مرقومات جنگ

عهدنامه‌ی فرزندان خرد با پیر بصیرت
در سالروز معلم و میقات شهادت

ای آموزگار ایثار و ای پدر مقتدر معنا؛ امروز در سالروز شهادت آن معلم مخلص، تو خود به عالی‌ترین مقام معلمی رسیدی و با خون خویش، آخرین درس «اخلاص» را تصحیح کردی. من در برابر پیکر مطهر آرمان‌هایت ایستاده‌ام و با خدای تو عهد می‌بندم:

1. در ساحت اعتقاد و مذهب:
عهد می‌بندم که «توحید» را نه در کتاب‌ها، که در استقامت تو جستجو کنم. تو به ما آموختی که ولایت، ریسمان اتصال زمین به آسمان است. سوگند می‌خورم که جانماز بصیرتم را با عطر ولایت‌مداری معطر نگاه دارم و در هیاهوی فتنه‌ها، قبله‌نمایم تنها به سمت اشاره‌ی انگشت تو باشد.

2. در ساحت ارق ملی و سیاسی:
عهد می‌بندم که خاک این سرزمین را، که تو با سرانگشتان تدبیرت از گزند اهریمن حفظ کردی، با خون خویش پاس بدارم. در سیاست، پیرو آن «دیپلماسی عزتی» باشم که تو بر بلندای جهان فریاد زدی. دشمن بداند که اگر خورشید ما را به زعم خویش خاموش کرد، اکنون هزاران ستارۀ دنباله‌رو در آسمان ایران روییده است.

3. در ساحت فرهنگ و آموزش:
ای معلم شهید، عهد می‌بندم که سلاح قلم را زمین نگذارم. فرهنگ «ما می‌توانیم» را که تو در جان ما نهادینه کردی، به نسل‌های بعد منتقل کنم. من دخترانم و فرزندان این مرز و بوم را چنان بپرورم که هر کدام، کتابی ناطق از حماسه‌ی ایستادگی تو باشند.

4. در ساحت اقتصاد و جهاددمعیشت:
عهد می‌بندم در جبهه‌ی «جهاد اقتصادی»، با قناعت علی‌وار و همت مالک‌گونه، سد تحریم‌های ظالمانه را بشکنم. رزق حلال و تکیه بر توان داخلی را که ورد زبان تو بود، سرلوحه‌ی زندگی قرار دهم تا استقلال این مرز و بوم، لرزه بر اندام مستکبران بیندازد.

ای عزیزسفر کرده؛حافظ در سوگ تو و عهد ما چنین می‌سراید:
«مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست/ که به پیمانه کشی شهره شدم روز الست»
«من همان دم که وضو ساختم از چشمه‌ی عشق/ چارتکبیر زدم یکسره بر هر چه که هست»
آقاجان! تو رفتی اما راهت، مانند بیت‌الغزل‌های حافظ، بر سینه‌ی تاریخ حک شده است. ما با تو عهد بسته‌ایم و «شرط اول قدم آن است که مجنون باشیم». ما تا آخرین قطره‌ی خون، بر این عهد استوار می‌مانیم تا پرچم این نهضت را به صاحب اصلی‌اش برسانیم.
ثبت است بر جریده‌ی عالم، دوام ما…

✍️ زهرا مرادقلی

ادامه »

نامه‌ای به دخترانم

دختران نازنینم، شکوفه‌های باغ زندگی‌ مادر؛
امروز که قلم در دست من می‌لرزد و واژه‌ها با طعم اشک بر صفحه کاغذ می‌نشینند، می‌خواهم از خورشیدی برایتان بگویم که غروبش، آسمان جانمان را به آتش کشید. می‌خواهم از «رهبر شهیدمان» بگویم؛ آن معلمی که نه با گچ و تخته، که با تار و پود جانش، الفبای عشق و استقامت را به ما آموخت.
عزیزانم، او برای ما تنها یک رهبر نبود؛ او «پدری معنوی» بود که سایه سار بلندش، امن‌ترین پناهگاه در توفان‌های روزگار بود. او همان کوه استواری بود که رودهای جاری ایثار از دامانش سرچشمه می‌گرفت و بیاناتش، همچون نسیم سحری، غبار ناامیدی را از چهره دل‌ها می‌زدود.
دخترانم، او کسی بود که در عصر آهن و تزویر، «اخلاص» را دوباره معنا کرد. او اولین جان‌فدای حرم حقیقت بود که پیشانی بر خاک گذاشت تا ما سر بلند کنیم. بیانات او برای ما صدف‌هایی پر از مروارید بصیرت بود؛ هر جمله‌اش چراغی بود که در شب‌های تاریک فتنه‌، راه را از بیراهه نشان‌مان می‌داد. حافظ چه خوش می‌گوید:
«در این شب سیاهم گم گشت راه مقصود
از گوشه‌ای برون آی ای کوکب هدایت»

اکنون او به آرزوی دیرینه‌اش، به وصال سرخ شهادت رسیده و در آغوش معبود آرام گرفته است. اما گوش بسپارید؛ طنین صدای او هنوز در رگ‌های زمان جاری است.
فرزندانم، پاره‌های تنم! از شما می‌خواهم که میراث‌دار این داغ باشکوه باشید. نگذارید پرچمی که او با دست‌های مطهرش برافراشت، لحظه‌ای بر زمین بماند. راه او، راه عزت است؛ راه نگاه به افق‌های دور و نترسیدن از تشر اهریمن. از شما می‌خواهم زینب‌وار، پیام‌آور خون پاک این معلم شهید باشید.
بخوانید و بدانید که:
«هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریده عالم دوام ما»

دخترانم، نفیسه زهرا و هانیه زهرا من (و تمام دختران ایران من)؛ قد برافرازید و با سلاح علم و عفت و بصیرت، دنباله‌رو مسیر خورشیدی باشید که هرگز غروب نمی‌کند. من، به عنوان مادر شما، آرزو دارم که روزی تاریخ بنویسد: «اینان رهروان همان رهبری هستند که جان داد تا حقیقت زنده بماند.»
دوستدار و دعاگوی شما،
مادر.

✍️ زهرا مرادقلی

امتداد نور در هندسه‌ی قلب‌ها

​استاد شهیدم! پیر جهان‌دیده‌ی ما!
دلتنگی، کلمه‌ی کوچکی است برای توصیف زخمی که از فراقت بر جگر عالم نشسته است. تو تنها معلم ما در خانه‌های گرم ایران نبودی؛ تو آن آفتاب بلندبالایی بودی که سایه‌ات بر سر تمام اقوام و ملل پهن شده بود. از بلوچ و کرد و ترک و لر سرزمینم بگیر تا آن جوانی که در خیابان‌های نیویورک، زیر باران تبلیغات سمی، ناگهان بوی «حقیقت» به مشامش رسید.

استاد جامع‌الابعاد من!
یادت هست؟ روزی که از ایوان بلند بصیرت، نامه‌ای برای جوانان آن سوی اقیانوس‌ها نوشتی؟ تو با همان انگشت اشاره‌ای که لرزه بر اندام مستکبران می‌انداخت، واژه‌هایی از جنس نور بر صفحه‌ی تاریخ پاشیدی. آن نامه، نه یک متن سیاسی، که یک «فصل بارانی» بود در کویر اندیشه‌ی غرب. تو به آن‌ها یاد دادی که حقیقت را نه از قاب‌های شیشه‌ای دروغ، که از زلال سرچشمه‌ی وحی جستجو کنند. تو برای تمام آزادی‌خواهان جهان، الگو نبودی؛ تو خود«معیار» بودی.
تو به آن‌ها که در غبار دروغ رسانه‌ها راه را گم کرده بودند، فرمودی: «شما در سمت درست تاریخ ایستاده‌اید.» این جمله، تنها یک تشویق نبود؛ این یک «حکم ولایی» بود که مرزهای جغرافیایی را در نوردید و به تمام آزادی‌خواهان جهان هویت بخشید. تو ثابت کردی که استادی‌ات، محدود به جغرافیای ایران نیست؛ تو معلم تمام جان‌هایی هستی که زیر بار ظلم، قد خم نکرده‌اند.
استاد فداکارم!
تو برای ما «جان‌فدا» بودی؛ آن‌قدر که تمام ثانیه‌های عمرت را در طبق اخلاص گذاشتی تا چراغ «استقامت» خاموش نشود. تو جامع‌الابعادی بودی که در یک دست، کتاب تعلیم و تربیت داشتی و در دست دیگر، ذوالفقار حیدر؛ هم برای حقوق زن و قداست مادر اشک می‌ریختی و هم در برابر گرگ‌های بین‌المللی، سد سدیدی بودی که هیچ تیغی بر آن کارگر نمی‌افتاد.
حالا که رفتی، داغ تو در سینه‌ی هر آزاده‌ای، چه در قلب تهران و چه در قلب واشینگتن، شعله‌ور است. ناباوری ما از جنس یتیمی زمین است. داغ تو جگرسوز است، چون تو فقط رهبر یک کشور نبودی؛ تو «وجدان بیدار بشریت» بودی در روزگار خواب‌زدگی.
روی «دیوار‌کشوردوست» با قلمی که از جوهر اشک و غیرت پر شده، حک می‌کنم:
«استاد! داغ تو تا قیام قیامت در رگ‌های ما می‌جوشد. تو به ما درس ایستادگی دادی و به جوانان دنیا، درس حقیقت‌جویی. ما شاگردان فدایی تو، اجازه نخواهیم داد آن نامه‌ای که برای بیداری جهان نوشتی، در بایگانی تاریخ بماند. ما آن را با خون خود امضا می‌کنیم و تا فتح قله، تا رسیدن به حاکمیت مطلق حق، دست از علمداری برنمی‌داریم.
تو نرفته‌ای
تو در مشت‌های گره‌کرده‌ی هر جوانی که در آن سوی مرزها علیه ظلم فریاد می‌زند، تکثیر شده‌ای.»

✍️ زهرا مرادقلی

گزارشی از تضادها در قلب آوار

آن روز در قالب دو گروه جهادی، راهی منطقه‌ای شدیم که هدف حملات موشکی قرار گرفته بود. در حال بررسی ویرانه‌ها بودیم که صدای فریادهای زنی از آن سوی خیابان، آرامش کار را به‌هم ریخت. بانویی با ظاهری که گویی تحت تأثیر رسانه‌های بیگانه بود، به محض دیدن روحانی گروه ما، شروع به پرخاش و توهین کرد. او با فریادهای بلند و جیغ‌های بنفش، سعی داشت توجه مردم را جلب کند و فضایی متشنج ایجاد نماید.
در همان حال، به جوانی که مخلصانه مشغول آواربرداری و تعمیر خانه‌ها بود، هجمه برد و او را مورد ضرب و شتم قرار داد. جالب آنکه به محض آن‌که جوان می‌خواست با سخن از خود دفاع کند، زن با مظلوم‌نمایی فریاد می‌زد: «بیا من را بزن!» ما در بهت و حیرت، شاهد زنی بودیم که در یک دست، دست طفل زیر سه ساله‌اش را داشت و با دست دیگر، به کسانی که برای کمک آمده بودند، اهانت می‌کرد.
او با لحنی تند مدعی بود که خانه‌اش ویران شده و جایی برای ماندن ندارد. اما وقتی به اصرار او وارد خانه‌اش شدیم، شوکه شدیم؛ تمام وسایل منزل، لوکس، گران‌قیمت و کاملاً سالم بود. تنها دیوار مستر اتاق ریخته و ترکی هرچند بزرگ ولی جزئی بر دیوار اتاق خواب نشسته بود. همسرش نیز، بی‌تفاوت به غوغای بیرون، همراه با فردی به نظر می‌رسید در حال تنظیمات ماهواره بود و با لحنی طلبکارانه گفت: «شما پول می‌گیرید که خانه‌ی ما را درست کنید!» او نیروهای جهادی را که با کمترین امکانات و گاه با یک وعده غذا کار می‌کردند، خدمه‌ خویش می‌پنداشت.
کمی آن‌طرف‌تر، محل اصلی اصابت موشک‌ها بود؛ جایی که چندین ساختمان مسکونی و کلانتری به کلی تخریب شده بودند. اگرچه اکثر مردم محله را تخلیه کرده بودند، اما شش نفر که پناهی نداشتند و یا به نقطه زنی اسرائیل و آمریکا اعتماد داشتند، در یک ساختمان پنج‌طبقه مانده و زیر آوار کینه دشمنان گرفتار شده بودند.
دردناک‌تر از تخریب ساختمان‌ها، تحلیل برخی از اهالی بود. شخصی می‌گفت: «چون اسرائیل و آمریکا نقطه‌زن هستند، حتماً این موشک‌ها اشتباهی به اینجا خورده است!»
آن روز از این حجم انکار حقیقت، غصه‌دار شدیم. چطور ممکن است کسی چندین موشک را که در دو مرحله شلیک شده، اشتباه فرض کند؟ افسوس که اجازه نداشتیم از تضاد‌ آن خانه‌ی لوکس و آن ادعاهای پوچ فیلم‌برداری کنیم تا همه ببینند ایثار جهادی در برابر چه نگاه‌های ناسپاسی قد علم کرده است. هرچند که این افراد، در برابر دریای معرفت مردم، اقلیتی بیش نبودند.

✍️ زهرا مرادقلی

ادامه »

سهمی برای من
فایل صوتی عزت‌نفس را پخش می‌کنم. چشمانم را می‌بندم تا ذهنم میان واژه‌هایش شناور شود.
به آن‌جایی می‌رسد که از دعا و توسل می‌گوید؛ همان‌جا دلم می‌لرزد. نسیمی از سوی آسمان به قلبم می‌وزد و عطر شما را با خود به همراه می‌آورد.
یاد شما آرام می‌آید و گوشه‌ی ذهنم می‌نشیند؛ شما که به ما یاد دادید وقتِ عجز و گرفتاری، با “فتح، توسل و صحیفه” دست به دامان خدا شویم.

دست خیالم را می‌گیرم و می‌برمش تا “کشور دوست” درست مقابل دیوار بتنی. این‌جا برایمان شده زیارتگاهی از جنس نورو امید. دقیقا شبیه وقتی که در مقابل ضریح امام رضا می‌ایستم، خودم را گم می‌کنم. نه اشک پا به پایم می‌آید و نه واژه‌ها.

اما من دلم می‌خواهد در عالم شاگردی، از شما درخواستی داشته باشم. خودم را جمع و جور می‌کنم. جلو می‌روم، سهم کوچکی از آن دیوار را برای خودم برمی‌دارم و می‌نویسم: “آقا، می‌شه حُرّ شما باشم؟ می‌شه دستم رو بگیرید تا از اونایی نباشم که باطن‌شون جهنمیه؟ می‌شه دعام کنید که دعاهام واقعاً دعا باشه و بتونم حق عبودیت رو درست ادا کنم؟”
✍ 🏻میم^_^نون