مرقومات جنگ

رجز بخوان کودکم

دم سحر سراغ یکی از گروه مجازی می روم. برخی مادران از ترس و دلهره‌ی فرزندانشان با شنیدن صدای جنگنده‌ها نوشته بودند. یکی گفته بود بچه‌هایش از وحشت به او چسبیده‌اند. البته حق هم داشتند تحمل دیدن ناراحتی بچه‌ها دل بزرگ می‌خواست. یاد اتفاق همین چند روز پیش خودم در خیابان افتادم. دختربچه‌ی کوچک با کلاه و پلیور تنش شبیه عروسک زیبا شده بود. سن و سالش دوسال هم به نظر نمی‌رسید. در کنار پدرش، آرام آرام قدم برمی‌داشت. من به سرعت از کنارش رد شدم. احساس کردم پایم روی پای نحیفش رفت. حالم دگرگون شد. عذاب وجدان شدیدی دستم داد. به سمتش دویدم. روی زمین زانو زدم و او را محکم در آغوشم گرفتم. چندین‌ بار بوسیدمش و عذرخواهی کردم. پدرش هم که گویی انتظار چنین صحنه‌ای را نداشت با لبخند می‌گفت اشکالی ندارد. اما من هنوز دلم آرام نمی‌شد. دختربچه در سکوت نگاهم کرد. شاید هنوز زبان باز نکرده بود که از درد آخ بگوید و از خود دفاعی کند. یا حداقل به من بگوید حلالت کردم اشکالی ندارد.

دلم نمی‌آمد رهایش کنم اما چاره‌ای نداشتم. در حالی که هنوز دلم پیش او بود بالاخره بلند شدم. نمی‌دانم شاید حوادث روزگار مرا به بچه‌ها بیشتر حساس کرده بود. از همان زمان که با چشم خودم پیکر کودکان غزه را در رسانه‌ها دیدم تا همین جنگ اخیر کشور خودمان که هنوز ادامه دارد. همین چندروز تابوت پیکر مطهر ایلما، شهید سه‌ساله‌ی اهل امیدیه روی دستان مردم می‌چرخید و یا مجتبی نوزاد سه‌روزه که روشنای چشم فامیل بود.
‏ ‏
‏ برای من بی‌رحم‌ترین واژه، جنگ اپستینی‌ها است. چون خوراکشان در ترس و وحشت انداختن کودکان است. به بهانه‌ی اهداف نظامی، مدارس و مهدکودک و بانک جنین را هدف قرار می‌دهند. چون از نابودی نسل‌ها لذت می‌برند. شاید از راه دور با ترس و شهادت بچه‌های بی‌دفاع ما کمی آدرنالین خونشان بالا می‌رود.

اما این شیاطین، آنچنان در دور تسلسل باطلشان گرفتار شده‌اند که گویی نمی‌خواهند واقعیت‌ها را ببیند. نمونه‌اش همین تجمعات شبانه با حضور کودکانِ پرچم به دست این مرز و بوم که رجزخوانی‌هایشان سر به فلک کشیده شده است. به قول معمار کبیر انقلاب امام خمینی (ره) که فرمودند: «بکشید ما را ملت ما بیدارتر خواهند شد»

- زهرا خدری

امسال، در میانه‌ی “جنگ رمضان”، شاهد رشد شگفت‌انگیز دخترم بودم. آن غنچه‌ی کلاس دوم ابتدایی، نه تنها شکوفا شد، که چون نهالی کهن، ریشه دواند و تبدیل به لیدری مصمم گشت. با همان شور و هیجان کودکی، اما با صلابتی مثال‌زدنی، بلندگو را به دست می‌گیرد و شعارهایش، پژواک اراده‌ای پولادین است.
حتی اگر بلندگو هم نباشد، او رهبری‌اش را از دست نمی‌دهد. انگار که در وجودش، نیرویی نهفته است که در موقعیت‌های گوناگون، در دل سختی‌ها رخ داده.
آری، زندگی، صحنه‌ی نمایش دگرگونی‌هاست. هر موقعیت، هر چالش، نه تنها ما را می‌سازد، بلکه توانمندی‌های نهفته‌مان را آشکار می‌سازد و به ما می‌آموزد که چگونه در اوج افتخار، قامت راست کنیم و مسیرخود را رهبری کنیم. این همان معجزه انسان شدن است.

-صفیه گرجی

رمضان من… کجایی؟ کجایی که من تو را نفهمیدم؟درکت نکردم. این چه رمضانی است که در آن، صدای انفجارها بلندتر از صدای ربنا بود؟ هفده روز است که آسمان شهرهایمان، سرخ از آتش دشمن است. آمریکا… رژیم‌صهیونیستی… اسم‌هایی که مترادف‌اند با خون پدرمان، سردارانمان و کودکانمان، با اشک مادران و کودکانمان، با ویرانی خانه‌هایمان.
رمضان، ماه مهمانی خداست. ماه درک بندگی. اما من میان این همه بمب و موشک، میان این همه خبر تلخ، جز “نفهمیدن” چیزی حس نکردم. مثل همان عید غدیر که در تب دفاع، در جنگ 12 روزه معنایش را گم کردم. مثل رجب که در سایه‌ی کوتا(جنگ داخلی)، آب شد و رفت. انگار همیشه، دشمن، فرصت فهمیدن را از ما گرفته است.اما در همین جهنم آتش و خون، چیزی در دل من شعله می‌کشد که شاید قوی‌تر از تمام بمب‌های دشمن است. غرور. غرور مردان این سرزمین که ذره‌ای عقب نکشیدند. غرور سردارانی که جانشان را فدا کردند تا ناموس و وطن بماند. غرور رهبری که استوار، چون کوه، در برابر طوفان ایستاده و در جلوی به ظاهر ابرقدرتها لحظه‌ای سر فرود نیاورد.
دشمن می‌خواهد ما را در این غم و درد، در این “نفهمیدن"، غرق کند؛ اما نمی‌فهمید که از خاکستر این ویرانی‌ها، جوانه‌های غیرت و مقاومت است، می‌گویدمقاومت مردم ساخته هوش مصنوعی است،چه دشمن ابلهی که ورق را وارانه خوانده‌است.
امروز، روز بیست و هفتم رمضان است. ماهی که ناتمام ماند در کام ما. اما این ناتمامی، پایان قصه رمضان نیست. این زخمی که بر دل ما نشسته، داغ انتقامی شد بر سینه‌ی دشمن که او را به زانو در خواهیم آورد.
ما “نفهمیدیم” رمضان را، چون مشغول دفاع بودیم. مشغول اثبات این حقیقت که این سرزمین، با خون جوانانش، با استقامت مردمانش، هرگز تسلیم نخواهد شد.

پروردگارا
اگر شهادت، پایان این نبرد است، پس ما را در راه دفاع از دین و وطن، سربلند بپذیر. و اگر قرار است بمانیم، پس قدرت درک رمضان‌های آینده را، در سایه‌ی پیروزی و اقتدار، به ما عطا فرما.
این سرزمین، با غیرت مردمانش، با دعای مادرانش، و با رهبری چون امام خامنه‌ای، هرگز در برابر دشمنان خدا و بشریت، زانو نخواهد زد. دشمنان و همفکرانشان خوب بدانند ما برای دفاع از این خاک و دین، تا پای جان ایستاده‌ایم.
خداوندا!                                                                                                                                                                        این چه وداعی است؟ وداع با ماهی که تمام معنایش در دود بمب‌ها گم شده؟ وداع با تو، در حالی که دل‌هامان آکنده از خشم و حس انتقام از دشمن است؟ خشمی مقدس.
اگر قرار است سال دیگر رمضان را درک کنیم، پس بگذار در سایه‌ی اقتدار این ملت و در شام شکست دشمنانش باشد.
ما را در این راه، یا شهادت، یا پیروزی عطا کن. آمین.

-صفیه گرجی

چندین روز است که آسمان بوی باروت می‌دهد؛ اما امشب هوای ایران بوی آتش می‌دهد؛ آتش نبرد با خصم، آتش شادی و آتش فتنه.
چهارشنبه‌سوری است، رسم کهنه‌ی ما، یادگار دیرینه که می‌گویند یادآور شعف و زندگی است. اما این سال‌ها، آتش شادی‌اش گاه داغ بر دل می‌گذارد. هربار که صدای انفجار می‌آید، نمی‌دانیم در آن سوی صدا، خنده‌ای بلند شده یا کودکی دست بر سینه افتاده.
در همین شب‌هاست که دشمن، از دور، شعله‌ها را تماشا می‌کند و آرزو دارد این آتش به جان وطن بیفتد. سربازان تاریکی، همانانی که خاک و شرف را به سکه‌ای فروختند، می‌خواهند از خنده‌های ساده‌ی مردم، فتنه‌ای بسازند.
اما اینجا ایران است.
سرزمین مردمانی که یاد گرفته‌اند حتی در آتش بایستند، اما خاکشان را به دشمن نسپارند.
بگذار امشب آتش‌ها بتابد، اما نه بر دل مردم، که بر چشمان و جان دشمن.
لبخند بزنیم، اما با دل هوشیار. کشورمان، امنیتمان، غرورمان امانتی‌ست که باید از آن پاسداری کنیم.
این خاک، خانه‌ی ماست.
و هیچ آتشی، تا وقتی که ما بیداریم و بصیرت داریم، نمی‌تواند نور وجود جمهوری اسلامی ایران را خاموش کند.

-صفیه گرجی

کمکی‌ از جنس کودک کشی

خیلی سخت گذشت، چشمانم را که باز کردم تمام وجودم درد بود. دل توی دلم نبود چشم چرخاندم و به اولین پرستاری که دیدم ملتمسانه ندا دادم: «بچم؟» پرستار بخش زایمان برایش عادی بود، کم مادرِ تازه زایمان کرده‌ی نگران ندیده بود. آرامش میان صورتش را ریخت داخل صدایش و گفت:« بچت خوبه نگران نباش»
نگرانی وقتی از من دور شد که کودکم را در آغوش گرفته بودم. سعی می‌کنم به خاطر بیاورم تا وقتی حسین سه چهار روزه شد چندبار محکم در آغوشش گرفتم، پدرش چندبار بغلش کرد؟ بی‌خود دست و پا می‌زنم دلم برای پدری که کودک تازه به دنیا آمده‌ی خود را سیر بغل نکرده، خون است. پدرِ مجتبیِ سه چهار روزه تا آخر عمر چقدر برای این چیز‌ها حسرت بخورد؟
چقدر باید برای کمک هایی که از #عموترامپ خواستند تاوان بدهیم؟

-نرجس خرمی