مرقومات جنگ

امروز روز اول جنگ است
نمیدونم یهو همینجور،جنگ شد!!
فاتحه خونی بودیم بنده خدایی فوت کردن،جوان بودن.
خیلی خسته شدم از نشستن،به ساعت نگاه میکنم،جلسه داریم باید برسم.
پاتند میکنم،از کوچه فرعیها میرم.
خانمی که دوست مادرم هست،بعد از چندین سال مادرم رو میبینه و احوال مادربزرگم رو میپرسه،ولی نمیدونه چندین ساله فوت کرده.
به خیابان جلسه میرسم،ازینکه مادرم رو تنها میفرستم بره خونه،ناراحتم.
گنجشک ها و پرنده ها خیلی بیتابن.
جلسه تق و لقه!!
همه سرها توگوشیه و من از همه جا بی خبر،شنیدم میگن بیت رهبر رو زدن.
آسمون رو نگاه میکنم،کوه هست،خونه هست،آروم و قرار نیست….
همه اشکشون دراومده.
صاحب جلسه که بیتابی رو مببینه گوشی به دست،دعای توسل رو میخونه.
یکصدا همه میزنن زیر گریه و ماهمچنان امیدوارِسلامتی رهبریم…..
افسوس که همون لحظه….

-سیده فاطمه موسویان اصل

دانش آموزان میناب
دیشب مثل همه شب‌های قبل، با ذوق برنامه فردای مدرسه‌شان را آماده کرده بودند. کتاب‌ها را یکی‌یکی در کیف گذاشته بودند؛ دفتر مشق، مدادهای کوتاه‌شده، پاک‌کن‌های کوچک و رویاهای کودکانه‌ای که لابه‌لای صفحه‌های دفتر پنهان شده بود. مادرها بند کیف‌ها را صاف کردند، پدرها دستی بر سرشان کشیدند و صبح، با همان بدرقه‌های گرم و لبخندهای ساده، راهی مدرسه شدند.

در حیاط مدرسه، کیف‌ها روی نیمکت‌ها و کنار دیوارها جا گرفتند. با صدای مدیر که گفت: «از جلو نظام»، همه در صف ایستادند. قدهایشان آن‌قدر کوتاه بود که برای دیدن مدیر، سرهای کوچکشان را هی این طرف و آن طرف می‌چرخاندند. بعضی زیر لب می‌خندیدند، بعضی بند کفششان را مرتب می‌کردند، بعضی هم هنوز خواب‌آلود بودند.

کلاس‌ها شلوغ بود؛ شلوغی شیرینِ کودکی. یکی می‌گفت تکلیفش را ننوشته، یکی هنوز درس را بلد نبود، یکی با بی‌حوصلگی می‌پرسید: «کی زنگ ورزش می‌شود؟ کی می‌رویم خانه؟» اما با آمدن معلم، صداها آرام گرفت. همه از جا بلند شدند. کتاب‌ها روی میزها باز شد و کلاس دوباره بوی درس و مداد و دفتر گرفت.

و ناگهان صدایی آمد.
صدایی که بیشترشان هیچ‌وقت نشنیده بودند.
یک لحظ، فقط یک لحظه.
بعد همه چیز فرو ریخت.
سقف مدرسه پایین آمد و دنیای کوچکشان زیر آوار خاموش شد. رویاهایی که هنوز تازه شروع شده بود، در همان چشم بر هم زدن ناتمام ماند.

حالا برای خانواده‌هایشان فقط کیف‌هایی مانده که هنوز بوی مدرسه می‌دهد. دفترهایی که آخرین جمله‌های ناتمام در آن‌ها مانده است. مدادهایی که دیگر هیچ‌وقت در دست‌های کوچکشان گرفته نمی‌شود. و برای پدر و مادرها انتظاری که هرگز به پایان نمی‌رسد.
دردی که هیچ واژه‌ای نمی‌تواند آن را توضیح دهد. می‌گویند:"آنجا کسی نبود و شعارشان آن است که با مردم و یا جزء مردم کاری نداریم.” اما آنجا دبستان دخترانه «شجره طیبه» میناب بود.
آنجا کودکانی بودند، کودکانی با کیف‌های رنگی، خنده‌های کوتاه، و رویاهایی که خیلی زود از دنیا گرفته شد.
عاطفه نورصالحی

حماسه مقاومت و ایثار
در این دوران سخت و اندوه‌بار، آتشی در دل‌هایمان شعله‌ور است؛ اما این شعله نباید خاموش شود. باید آن را به نیرویی برای عمل تبدیل کنیم، برای روزی که حق را بازستانیم. ایران امروز صحنه نبرد است، نه با سلاح‌های زمینی، بلکه با قدرت کلمات. قلم ما سلاح ماست و واژگان‌مان گلوله‌هایی که حقیقت را فریاد می‌زنند. هر کلمه، طنین خون شهداست و هر نوشته، اثری از انفجار احساسات پاک ما.در این روزهای سخت جنگ، ملت ایران، اعم از مردم و سربازان، درحال خلق حماسه‌هایی هستند که در تاریخ جاودانه می‌ماند. صحنه‌هایی از شجاعت، فداکاری و ایثار که دل هر انسانی را به لرزه درمی‌آورد.

مردم با وجود بمباران‌ها، کمبودها و نگرانی‌های فراوان، با روحیه‌ای قوی در برابر سختی‌ها ایستادگی می‌کنند و سنگر مقاومت را حفظ می‌کنند. در هر کوی و برزن، دست‌های یاری‌رسان به سمت نیازمندان دراز می‌شود. کمک‌های مردمی، نشان از اوج همبستگی دارد. زنان و مردان، جوانان و پیران این مرز و بوم، هر کدام به سهم خود، رزمندگان را با دعا، پیام‌های دلگرم‌کننده و هدایا یاری می‌کنند و حماسه می‌آفرینند.سربازان دلیر ایران در برابر دشمن با غیرتی وصف‌ناپذیر می‌جنگند. دلاوری‌هایی که حتی دشمنان را به تحسین وادار می‌کند. بسیاری از بهترین فرزندان این ملت، جان خود را در راه دفاع از میهن فدا کردند. یادشان تا ابد زنده است. در کوچه‌ها و خیابان‌های شهر که تبدیل به میدان نبرد شده است؛ لحظاتی از اوج معنویت و توسل به خداوند رقم می‌خورد. رزمندگانی که با سلاح ایمان، دشمنان را به زانو در می‌آورند.

-م.ادیبی

سلام آقا سید، سلام رهبرم
امروز دومین روز است که رهبری و امامت انقلاب اسلامی را بر عهده گرفته‌اید و چقدر همه ما، ملت یکپارچه‌ی ایران، خرسندیم.
قبل از اسفند و رمضان امسال، هیچ فکر نمی‌کردم که اجتماع ضدین ممکن شود! غم و شادی با هم! از دست دادن رهبر شهیدمان را در شب ضربت خوردن امیرالمؤمنین به سوگ نشسته بودیم که خبر آمد. خبر انتصاب بر حق رهبر جوانمان. شادی و آرامشی از جنس پیچک‌های سبز، قلب اندوهگین‌مان را فتح کرد. به راستی که چه مبارک سحری بود.
حضور شما از جنس حلاوت عید فطر است، همان‌که صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت.
شما خود نوروز و بهار هستید بعد از روسیاهی زمستان. فرح بخش‌تر از رنگین کمان بعد طوفان.
با رهبری شما ایمان آوردم که براستی بعد از سختی، آسانی هست. تفسیر اِنَّ مَعَ العُسرِ یُسرا لبیک، لبیک یا خامنه‌ای.

-مریم سادات موسوی خواه

رویش
در یک شب گرم تابستانی، وقتی مردم شهر در خوابی شیرین و رنگارنگ فرو رفته بودند، ناگهان صدایی مهیب، آرامش شهر را شکست و دیوارِ خانه‌ها لرزید و شهروندان را سراسیمه از خواب بیدار کرد.
کودکان تهران در تاریکی می‌لرزیدند. گویی زمین زمان هم با آن‌ها می‌لرزیدند. اما این لرزه از زمین نبود؛بلکه از آسمان بود. آتش خصومت شعله‌ور شده از آسمان موشک‌ها، پیام‌آور مرگی ناخوانده بودند.
در میان هرج و مرج، ترس چهره‌ها را فرا گرفته بود: کودکی بی‌گناهدر گوشه‌ایی از خانه که خشم موشک آن را به ویرانه تبدیل کرده بود، گریه می‌کرد.
پیرمردی از وحشت نفسش بند آمده بود و انگار قلبش ایستاده باشد،با چشمانی نیمه‌باز به آسمان نگاه می‌کرد.
جوانی سرگردان به این طرف و آن طرف می‌رفتاو از ترس و وحشت نمی‌دانست چه کار کند؟
شهر حسابی درهم برهم به نظر می‌رسید. در ساعات اولیه دشمنبا قهقه‌ی مستانه‌اش گمان می‌برد ستون‌های شهر را شکسته است اما او غافل از این بود، که ستون یعنی «فرمانده» با سینه‌ای ستبر در مقابل‌شان ایستاده است و خم به اَبرو نمی‌آورد.
فرمانده اگرچه داغ بارانش را دیده بود، یارانی که پر کشیدند، جسم‌شان هم‌چون برگ‌های نارنجی، خاکستر شد و بر زمین ریخت؛ اما نام‌شان هنوز چون شهاب‌های آسمانی همانند موشک‌های سجیل و خرمشهر بر تن دشمن لرزه می‌افکند. چراکه آنان پیش از شهادت، نهال اقتدار را با دستان قوی خود در خاک سخت زمان کاشته بودند؛ نهالی که بعد از کوچ‌شان به آسمان‌ها استوار و پابرجا باقی مانده است.
فقط اندک زمانی لازم بود تا فرمانده دستور آتش دهد. موشک‌های فتح، سجیل، خرمشهر چون بارانی سیل ‌آسا بر فرق دشمن فرود آمدند. و ین بار از آسمان دشمن بود که بر روی شهر که نه پادگان‌هایش آتش می‌ریخت.
حالا دشمن، شکسته و افسرده و ناامید، چون ماری زخم‌خورده در شن‌زار مرگ در مانده،و بهخود می‌پیچید. حالاو در پادگان شیشه‌ای به دنبال سوراخ موشی می‌گشت تا جانش را نجات دهد.
آن شب سیاه در تهران و ایران، پایان قصه نبود؛ بلکه سپیده‌دم بیداری دیگری بود‌. شهدا رفته بودند و غمی سنگین چون کوه‌، بر دل‌های ایرانیان نشست؛ اما سایه‌ی حماسه‌های‌شان، چادر بزرگی از نور و روشنایی بر فراز کشور بزرگ ما گستراند، ابری پر از برکت که بارانِ قطراتش هر قطره اشکی به بلندای دریای خلیج فارس و عمان، جوانه‌های مقاومت را در دل هر نسل تازه ‌رویاند.‌ آن‌ها که رفتند، اما همچون ستارگانی که نورش پس از مرگش به زمین می‌رسد، همیشه زنده‌اند؛ با شفاعت محبت‌شان، همواره چون سروهای سبز و بلند بر مرزهای این خاک ایستاده‌اند و تا آخرین نفس جنگیدن و ریشه در دل اعماق تاریخ دارند.

-زینب امامی