بود: “من یک سربازم. اختیارم دست خودم نیست و هر جا که بگویند باید بروم. هر وقت دلم بخواهد مرخصی ندارم و شاید نتوانم در مراسم‌های مهم خواهر و برادرت شرکت کنم. حاضری با این شرایط کنار بیایی؟"جواب آمد: “بله."و زندگی نظامی آن‌ها در یکی از شهرهای مرزی شروع شد. هر روز که لباس سربازی‌اش را می‌پوشید، همسرش با قرآن و کمی آب او را تا دم در بدرقه می‌کرد و وقتی برمی‌گشت، با خوشحالی و صلوات از او استقبال می‌کرد.صاحب فرزند شدند و زندگی‌شان شهر به شهر، از غرب به شرق و از جنوب به شمال ادامه پیدا کرد. خانه‌به‌دوش بودند و بچه‌ها با لهجه‌ها و زبان‌های مختلف ایران، مثل ترکی، لری، کردی و شیرازی آشنا شدند.زمان گذشت و وقتی اسرائیل و آمریکا به کشور حمله کردند، سرباز، خانواده‌اش را در روستایی، در خانه‌ی پدری ساکن کرد.این بار سرباز، دور از خانواده، در مرزها می‌جنگد. او هنوز خانواده‌اش را ندیده است، اما با تمام وجود برای پایداری و امنیت وطن آماده است.
-مریم قپانوری