مرقومات جنگ

شهادت در آستانه‌ی قدر

🔷 جهان، صحنه‌ای از تقارن رویدادهاست؛ حوادث در بستر زمان تولد می‌یابند و در آغوش لحظه‌ها معنا می‌گیرند. انسانِ جویای معنا، اگر چشم بر این تقارن‌ها گشاید، در ورای آن تدبیر و حکمتی را می‌یابد که از عالم ظاهر فراتر است. در این میان، تقارنِ شهادت رهبر فرزانه انقلاب، امام خامنه‌ای شهید، با شب‌های قدر و ایام شهادت مولای متقیان حضرت امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام، از نشانه‌های الهی است که دل‌های اهل اشارت را به تأملی عمیق فرا می‌خواند؛ تأملی در پیوند میان قدر، ولایت و سرّ هدایت در عالم.

🔷 شب‌های شهادت امیر مؤمنان علیه‌السلام، همان شب‌های محتمل قدرند؛ شب‌هایی که در آن تقدیرها نوشته می‌شود و سرنوشت‌ها رقم می‌خورد. در روایت، از حضرت فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیها به عنوان حقیقت شب قدر یاد شده است؛ یعنی شناخت آن بانوی مقدس، راهی است به شناخت حقیقت شب قدر. این تعبیر، پرده از پیوندی لطیف میان معرفت فاطمی و فهم راز تقدیر برمی‌دارد. کفویت و یگانگی وجودی میان حضرت مولا و صدیقه کبری سلام الله علیهما، که هر دو از شعاع یک نورند، بر این راز می‌افزاید: هر جا شب قدر است، پرتوی از نور فاطمی تابیده، و هر جا نور علی است، حقایق قدر آشکار می‌گردد.

🔷 اهل دل دانسته‌اند که توسل به سرّ فاطمی در گشایش امور و رفع تنگناها، از مجرب‌ترین توسلات است؛ چنان‌که سردار عارف شهید حاج قاسم سلیمانی، در سخت‌ترین لحظاتِ جهاد، از آن حضرت به عنوان پناهگاهِ روح مجاهدین یاد کرده است:
«ما هر وقت در سختی‌های جنگ فشارها بر ما حادث می‌شد، وقتی به‌صورت بسیار مضطری هیچ‌کاری ازمان برنمی‌آمد، پناهگاهی جز حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها نداشتیم و پناهگاهمان حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها بود.»

🔷 اکنون که شب‌های قدر انقلاب، با شب قدر عالم تلاقی یافته و تقارن شهادت پیر فرزانه‌مان با ایام ضربت خوردن مولای موحدان بر تارک زمان نقش بسته است؛ شایسته است این شب‌ها را با توسلی عمیق‌تر و دلی شکسته‌تر سپری کنیم و توجه خویش را به خورشید حقیقت، حضرت صدیقه طاهره سلام‌الله‌علیها، معطوف سازیم. از او بخواهیم که ظهور فرزندش را نزدیک گرداند و ملت مؤمن ایران را در برابر طغیان یهود و استکبار، به فتح و پیروزی رهنمون شود. چراکه توسل به آن بانوی عرشی، سلاح رازآلود شیعه است؛ سلاحی که در دل شب، پرده از آینده روشن عالم برمی‌دارد.

🔷 در همین افق معرفت، روایت شریف نبوی معنا می‌یابد که فرمود:
«علی معرفتها دارت القرون الأولی» (بحارالأنوار، ج 43، ص 105)؛
«بر اساسِ معرفت حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها، ادوار نخستین برپا شد.» یعنی حقیقت وجودی او نه فقط در عالم ملکوت، که در بنیان هستیِ پیشین جاری است؛ اصل و محورِ دوام خلقت بر مدار معرفت زهراست. از آغاز آفرینش، جایگاهی ویژه برای این چهره‌ی الهی رقم خورده است؛ گویی نظام آفرینش، بر پرده‌ی لطیف وجود او نقش بسته است.

🔷 پس شناخت فاطمه، شناخت شب قدر است و شب قدرِ حقیقی موهبتی است برای آنان که از سرِ اخلاص و ادب، دل را در برابر مقام آن بانوی ملکوتی فرود می‌آورند؛ چراکه در عالم معنا، فاطمه، قدرِ هستی است و شناخت او، وصول به سرّ تقدیر الهی.

-سیده رباب سیدکاظمی

بسم الله
هر تاپ و توپ و گارمپ و گرومپی که می‌شود فورا می‌پرسند کجا رو زده؟!
گاهی صدای قدم برداشتن دختر همسایه می‌آید که سر لج افتاده و پا کوبان راه می‌رود. پایش را که می‌کوبد همه می‌گویند: موشکه؟ کجا رو زده؟!
دخترکم می‌گوید این مهرسا هم وسط جنگی ویرش گرفته. بچه یواش راه برو دلمان ریخت!
همسایه کناری در حال ساختن خانه است. تا قبل از این اگر صدا می‌آمد می‌گفتیم از خانه‌ی همسایه است. مصالح ریخته پایین. صدای بشکه‌ی کارگرهاست. صدای کامیون است که دارد بار خالی می‌کند. اما الان اگر واقعا بشکه صدا کند و کامیون بار خالی کند همه می‌گویند موشکه؟! کجا رو زده؟!
باقر هیچ وقت خدا درب خانه را درست باز و بسته نمی‌کند. هر وقت می‌رود درب حیاط را می‌کوبد. هر زمان که می‌آید درب حیاط را به زور هل می‌دهد تا باز شود. هر بار صدای گارامپ و گرومپ در می‌آید. تا الان همه می‌دانستند باقر است اما حالا تا صدای باقر می‌آید که درب را باز می‌کند همه می‌گویند: موشکه؟! کجا رو زده؟!

اگر آقای ما این روزها پیش ما بود مثل بار قبل می‌گفت:” مردم زندگی خودتان را بکنید.”
یعنی انگار نه انگار که جنگ است. بروید خرید عیدتان را بکنید. خانه تکانی‌تان را بکنید. شب تا صبح بیدار بنشینید به دعا و مناجات و صبح تا لنگه ظهر بخوابید. زندگی عادی خودتان را بکنید.
اما الان آقای ما نیست. دشمن چنگال تیز کرده برای خیابان‌های ما. الان هیچ کس دنبال خرید عید نیست. هیچ کس دنبال خانه تکانی نیست. هیچ کس شب تا صبح بیدار نمی‌ماند که مبادا صبح خواب بماند و به مسجد محله نرسد برای تبیین‌گری! هیچ کس زندگی عادی خودش را نمی‌کند. شاید هم دنیا این روزها عوض شده. زندگی عادی دارد شکل و شمایل تازه به خودش می‌گیرد. زندگی عادی ما این روزها دارد مثل دهه شصت می‌شود. همان زمان که جنگ بود و موشک باران بود و مردم در مساجد جمع بودند تا برای پشت جبهه هر کاری از دست‌شان بر می‌آید انجام بدهند. این زندگی شیرین‌تر و دوست داشتنی‌تر است انگار. فقط کاش کارامپ و گرومپ هر چی آمد هیچ کس نپرسد: موشکه می‌زنند؟ کجا را زدن این دفعه؟!

-خاتون بیات

بسم الله
شب اولی که تصمیم گرفتیم برویم راهپیمایی خشم و عزای محله شرکت کنیم خیلی دیر از خانه درامدیم بیرون. برای همین وقتی رسیدیم امام‌زاده حسن علیه السلام جمعیت داشتند خداحافظی می‌کردند که بروند. پشت بلندگوی تجمع کنندگان یکی اعلام کرد فردا ساعت 8 شب همه هیات‌ها فلان چهارراه باشند.
تو تجمع کنندگان وول خوردیم و در حالی که آنها داشتند برمی‌گشتند خانه، ما رفتیم زیارت امامزاده حسن علیه السلام و برگشتیم.

شب دوم ساعت 8:15 سر خیابان بودیم. هیچ کس جز دو سه نفر توی خیابان نبود. از هر عابری که رد می‌شد پرسیدیم. گفتند باید برویم سر چهارراه. حرکت از ساعت 8:30 از آنجاست. رفتیم سر چهارراه تا جمعیت را دیدیم. منتظر بودند مسجد حضرت ابالفضل علیه السلام هم به‌شان بپیوندد. فکر کنم مسجد ولیعصر هم هنوز نیامده بودند. کمی صبر کردیم و سر و سامان گرفتیم و راه افتادیم.
اینجا بود که فهمیدیم ساعت حرکت کاملا مشخص نیست. هر وقت همه جمع بشوند راه می‌افتند.
شب سوم گفتیم تا راهپیمایان به سر خیابان ما برسند ما هم به‌شان اضافه میشویم اما باز هم دیر کرده بودیم. برای همین این بار یک راست رفتیم امامزاده حسن علیه السلام.
این شب‌ها که تو راهپیمایی‌ها شرکت می‌کنیم همسایه‌ها را تو خیابان دیده‌ایم. آدم‌های تازه که هیچ وقت ندیده بودیم را رویت کردیم. تازه فهمیدیم چه دخترهای قشنگی توی محله داریم. تصمیم گرفتیم زیر سر بگذاریم برای خواستگاری‌های بعد از این!

چقدر شعارها توی این شب‌ها مناسب بود. نه سازش نه تسلیم نبرد با آمریکا!
اما من دلم میخواست باز هم یک جایی برای گریه کردن داشتم. دلم روضه هم می‌خواهد. کاش بعد از راهپیمایی جمعیت جمع میشد توی امامزاده حسن علیه‌السلام و یک روضه می‌نشستیم و گوش می‌کردیم و بعد برمی‌گشتیم خانه‌هایمان. این شب‌ها حرکت کردن یادمان برده ما عزادار مولای مظلوم و امام عزیزمان هستیم.

دیروز داشتم فکر می‌کردم خدا به دلهای ما این روزها صبر عطا کرده. انگار امام زمان علیه السلام دست امامت خودش را روی قلب‌های ما گذاشته تا بزرگ شود و این حادثه دهشتناک و دردناک را که تو زندگی ما اتفاق افتاده توی خودش هضم کند. انگار قلب‌های ما محکم‌تر شده. دست‌های گره کرده‌ی از خشم ما نشان می‌دهد تو قلب‌های ما چی قرار گرفته. انگار قلب‌های ما تبدیل به فولاد شده.
نمیدانم چطور دارم این روزها را پشت سر می‌گذارم؟! فکر این که امام ما یک روز بالای سر ما نباشد دیوانه‌ام می‌کرد. از فکر کردن به این احتمال وحشت داشتم. اما حالا دارم آن را زندگی می‌کنم.
همیشه هر اتفاقی می‌افتاد همه ما می‌گفتیم ما رهبر داریم. پشت‌مان به بودنش گرم بود و پایمان در راهش قرص و محکم. اصلا فکرش را نمی‌کردیم یک روزی بیاید و آقای ما نباشد.
قرار بود ما فدایی او بشویم. قرار بود به‌مان حکم جهاد بدهد تا ارتش دنیا نتواند که ما را جواب بدهد. قرار بود خونی که در رگ‌های ماست هدیه به ایشان باشد. قرار نبود خون امام ما زمین بریزد و او فدایی ما بشود.
قرارمان با شما این نبود بابای مهربان ما!

-خاتون بیات

توی ماشین که نشستم همسرم گفت بریم هیئت یا خیابون معلم؟
بین دوراهی گیر کرده بودم؛ اینکه برم هیئت یا برم توی تجمعات.
دلم هردوجا بود، روحم تمنای هیئت رفتن میکرد، اما عقلم میگفت باید امشب بری تجمعات ،اونجا حضورت خیلی واجب تره.

سخن آیت الله عابدینی توی گوشم نجوا کرد:
بودن در خیابان ها در این چند شب، از عبادات بزرگ ماه مبارک رمضان محسوب میشود.
بدانیم قیام لیل حساب می شود.
شب زنده داری و عبادت عظیم محسوب می شود.

خودم رو جمع وجور کردم و پا روی دلم گذاشتم وگفتم هیئت باشه برای بعدش.
رفتم وسط خیابون، بین جمعیت پرچم کشورم رو بالا گرفتم و با تمام وجود همراه با بقیه فریاد زدم:
نه سازش، نه تسلیم، نبرد تا پیروزی .
این همه لشکر آمده ،به عشق رهبر آمده.

-فاطمه امینی نسب

آخرین مشق
دیگر نمی‌توانم ادامه بدهم، جسم بی‌جانت حالا روی دستانم است. هنوز باورم نمی‌شود که دیگر نفس نمی‌کشی. هنوز باورم نمی‌شود موهای بافته‌شده‌ات غرق در خون باشد، صورت گل‌انداخته‌ات زیر خاکستر بمب پنهان شده باشد، و فرم مدرسه‌ات این‌گونه تکه‌تکه و پاره شده باشد. نمی‌دانم چرا خبری از خواهرت نیست. دلشوره‌اش رهایم نمی‌کند. نکند همین جسم تکه‌تکه‌ای که روی دستانم مانده، از او هم دیگر چیزی پیدا نشود.

دنیا دور سرم می‌چرخد. دوباره صدای شیون و زاری بلند می‌شود. همه به سمت صداها می‌دوند. در میان آن هیاهو، کسی زمین می‌خورد. پدری را می‌بینم که دست‌های کوچک و خونینی را که از زیر آوار بیرون آمده، در دست گرفته است. گریه می‌کند و با صدایی شکسته می‌گوید:«این دست‌ها… این دست‌ها الان باید مداد و پاک‌کن در دست می‌داشت…»
فریاد می‌زند:«آهای مردم… می‌بینید چه شده است؟ مگر آن‌ها از جنگ چی می‌دانستند؟»

میان آوار، کیف صورتی‌رنگی پیدا می‌شود. دوباره شیون تازه‌ای برمی‌خیزد. دفتر مشقی ورق می‌خورد؛ در سرخط آن نوشته است:«ایرانِ آباد، سرباز ایرانی…»
کتابی کنار آن افتاده، صفحه‌اش روی نقشه ایران باز مانده و با خون خیس شده است. نمی‌دانم این درس را تمام کرده بودند، یا تازه می‌خواستند شروعش کنند. اما انگار پیش از آنکه درس را بخوانند، به آن عمل کردند.
جانم فدای ایران.

- عاطفه نورصالحی