مرقومات جنگ

نمی‌شناسمش…
حتی یک کلمه هم با او، هم‌سخن نشده‌ام…
اما کل 62 شب او را در چهارراه دیده ام.
عبا و عمامه همیشه بر‌تن دارد.
وسط خیابان ایستاده و پرچم تکان میدهد و با صدای بلندش شعار میدهد.
یا در گوشه ای با دو سه تا جوان، که ظاهرشان امروزی است، نشسته و مشغول حرف زدن است.
این بین گاهی از موتوری هایی که با سرعت از کنارش میگذرند هم فحش می‌خورد.
بارها دیده ام که وقتی به او ناسزا می‌گویند، لبخندی میزند و حتی به خود زحمت جواب دادن هم نمی‌دهد.
حتما با خودش‌ می‌گوید:
هرکسی باید برای این مملکت یک‌جور کار کند دیگر؛ چه سرباز باشی، چه کارمند باشی، چه سپر شوی و یا حتی مثل من فحش هارا بخوری.
شاید همین فحش ها روزی دستم را بگیرند.
نمیدانم در سرش چه می‌گذرد، اما از او ممنونم، چون هر شب به خیابان آمده، هرشب با جوان هایی که خیلی از بزرگترهایمان حتی به آنها نگاه هم نمی‌اندازند، گرم می‌گیرد و صحبت می‌کند.
از او ممنونم که با اینکه سهمش از این مملکت فحش است، باز هم لبخند می‌زند و تبیین می‌کند.

فاطمه امینی نسب

روزش بود اما
روزش بود اما خودش نبود ، اینبار باید هدیه اش را با خود می بردم به همان جایی که شوقش را داشت روزی محل قرار ملاقات هایمان شود .
از ملاقات های عاشقانه گرفته تا ملاقات با دانش آموزان مدرسه و ….
خلاصه آرزویش همین بود .
آرزو…
برای او که اسمش را هم به عشق مولایش حسین بن علی ( علیه السلام) هم عوض کرده و از بیژن به حسین تغییر داده بعید نبود چنین آرزوی.
اینکه بخواهد دوره اش کنند ،زخمی اش کنند و داروخانه را برای عدم خرید پانسمان جهت تیمار زخمش را به آتش بکشند و حتی بیمارستان را هم محاصره کنند تا نتوانند گلوله را در بیاورند و نجاتش دهند.
آرزو داشت ، آرزوی حسین شدن و حسینی ماندن و حسینی رفتن را ،اما هرگز از اینگونه شهید شدن سخنی نگفته بود .
آخر به قربان لبخندهای آخرت بروم ؛ تو که دوست داشتی شهید شوی قبل از سی سالگیت باشد قبول ولی دیگر چرا اینگونه !
فکر دل و جان ما را نکردی!!
فکر نکردی که روزی هزار بار با دیدن لحظه لحظه ی درد کشیدن و خم به ابرو نیاوردنت کمرم می شکند!
فکر این را نکردی که دختران چطور با دیدن فیلم لحظه ی شهادتت بارها روح از تنشان جدا میشود و دوباره زنده می شوند !؟!
فکر این را نکردی که به حال و روز دانش آموزانت چه پیش خواهد آمد حسین!؟
باشد قبول !
پرچم را نگه می داریم اما ای کاش جسم بی رمقت دوام می‌آورد و می‌ماندی تا باهم پرچم را به دست صاحب اصلیش برسانیم….

روحت شاد معلم جان .
شفاعت یادت نرود آقا معلم…

فاطمه یحیی زاده بهجت پور

خاکریز

شب‌های تجمع بوی خاصی دارند؛ بوی قدم‌هایی که با تردید شروع می‌شود و با اطمینان ادامه پیدا می‌کند.
خیابان‌ها پر از آدم‌هایی است که فقط برای فریاد زدن نیامده‌اند؛ آمده‌اند تا یادشان نرود که هنوز به چیزی فراتر از خودشان وصل‌اند. پرچم‌ها بالا می‌رود، نه فقط در دست‌ها، که در دل‌ها.

اما آن‌سوی این هیاهو، جنگ دیگری آرام و بی‌صدا جریان دارد؛ جنگی در اتاق‌های کوچک خانه‌ها، پشت سفره‌های شام، لابه‌لای نگاه‌ نگران مادرها و سکوت‌ سنگین پدرها.
آن‌ها می‌ترسند؛ نه از فردا، بلکه از گم شدن فرزندان‌شان در دنیایی که ارزش‌ها را آرام‌آرام بی‌صدا عوض می‌کند. تمام تلاششان این است که بچه‌ها ریشه‌شان را فراموش نکنند، خودشان را گم نکنند.

و عجیب است که در میانه‌ی این همه نگرانی، بعضی نگاه‌ها به من گره خورده است.
مادرهایی که با صدایی آرام اما مطمئن می‌گویند: “از اینکه دخترمان با تو ارتباط گرفته، خیال‌مان راحت شده، وقتی کنار توست، انگار مسیرش روشن‌تر است.” انگار می‌دانند که آخر این راه، به خیر ختم می‌شود.

آن لحظه‌ها سنگین است؛ نه از غرور، که از مسئولیت.
می‌فهمم گاهی بودنِ آدم در زندگی دیگران، خودش یک سنگر است.
سنگری بی‌صدا، اما محکم.

✍ دریا

شاید دنیایی دیگر

تاریکی مطلق را تجربه کرده‌ای؟ از همان‌ها که در یک لحظه، انگار تمام ترس‌های عالم در دلت می‌ریزد و چهار ستون بدنت می‌لرزد و تمام وجودت، جوینده‌ی ذره‌ای روشنایی می‌شود. حتی اگر آن روشنایی به اندازه یک پرتوی ضعیف، از لای جای کلید روی در باشد.
آن لحظه که پرتوی کوچک را ببینی، چون تشنه‌ای خواهی بود که به چشمه رسیده است. خسته ولی امیدوار، با شادی‌ای عمیق در دل.
ولی من، در یازدهمین سحرگاه عشق بود که آن تاریکی مطلق را تجربه کردم. همان تاریکی که هیچ کورسوی امیدی ندارد. تاریک‌ترین مسیرِ بی‌بازگشتی به نام مرگ.
آن لحظه دلم می‌خواست دستی از ناکجاآباد بیاید، بر شانه‌ام بنشیند و گرم آن را فشار دهد. بعد از لحظه‌ای بگوید این تنها یک خبر دروغ بود. از همان خبرهایی که تنها کاربردش تبلیغ و گرفتن بازدید است. اما نه خبر دروغ بود و نه تاریکی غیر واقعی. همه چیز واقعی‌تر از آن بود که بتوان انکار کرد.
امروز، بیشتر از 2 ماه است که از آن واقعه می‌گذرد. نمی‌دانم حال و اوضاع دیگران چگونه است! اما این را می‌دانم که دیگر هیچ چیز مانند سابق نمی‌شود. نه ما، نه زندگی، نه دنیا و نه حتی ایرانِ جان.
اما می‌دانم که سرانجامِ این تاریکی، به نوری عالم‌گیر خواهد رسید. چرا که نورِ حقیقت هیچگاه تا ابد پشتِ ابرهای تاریک دروغ نخواهد ماند.
خیلی فکر کردم که اگر الان روبه‌روی دیوار کشوردوست بودم، چه می‌نوشتم؟ ولی تنها همین مصرع از شعر در سرم تکرار می‌شود:

خداحافظ ای داغِ بر دل نشسته

 غریب السلطنه

معلم شهید

میم مثل میناب
میم مثل معلمی که‌ درکلاس‌اش بوی شهادت باشد. به یاد آن معلمی که همیشه می گفت: باید خود را بسازیم.
معلمِ بی بدیلِ این سرزمین. نگاهم به جایگاه‌اش، نگاه شاگرد استادی است که باید برای درس‌هایش سر تعظیم کنم. معلمی که نه فقط با کلمات‌اش، که با تمام وجوداش، درس ایمان و اعتماد رادرقلب‌هایمان حک کرد. درمیان غبارِجنگ وسیاست درس«عزت»و«ایستادگی» را پاس کردیم. و امید است که:« وارثِ این راهِ پر افتخار باشیم»معلمی، سپس عاقبتمان شهادت.
رهبرشهید روزِ معلمت مبارک، معلمِ روح‌های ما.

✍ 🏻سمیه جنامی