مرقومات جنگ

از زمانی که ایران داغدار شد در حالی که یک چشم‌‌م خون بود و یک چشم‌م اشک، در تجمعات امیرچقماق شرکت کردم.
از ته دل شعارها را فریاد زدم و از عمق جان اشک ریختم؛
برای سیدمردی که توهین‌ها و تهمت‌ها را شنید
اما نشنیده گرفت.
همسر را از بعد از افطار راهی پایگاه و گشت میکردم و خود مشغول خواندن دعا میشدم.
صدای جنگنده و موشک به گوش میرسید من اما فقط گوش میکشیدم؛نه ترسی بود نه استرس.
خواهر و مادر همسرم اما آمار جنگنده و بمب‌ها را داشتند چرا که از پشت بام خانه شاهد و نظاره‌گر بودند.
خلأ رهبری، استرس به جانم انداخته بود و دعا دعا میکردم فردی شایسته و ولایت مدار رهبرمان شود.
شیطان در گوشم وز‌ وز میکرد “رهبرتان کسی میشود که شوکه میشوی”
و من درحالی که لعنت میفرستادم مشغول کارهایم میشدم یا بهتر است بگویم مشغول فکرکردن.
شهادت حضرت آقا آنقدر غیر منتظره بود که هر از آن انتظار ظهور مولا مهدی(عج) را داشتم و به این باور رسیدم که الان وقت سواشدن حق و باطل از همه.
و مدام میگفتم:"خدایا خودت عاقبت مارو ختم به خیر کن:)”
آن شب که میثم مطیعی بعد از خواندن دعای جوشن کبیر رهبر جدید را معرفی کرد،
خداروشکر،خداروشکر
ورد زبانم شده بود و حالا حس امنیت
حس عشق به وطن
حس بیعت با رهبر
در خیابان‌ها و میادین موج میزند.

ان‌شاءالله به زودی صدای أنا امام‌ المهدی به گوشمان برسد.

-عالمه سعادتمند

نور قرآن: راهی به سوی ایستادگی و شهادت

رهبر شهیدمان، با بصیرتی عمیق و نگاهی الهی، همواره بر اهمیت تلاوت قرآن تأکید می‌کرد. او بر این باور بود که حتی خواندن یک صفحه از این کتاب آسمانی در هر روز، می‌تواند روح و جان انسان را تغذیه کند و به او قدرتی مضاعف بخشد. قرآن، نه تنها یک کتاب مقدس، بلکه منبعی از حکمت و نور است که می‌تواند راهنمایی برای زندگی ما باشد.
شنیده‌ایم که ایشان در لحظه‌های پایانی زندگی‌اش، در حال تلاوت قرآن و با مشت‌های گره کرده، به شهادت رسید. این تصویر، نمادی از عزم و اراده‌ای است که قرآن در وجود او ایجاد کرده بود. او با تلاوت آیات الهی، نه تنها به کلام خداوند نزدیک‌تر می‌شد، بلکه به یک مرد مبارز در میدان عمل تبدیل شده بود.
قرآن، به ما می‌آموزد که باید در برابر چالش‌ها و مشکلات زندگی ایستادگی کنیم و با ایمان و عمل به آیات آن، به دنبال تحقق عدالت و حقیقت باشیم. این کتاب آسمانی، ما را به تفکر و تعمق در زندگی دعوت می‌کند و به ما می‌آموزد که چگونه می‌توانیم در مسیر درست گام برداریم.
ما باید ادامه‌دهندگان این راه باشیم و با عمل به آموزه‌های قرآن، نه تنها خود را به کمال برسانیم، بلکه در جامعه نیز تأثیرگذار باشیم. باید به یاد داشته باشیم که تلاوت قرآن تنها یک عمل ظاهری نیست، بلکه باید آن را در زندگی‌مان پیاده کنیم.
عمل به آیات قرآن، ما را به سمت رشد و تعالی سوق می‌دهد و به ما قدرت می‌دهد تا در برابر ناملایمات ایستادگی کنیم.
اگر هر روز ولو یک صفحه از قرآن را بخوانیم و آن را در زندگی‌مان به کار بگیریم. می‌توانیم ادامه‌دهندگان راه شهیدان و پیشوایان الهی باشیم و در مسیر حق و حقیقت گام برداریم.

-خدیجه فتاحی

جنگ خانگی
همان‌طور که چشم‌هایش را می‌مالد، زیر لب غر می‌زند:«چی شده باز؟ چرا نصف‌شب زنگ درو می‌زنن؟ برقِ زنگ که مفت نیست!»صدا آشناست، ولی برای اطمینان می‌پرسد:«شما؟»
و از پشت در صدایی می‌آید:«آبجی، باز کن دیگه!» در را که باز می‌کند، حیرت می‌کند. یکی یکی پله‌ها را بالا می‌آیند، و هرچه شمارش می‌کند تمام نمی‌شوند: عمه، شوهرعمه، دخترعمه، گاوِ عمه اگر جا می‌شد احتمالاً او هم همراه می‌آمد!

می‌گوید:«وااا، چه خبره؟ کاش لااقل یه تلفن می‌زدین! خودت نیستی فقط، کل طایفه‌تو آورده‌ای!»زن جوانی وسط راه‌پله جواب می‌دهد:«مگه خبر نداری؟ دوباره جنگ شده، ما هم جز اینجا پناهی نداریم.» صاحب‌خانه زیر لب می‌گوید:«جنگ شده؟ اینجا هم شده جبههٔ خانگی!»
اما چیزی نمی‌گوید، فقط کتری را روشن می‌کند و می‌گوید:«خب، از الان تا پایان جنگ، چای سبز و اعصاب خاکستری توی برنامه‌ست.» رخت‌خوابش را نصفه‌نیمه جمع می‌کند. خسته است، اما چاره‌ای ندارد.
هر روز که می‌گذرد، انگار خانه‌اش تبدیل به ادارهٔ خدمات عمومی شده.
صبح‌ها صف لباسشویی، عصرها صف حمام، شب‌ها هم صف سرویس بهداشتی که به‌طور قطع درش هیچ وقت بسته نمی‌شود!

گاهی همسایه در را می‌زند و می‌گوید:«ببخشید، صدای رادیو جنگ از خونه‌تون میاد یا صدای رخت‌پوشی؟»
و او فقط لبخند تلخی می‌زند و می‌گوید:«هر دو، رادیو و ماشین لباسشویی با هم هماهنگ پخش می‌شن!» اما بچه‌ها انگار اصلاً در این سیاره زندگی نمی‌کنند؛ وسط این شلوغی برای خودشان لیگ قهرمانان حیاط راه انداخته‌اند.
یکی توپ می‌زند، یکی داور شده، یکی هم هر پنج دقیقه می‌آید می‌پرسد:«خاله، چیزی برای خوردن ندارین؟»

یک هفته می‌گذرد. جنگ هنوز ادامه دارد.
چند نفر خداحافظی می‌کنند باچنان لحنی که انگار بعد از سفر مکه برگشته‌اند.
چند تا هم می‌گویند:«نمیشه هر روز خونهٔ کسی موند، بالاخره آدم شرمنده میشه.»
و او در دلش می‌گوید:«بالاخره یکی فهمید شرم چیه!»

اما بقیه همچنان می‌مانند؛ نان داغ می‌گیرند، روز را شب می‌کنند و مدام می‌گویند:«خدا از باعث و بانیش نگذره!»
او هم زیر لب می‌گوید:«منم از اون باعث و بانی که لباس چرک تولید انبوه می‌کنه، نمی‌گذرم!» و وقتی خانه کمی خلوت می‌شود،
صاحب‌خانه، مثل کسی که تازه از اسارت رها شده، نفس راحتی می‌کشد.
حتی یخچال هم صدای نفسش شنیده می‌شود.
انگار وسایل خانه هم در دلشان می‌گویند:«زنده‌ باد ایران، مرده‌ باد جنگِ بی‌پایان!»
-عاطفه نورصالحی

صبح که از خواب بیدار می‌شود با بی‌قراری دنبال چیزی می‌گردد. گمشده‌اش را که می‌یابد آرام می‌شود. بوسه‌ای بر پرچم می‌زند و تا شب یک دستش مشت شده و در دست دیگرش پرچم ایران قرار دارد که خیلی برایش ارزشمند است. با هر چه بازی کند، آن را رها نمی‌کند. افطار که می‌کنیم، لباس‌های خود و خواهرش را می‌آورد و پرچم ایران را، با دستان کوچکش تکان می‌دهد و با زبان کودکانه می‌گوید: مامان بِئیم مَ قَ اوکو ( مامان بریم مرگ بر امریکا بگیم)
در خیابان همراه با جمعیت شعار می‌دهد: م ق اوکو و زیر لب زمزمه می‌کند ایشادّا( ان‌شاءالله)
و هر شب پس از پایان مراسم با گریه راضی می‌شود که به خانه برگردیم. دوست دارد در همان خیابان بماند و شعار دهد.

-اعظم شیخی

باسمه تعالی
در این جنگ رمضان اصلا دست و دلم به نوشتن نمی‌رود. به خودم می‌گویم از چه بنویسم همه در صحنه‌ایم و همه چیز را می‌‌بینیم و لمس می‌کنیم دیگر نیاز به گفتن نیست.
در این ایام از اضطراب‌هایی که دارم با هر صدایی دلم می‌ریزد و تپش قلب به سراغم می‌آید. از صدای در همسایه تا گاز ماشین و موتور‌های عبوری و حتی جیغ و داد بچه‌ها در کوچه بگیر تا صدای کاسه و بشقاب‌ها که بهم برخورد می‌کنند.
با دیدن عکس آقا جان اشک‌هایم جاری می‌شود و با شنیدن صدایشان داغم تازه می‌شود. حیف که بیشتر نشستم به صحبت‌هایشان گوش کنم و تصویرشان را زنده تماشا کنم. کاش زودتر می‌فهمیدم که چقدر دوستش دارم. چقدر دیر دیر دیر.
ظرفهای داخل سینک از صبح شلوغ کرده‌اند و مدام سر و صدا راه می‌اندازند و من از توهم جنگنده از جا می‌پرم.
می‌دانم که این روزها می‌گذرد ولی دارد سخت می‌گذرد.
کاش اسرائیل را فتح زمینی می‌کردیم و این قائله زودتر تمام می‌شد. به بچه‌ها قول داده‌ام یکبار که خواستیم برویم کربلا و نجف از همان جا به فلسطین ببرم شان تا مسجدالاقصی را از نزدیک ببینند. بچه‌ها هم قول انگشت کوچک از من گرفتند تا مهر تایید خورده باشد.
دل خودم که روشن است که چنین روزی می‌رسد.
تازه به همسرم گفتم حتما باید زمینی برویم حج تا از دیدنی‌های مسیر سوریه لذت ببریم. همسرم با خنده می‌گوید خانم احساس نمی‌کنی کمی فشار و استرس جنگ روی برنامه ریزی و زمان بندی‌ات تاثیر گذاشته است.
می‌گویم من شهید بشم ولی آن روز برسد.
کاش برسد روزی که با بچه‌ها از بازار فلسطین زیتون و روغن سوغاتی بخریم و خوش خوشان سوار اتوبوس شویم.

-حلیمه اکبری