مرقومات جنگ

ملت بیدار است

ملت بیدار است؛ فریادی آرام در جان کوچه‌ها، نغمه‌ای از وحدت در گام‌های مردمانش. خیابان‌ها از عشق لبریزند، پرچم‌ها چون شاخه‌های امید در دست زنان، مردان و فرزندان می‌رقصند.شعارها ندایی است از ایستادگی و نگاه شب زنده‌داران، مشتی از ایمان. ملت بیدار است و بیداری‌اش چون موجی، دشمن را از سواحل غرور خویش عقب می‌راند.

اما بیداری در سکوت نیز جاری است. در دستان پینه‌خورده‌ی مغازه‌داری که تا نیمه‌شب چراغ دکانش را روشن می‌گذارد، تا نیاز مردمی که برمی‌خیزند، بی‌پاسخ نماند. در چهره‌ی پرسنل پمپ‌بنزینی است که شب‌های طولانی را با لبخند می‌گذراند تا سوخت حرکت ملت را فراهم کند. در کارگری است که پیچ آخر را می‌چرخاند، تا ماشین تولید در بحبوحه‌ی سختی‌ها خاموش نشود.

بیداری در بیمارستان نیز تپش دارد؛ در نبض پزشک و پرستاری که شب را با عشق به صبح رسانده‌اند و برای ماندن ایران، از خواب و آسایش دست شسته‌اند. آن‌کس نیز که کارش جز دعا و تسبیح نیست، در سنگر ایمان خویش ایستاده است. او با آرامش دل، سدّی از نور در برابر تاریکی دشمن می‌سازد و در خلوت شب، نوری پنهان در دل زمان می‌افکند. او نیز به سهم خود بیدار است. این بیداری همچون رودخانه‌ی ایمان، از هر خانه و هر دل جاری است. از بازار گرفته تا مرز، از کارخانه تا مسجد، از فریاد تا نماز نیمه‌شب، همه به هم پیوسته‌اند، همه در میدان‌اند.                                                                                                                                                                           ملت ما بیدار است و این بیداری سرانجام، به صبحِ ظهور گره خواهد خورد. شبی که چراغ انتظارش از ایمان همین مردم روشن می‌ماند.    اللهم عجّل لولیک الفرج؛

-مریم قپانوری

تصویر

چشمانم را بستم و تصویر صحنه‌ای که تعریف می‌کرد درون سرم مجسم شد؛ گریه و لرزش دختر 8 ساله در آغوش مادر و شعله‌های که تا آسمان می‌رفت و صدای جیغ و فریاد.
با خودم گفتم:«چقدر خوب که مادرش بوده. بغلش کرده تا آرام شد. آغوش مادر بهترین وسیله آرامش بچه‌هاست.»
یک لحظه دلم گرفت. خیلی تلاش کردم صحنه دیگر را خوب مجسم کنم. صحنه ترس، گریه، فریاد و دویدن دخترانی که مادری نبود تا آرامشان کند. درون گوشش زمزمه کند:«نترس عزیزم. من اینجام. چیزی نیست.»
با خود اندیشیدم، وقتی صدای وحشتناک انفجار را شنیدند چه حسی داشتند؟
زمانی که آجرها روی تنشان می‌ریخت به چه فکر می‌کردند؟
آیا مرگ دوستانشان را دیدند؟ بدن‌های خونی و تکه‌تکه شده‌ی آنها را ؟
تصورش خیلی خیلی سخت است؛ اما تصور وجود چنین قاتلانی مشکل تر.

دختران مدرسه میناب که به دست پست‌ترین انسان‌های روی زمین کشته شدند و حقیر تر از آنها کسانی که به این ظلم راضی و خشنود بودند.

-خانی

امروز 22 رمضان است. دوازده روز پیش، درست روز دهم رمضان، آمریکا پدرمان را زد. رهبر عزیزمان آیت‌الله خامنه‌ای را همراه خانواده‌اش در محل کارش به شهادت رساندند.
دوازده روز است که آسمان ایران، جولانگاه دیوانگان افسار گسیخته تاریخ شده است، دوازده روز است که دلها آتش گرفته، اما دوازده روز است که غیرت علوی در رگهایمان جوشیدن گرفته.

مگر نمی‌دانند بچه‌های این سرزمین همه شیرند؟ مگر نمی‌دانند که الگوی ما امیرالمؤمنین علی (ع) است؟ همان مردی که در اوج قدرت، فرمود: “به خدا سوگند اگر هفت اقلیم را با آنچه زیر آسمان‌هاست به من بدهند تا پوست جوی را از دهان مورچه‌ای به ناروا بگیرم، چنین نخواهم کرد". ما فرزندان همان مکتبیم. ما از تبار شیری هستیم که هرگز سر تسلیم فرود نیاورد.

رهبرمان را زدند تا بگویند تمام شد. کور خوانده‌اند. پدر رفت، اما پدرانِ بسیارند. در مکتب علی (ع)، هر کودک دلبند ما، حیدر شدن را از گهواره می‌آموزد. هر جوان این مرز و بوم، در رگ‌هایش غیرت مالک اشتر جاری است. هر پیر ما، یادگار دوران جنگ و حماسه‌است.

ما مردم، همان صاحبان اصلی این کشور و این انقلاب. امروز همه یکپارچه ایستاده‌ایم. نه از سر هیجان، که از سر معرفت. ما خوب می‌دانیم که وقتی سپاه علی در برابر معاویه صف می‌کشد، درگیری داخلی یعنی خیانت. امروز چشم دوخته‌ایم به دشمن اصلی، به آن کسی که دستش به خون پدرمان و کودکانمان آلوده است.

اما تاریخ را خوب به خاطر می‌سپاریم. ما قصه لیلةالهریر را خوانده‌ایم. آن شب که پیروزی نزدیک‌الوقوع سپاه حق با حیله و نیرنگ به شکست انجامید. آن شب که اشعث‌بن‌قیس‌ها با سازش‌کاری، فتح را به شکست تبدیل کردند. امروز نیز اگر کسی از سر نادانی یا خیانت بخواهد ما را از خون پدرمان منصرف کند، بداند که با شیران خدا روبروست.

فعلاً دست روی ماشه‌ایم برای دشمن اصلی. فعلاً یکصدا فریاد انتقام سر داده‌ایم؛ اما پس از پیروزی کامل، پس از آنکه معاویه زمان را سر جای خود نشاندیم، آنگاه به سراغ ریشه‌های فتنه خواهیم رفت. قصه ما با ابوموسی‌های میدان تمام نمی‌شود. آنها فقط نوک پیکان بودند. ما سراغ ریشه می‌رویم، سراغ همان اشعث‌بن‌قیس‌های پشت پرده که سال‌هاست فتنه می‌کارند و خود در سایه‌اند.
ما از خون پدرمان نمی‌گذریم. این را خوب به خاطر بسپار. این را بنویس بر سنگ قبر همه دشمنان که: “اینجا ایران است. اینجا ام القری جهان تشیع است. اینجا فرزندان علی (ع) نفس می‌کشند و تا آخرین قطره خون ایستاده‌اند.”

امروز پدرمان را زدند، اما هزاران پدر از خاک برمی‌خیزند. امروز چراغی خاموش شد، اما هزاران چراغ از این شعله فروزان روشن خواهد گشت. راه ادامه دارد. راه روشن است. راه، راه علی (ع) است و پایان آن، جز پیروزی نیست.

-صفیه گرجی

فقط خدا

خودمانیم آدم گاهی به خدا هم حسودی‌اش می‌شود. به اینکه بنده‌های خوبی مثل شما دارد. آدم‌هایی که با زبان روزه ساعت‌ها با پای پیاده شهدا را بدرقه می‌کنید. افطار کرده یا نکرده می‌ریزید توی خیابان‌ها، زیر باران بمب‌ها و جولان پهبادها شعار می‌دهید. با واژه‌هایتان دهان یاوه‌گویان را خرد می‌کنید و به دشمن فرصت نفس کشیدین هم نمی‌دهید. حق داشتید؛ شما اهل کوفه نبوده و نیستید. شما، قرص و محکم پشت ولیتان ایستاده‌اید. از سرما و گرما ناله نمی‌کنید. با تهدیدها وا نمی‌دهید. گول حرف‌های خوش و آب‌رنگ را نمی‌خورید. تطمیع نمی‌شوید. اینجا وسط میدان، شما در نهایت بصیرت و یقین هستید.

شما دست گذاشتید در دست آن‌هایی که چشمشان دنبال بهشت خدا هم نبوده و نیست. کسانی که ورد زبانشان “لا نرید منکم جزاء و لاشکورا” است. با خدا معامله کرده‌اید بر سر جان و مال و فرزندانتان. خودمانیم کجای دنیا، خدا بنده‌‌هایی مثل شما دارد؟ کجا آدم‌ها اینطور پای خدا و دینش ایستاده‌اند؟ این روزها خدا حق دارد به شما فخر بفروشد پیش فرشته‌هایش، به داشتن بنده‌های خوبی مثل شما.

-فقیهی

بسم الله
روزی چند بار سفره‌ی غم دلم را باز می‌کنم و مثل مادرهای فرزند از دست داده مویه می‌کنم و اشک میریزم.
سی و هفت سال این مملکت را مثل دسته گل نگه داشتی. هر جور حرف نامربوط بود مردم نمک نشناس نثارت می‌کردند حرف نمی‌زدی و خم به ابرو نمی‌آوردی و باز می‌گفتی اینها بچه‌های ما هستند.
سی و هفت سال ما را خیلی قشنگ تربیت کردی. ما احساس شکست نداریم. احساس سرافکندگی نداریم. احساس ناتوانی و ترس نداریم. ما الان که شما نیستید محکم تو میدان ایستاده‌ایم. حتی نبودن‌تان باعث نشد دست و پای خودمان را گم بکنیم و کشور را از دست بدهیم.
سی و هفت سال مملکت را آباد کردی و ساختی. با دست خالی و فقط با اعتماد کردن به جوانهای این مملکت. چهل سال پیش تو جنگ عراق ما هیچی برای دفاع از خودمان نداشتیم اما الان موشک خیبرشکن داریم. فتاح داریم. خرمشهر داریم. فن‌آوری هسته‌ای نمی‌دانستیم اصلا چی هست؟ اما الان ما قدرت هسته‌ای علمی در جهان هستیم. اصلا دنیا تو کف تولد نوزادان و افتخارات موسسه رویان ما مانده! همه اینها و بیشتر از اینها را شما برای ما رقم زدی!
اصلا تو این مملکت یک روز بد نداشتیم. دلمان به بودن‌تان گرم و محکم بود. مملکت امنیت و آرامش داشت. هر فتنه که می‌شد یک سخنرانی شما آب روی آتش بود. ما به هیچ چیز توی دنیا احتیاج نداشتیم تا شما را داشتیم. سر خوش و مست بودیم از خوشی زندگی و با خیال راحت دنبال تبلیغ اسلام تو کشورهای دیگر دنیا می‌رفتیم.
ما با شما روزگار خوش داشتیم. شما مملکت را مثل دسته گل نگه داشته بودید. دنیا الان که نیستید دارد جای خالی شما را احساس می‌کند و قدرت شما را در این کشور می‌بیند. ما با شما آرامش داشتیم. سکینه‌ی قلب شما بود که تو سرتاسر کوچه‌های این مملکت پهن می‌شد و آرامش تو خانه‌های ما هم سرازیر می‌شد.دنیا مانده تا بفهمد ما چه چیزی را از دست داده‌ایم بدون شما! ای #رهبر_شهیدم

-خاتون بیات