مرقومات جنگ

خداحافظ شهید

سال‌های که بر کرسی ریاست مجلس تکیه داده بودید، در نظرم همچون اصلاح طلبانی بودید که پشت ولی فقیه را گاه به گاه خالی می‌کردند، هرگز دلم با شما صاف نمی‌شد تا امسال بعد از جنگ دوازده روزه ، از همان زمان که رهبر شهیدم شما را نماینده خودشان در شورای عالی امنیت ملی معرفی کردند کم کم چهره تان برایم قابل تطهیر شد، بخصوص آن سفرتان به لبنان و سخنرانی زیبا و هماهنگ‌تان با زبان بدن، در جنگ رمضان که اینچنین مقتدرانه و زیبا و به جا سخن گفتید و توییت‌های‌تان که چه دل‌گرم کننده برایمان بود، ما را دلتنگ‌تان می‌کند و جای‌تان مانند شهدا چقدر خالی می‌شود.
هرچند می‌دانیم که وعده خدا حق است و این پیروزی به زودی زود روزی‌مان می‌شود و افرادی همانند شما و باکری ها و سلامی ها، سلیمانی ها و… جای‌تان را سبز نگه خواهند داشت.

-زهرا مرادقلی

زنگ خون

بعد از یک روز پر از بازی‌های خانوادگی در صبح شنبه، دسته‌گل‌های مینابی به سوی باغ شجره‌طیبه رفتند. آن روز هر کدام به عشق درسی راهی مدرسه شده بودند: یکی عاشق زنگ قرآن، دیگری ریاضی و چند نفری هم زنگ ورزش را دوست داشتند. اما نمی‌دانستند که آن روز قرار است در مدرسه‌شان نمایشی برپاشود، آن هم چه نمایشی! نمایشی از جنس واقعه‌ی کربلا. ریخته شدن خون دختران و معلم‌های بی‌گناه و خطبه‌سرایی توسط مادران. مادرانی که ‌می‌گفتند: «بِأَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَت.» این دختران ما به چه جرمی کشته شدند؟ مگر مثل هر روز به مدرسه نیامده بودند؟ مگر این ها حق درس خواندن نداشتند؟ چرا ابلیس صفت‌تان باید این گونه رفتاری داشته باشند؟ تا عمر داریم فقط باید بگوییم: “بِأَیِّ ذَنْبٍ قُتِلَت.”

-پرستوی حرم

دیروز حوالی ساعت هفت شب بود که همسرم صدایم زد و گفت:فکر می‌کنم دوباره صدای کل کشیدن می‌آید. گوشم را تیز کردم و با شنیدن صدای کل کشیدن زنان و دختران، نقش زمین شدم و نتوانستم از جا بلند شوم. همسرم پرسید: چه شد؟ گفتم: دوباره فرماندهان و سرداران ما را زدند. دلیل کل کشیدن این افریطه‌های زمانه همین است.
تاریخ تکرار می‌شود. مگر در زمان اسرای شام، مردم شام با دیدن اسرای اهل بیت، کل نکشیدند و خوشحالی نکردند؟
از خدا بی خبرها به خودشان واگذار شده‌اند. پیگیر شدم و مطمئن شدم که دکتر لاریجانی عزیز ما به همراه پسر رشیدشان که دانشمند بود و عمری در گمنامی زندگی کرد و جمعی از بزرگان به شهادت رسیده‌اند.
با تکرار تاریخ، داستان دست بریده هم تکرار می‌شود. از دست بریده قمر بنی‌هاشم، سقای کربلا تا دست شهید سلیمانی و شهید رئیسی و الان هم دست شهید لاریجانی عزیز!
خدایا! شهدای ما به اعلی علیین رفته و به آرزویشان رسیده‌اند، ما را صبری زینبی عطا کن تا بر مصیبت‌ها صبور باشیم و دشمن شاد نشویم.
خدایا! به حق دست بریده منتخبین و برگزیدگانت:اللهم عجل لولیک الفرج.

-مرصع نوروزی

آقای مجاهدت

ما آدم‌ها گاهی همه چیز را وصل می‌کنیم به ظاهر و خودمان را عقل کل می‌دانیم و هی درباره کار و فعل آدم‌ها نظر می‌دهیم و چرا و چگونه بودن را به رخ می‌کشیم. در این دنیای پر رنگ و لعاب و گاهی آشوب و سیاست، همه را با حب و بغض جناحی نگاه می‌کنیم و غافلیم از اینکه پشت ظاهر شق و رق توی تلویزیون آدم‌ها ممکن است شخصیتی باشد آگاه به خیلی مسائل که نمی‌دانیم و درک نمی‌کنیم. مگر می‌شود خدا شهادت را الکی کادو پیچ کند و در دست کسی بگذارد. اما گاهی لازم است برای اینکه بدانیم معیار خدا با معیار ما آدم‌های عادی متفاوت است تاوان سختی بدهیم. حالا ما مانده‌ایم، فارغ از تمام جناح‌های سیاسی با شهادت شخصیتی که خلا وجودش برای انقلاب را معلوم نیست چگونه قرار است پر کنیم. گرچه بارها گفته‌اند و شنیده‌ایم که انقلاب قائم به شخص نبوده و نیست اما پر کردن خلا مردانی چون شما کار دست هر روزگاری نیست.

درست است شهادت برای شما چون لبخند شیرین اول صبحِ دیدن گل سرخ باغچه است اما ما جای خالیتان را همین الان وسط تمام تلاش‌هایتان و مجاهدت‌هایتان برای انقلاب حس می‌کنیم.زیاد نمیشناختیم‌تان اما همین زمان، وسط جنگ و آشوب و از دست دادن رهبر شهیدمان صحبت‌های مقتدرانه شما وقتی گفتید:« قلب ما را سوزاندند قلب‌شان را می‌سوزانیم» آب خنکی بود بر آتش دلمان. هی به به و چه چه کردیم که آفرین این است مرد انقلاب که چنین با ابهت می‌نشیند و بدون ترس سخن می‌گوید. شما عاقبت بخیریتان را با این جمله مهر تایید زدید: «إنی لا أری الموت إلا سعادةً و لا الحیاةَ مع الظالمین إلا برماً»
شهادت‌تان مبارک.

-پرنیا

بسم الله
از مراسم دفن پدر بزرگ آمده بودیم برای صرف افطار. همه‌ی سی‌صد چهارصد نفری که سر خاک بودند آمده بودند. جمعیت سالن را پر کرده بود. خدا خیر بدهد همه‌ی خانواده و اقوام دور و نزدیک را. فکرش را نمی‌کردم که برای تسلی ما بیایند.
این روزها جمعیتی اینطوری یک جا جمع بشوند خیلی خطرناک است. یکی از بزرگان شهر گفت که بهتر است میهمانان را زودتر مرخص کنید که بروند. خیلی خطرناک است. ممکن است هر لحظه حمله جدیدی آغاز بشود.
تو بین خداحافظی‌های خانواده از هم برای آخرین دورهمی ختم امسال؛ زن‌داداش از دور صدایم می‌زند و با نگرانی می‌گوید:” تو رو خدا این روزها از خانه بیرون نرو!” لبخند میزنم به حرفهایش. میگویم:” من که بیرون نمیرم کلا. همه‌ش خونه هستم خیالت راحت. فقط بعضی شب‌ها میرم راهپیمایی!” لبخندم را که با این حرفها میبیند بیشتر حرص میخورد و میگوید:” همینم نرو خطرناکه!”
درک می‌کنم نگرانی‌اش از چیست. هیچ کس دلش نمی‌خواهد خانواده‌اش را از دست بدهد. رنج دوری بینهایت سخت است. آن هم بعد از اینکه طی یک سال گذشته پدربزرگ ششمین نفری بود که از خانواده از دنیا رفت. سال خیلی بدی بود. شهادت تعداد زیادی از مردم و فرماندهان و رهبر عزیزمان و بزرگان کشور از یک طرف و درگذشت و شهادت فرزندان خانواده از طرف دیگر… واقعا سال بدی بود امسال. همه‌ی اینها را تند توی سرم مرور می‌کنم و با لبخند میگویم:” مگه چه اتفاقی میخواد بیافته؟ فوقش شهید می‌شوم. شکر خدا!” و دستهایم را به نشانه شکر بالا می‌آورم.
با صورتی که افروخته‌تر می‌شود می‌گوید:” آن وقت ما چکار کنیم؟” میگویم:” شکر خدا! اصلا گریه هم نکنید!” و خنده‌ام می‌گیرد از این جواب صادقانه خودم. جلو میروم و دست‌هایش را میگیرم و میگویم: “خودت که میدونی! من یکی از آرزوهام اینه که وقتی از دنیا رفتم من را تو پرچم کشورم بپیچند و ببرند. نگران چی هستی؟ هیچ اتفاقی نمی‌افتد. فوقش به آرزوی خودم می‌رسم.”
از پشت سرم دختر عمو صدا می‌زند و می‌گوید: “شهادت لیاقت میخواد. بیخود دنبالش نگردید به شماها نمیدنِش!” و جمعیت اطراف‌مان همگی می‌خندند از این دیالوگی که بین ما دخترها رد و بدل می‌شود.

واقعیت تلخ این روزها همین است که همه نگران هم هستند و شاید از رفتن به راهپیمایی هم را منع می‌کنند اما این تنها راه حفظ کشور است. خیابانی که برای جولان ضد انقلاب خالی شود فوری جنگ ی هری را به راه خواهد انداخت و کشور از داخل چند پاره می‌شود. اگر واقعا شهادت ما در راه حفظ وطن و اسلام رقم بخورد و بدن بی‌جان ما در پرچم ایران پیچیده شود؛ رستگاری دنیا و آخرت است. چی از این بهتر می‌تواند برای ما رقم بخورد؟
اگر شهادت هم نصیب ما نشود یک عالمه خیر دنیایی به‌مان می‌رسد که اولینش حفظ وطن است. از این راهپیمایی‌ها بعدها خواهیم دید که چقدر خیر و برکت نصیب ما شده و خواهد شد ان شاءالله.
بیاییدخیابان را تا پیروزی نهایی خالی نکنیم. تو اصول جنگ شهری باید منطقه را قبل از ورود به آن پاکسازی کنی. بیا تا پاکسازی کل کشور دست از این مبارزه‌ی خیابانی برنداریم.

-خاتون بیات