مرقومات جنگ

پسرم گوشی را برداشته بود و در گوگل خصوصیات ناو آبراهام لینکلن را می‌خواند.
ارتفاع، طول، عرض، تعداد ظرفیت هواپیما، تعداد سرنشینان، ضخامت بدنه.
من هم کمی درباره سرویس بهداشتی شوخی کردم.
آخر سر پسرم گفت:«مامان می‌دونستی، بدنه ناو از چیزی درست شده که منفجر نمیشه؟ نمیشه غرقش کرد؟»
خندیدم و گفتم:«بله، واقعا چیز ترسناکیه. اما ترسناک تر از اون سلاحی هست که این ناو رو غرق می‌کنه.
خیلی بزرگ و با ابهته. اما شکستن ابهتش به همون اندازه باعث غرور هست .»
به یاد رهبر عزیز شهیدم

-زهرا خانی

آزادیِ خاک
می‌گفت بعد از پانزده سال دوباره قدم به آن دیار نهاده‌بود. عطرِ کربلا، شور و شوقی نو بر جانش نشانده‌بود. انتظار داشته همه چیز دگرگون شده‌باشد؛ اما چنین نبوده. آهنگ آشنای خاکِ عراق، جاده‌های پر از دست‌انداز و غبار، همچون نوازشی بی‌پایان به یادشان می‌آورده که این سرزمین هنوز همانند قبل است.همسفرانش حسرت ماشین‌هایشان مدرن‌‌شان را می‌خورده‌اند؛ ولی او می‌گفته: “اگر پرایدی در این راه‌های خاکی می‌راند، چه سرنوشتی می‌یافت؟"در ذهنم سؤالی می‌چرخد: روزی که آمریکا به این سرزمین قدم نهاد تا آزادی را برای مردمش رقم بزند، چه تغییر شگفتی‌ برایشان به ارمغان آورد؟ این خاک، منبعی بزرگ از نفت و خرماست؛ اما گنجینه‌های آن به کجا می‌روند؟ غصه‌ای عمیق در دلم می‌نشیند، غصه‌‌ی آن‌هایی که هنوز در انتظار نوری هستند تا شاید از سوی آمریکا بیاید و خوشبختی را به خانه‌هایشان برساند.
✍ 🏻میم^_^نون

من، مُهر تربت کربلا، اینجا گوشه‌ای افتاده‌ام و منتظر. شب‌ها که می‌گذرد، دلتنگی‌ام برای او بیشتر می‌شود. یادم می‌آید هر نیمه‌شب، وقتی پیشانی‌اش بر من می‌نهاد، رازهای دلش را می‌شنیدم. دلدادگی‌اش به خدا، آرزوهایش در سجده، دعاهایش برای امت اسلام، حتی برای کسانی که او را تهمت می‌زدند و دیکتاتور می‌خواندند. از ظهور سخن می‌گفت و اشک‌هایش بر من می‌چکید.
او که در آرزوی کربلا بود خودش در گودال اربا اربا شده به دیدار جدش شتافت.بارها گفته بود ما کار حسینی خواهیم کرد.ما صلح حسنی نداریم. ما عاشوراها در پی داریم .

مدتی است که خشک شده‌ام. دلم برای اشک‌های او، برای دلتنگی‌اش برای شهدا، لک زده است. زمانی که اشک‌هایش مرا خیس می‌کرد، بوی تربت کربلا در فضا می‌پیچید. نفس عمیقی می‌کشید و من از اینکه باعث لذت معنوی‌اش شده بودم، شاد می‌شدم. وقتی دستش را بر من می‌کشید تا تبرک شود، احساس طراوت می‌کردم. اکنون، نزدیک است دلم از غصه بشکافد، درست مانند فرق مبارکش… اما هنوز هم منتظرم. شاید شبی دوباره نیمه‌شب فرا رسد و او، سجده گاهش را بر من بگذارد.

نرجس خاتون محمدی

نذر مخفی

وقتی برگه آزمایش را دید باورش نمی‌شد. پاهایش سست شد، عقب عقب رفت به دیوار تکیه داد. قلبش به شدت می‌تپید. منشی زیر بغلش را گرفت، نشاند روی صندلی،گفت: « عزیزم چی شده؟!»
_ خوبم، فقط نمی‌دونم چرا بدنم سست شده!
آخه بعد از سالها معالجه و دعا، حالا نتیجه آزمایشم مثبت شده!
هم خوشحال بود هم غمی مبهم ته دلش سوسو میزد.
نگران نذری بود که کرده بود.
به خودش دلداری داد: « خدا بزرگه حالا تا بچم بدنیا بیاد و پسر بشه و بزرگ بشه.»
هر روز منتظر بدنیا آمدن نوزادش بود. بعد از ده سال خدا بهش بچه داده بود.همه فامیل منتظر بودند.فامیل قاسم از همه بیشتر.فاطمه هیچ وقت فراموش نمی‌کرد. پچ پچ مادر و خواهر قاسم را. « طفلی قاسم بی نسله!» رنگ فاطمه زرد می‌شد با بغض از اتاق فرار می‌کرد تا نشنود. به هر دکتری تا امام رضا رفت. به شهرشان مهمان گمنام آمد.بهش می‌گفتند شهید گمنام.دوستش طاهره‌خانم در گوشش گفت: « فاطمه این شهید تازه اومده دسش پره، نذرش کن تا بچه دارشی.»
فاطمه نوری توی دلش درخشید.‌نشست سر قبر شهید باهاش درد دل کرد: « تو غریبی، مادر خواهرت از جای تو خبر ندارن.من قول می‌دم که همیشه بیام سرقبرت برات فاتحه بخونم. توهم برام یه کاری بکن. من بچم نمیشه، خیلی رنج می‌کشم. من قول میدم که اگه بچم شد، تو هم به هیچ کس نگو که نذرم چی بود.»
همان روزها‌ بود که فاطمه باردار شد.
حالا بعد از نه ماه دردی در دل و کمرش پیچید. به قاسم گفت: « بدو مادرم رو خبر کن.» قاسم از شادی نمی‌دانست چکار کند. با شلوار و زیر پوش پرید روی موتور. فاطمه گفت: « حواست کجاس، لباس بپوش.» قاسم خندید : « از شادی تو پوستم نمی‌گنجم آخه !» فاطمه دستش را روی شکمش گذاشت: « عزیزم از ترس نذری که کردم نتونستم برم سونو گرافی جنسیت تو رو بدونم که دختری با پسری!»
بچه لگدی به شکمش زد. فاطمه : «جونم عزیزکم هرچی باشی مثل تخم چشمم هسی!»
قاسم با زیور برگشت . زیور فاطمه را بغل کرد بوسید گفت: « آماده شو بریم، وسایلت کجاست؟!» فاطمه ساک بچه را از روزی که آزمایشش مثبت شده بود آماده کرده بود.
قاسم ساک را آورد . فاطمه ناله کرد. زیور دستش را گرفت، آرام آرام تا سر کوچه رفتند. تاکسی جلوی قاسم توقف کرد. تا بیمارستان فاطمه چند بار خواست جیغ بکشد که زیور جلوی دهانش را گرفت. وقتی زیور بچه را داد بغل فاطمه. او تازه بهوش آمده بود. اشک فاطمه بی اختیار روی گونه‌هایش سرازیر بود. خانم پرستار گفت: « چرا گریه می‌کنی؟ فاطمه گفت: « اشک شادیه، بعد از ده سال خدا بهم داده، خدا رو شکر! » زیور گفت: فاطمه اسمش رو چی میذاری!؟» قاسم که اشک توی چشماش حلقه زده بود، گفت:
_ معلومه مامانش فاطمه است دخترش زینبه.
قاسم جعبه شیرینی را باز کرد، به خانم پرستار گفت:« بفرمایین دهنتون رو شیرین کنین.» پرستار تشکر کرد. « بعداً الان دستم بنده.»
فاطمه ته دلش شاد بود که هم حاجت گرفته است هم لازم نیست نگران نذرش باشد.دلش قرص بود.
زینب هر روز بزرگتر و شیرین زبان تر می‌شد. ده ساله شده بود. اولین سال روزه‌اش بود.
قرار بود روز عید فطر برایش جشن تکلیف بگیرند.
آن روز وقت سحری زینب کنار قاسم و فاطمه سحری خورد. قاسم صبح با موتور زینب را برد مدرسه. فاطمه توی دلش یک آشوبی به پا بود. انگار توی دلش رخت می‌شورند . چند بار ذکر خواند به پشت سرشان فوت کرد . نگران بود. از ترس به قاسم نگفت: « دسته گلی رو گذاشتم سر قبر شهید گمنام. »وقتی که از خواب پرید، دل توی دلش نبود.
ساعت نه بود که صدای انفجار شیشه خانه را در هم شکست.
فاطمه دو دستی زد توی سرش، گفت: _واااااای خدایا آخر نذرم ادا و بچم شهید شد

-نرجس خاتون محمدی

شکوفه‌ها نشانه‌اند!

روزهای آخر‌ اسفند بود. صدای پیکان بابا پیچید توی کوچه. مامان از توی حیاط، با خوشحالی صدایم زد. دویدم بیرون. بابا دم در ایستاده بود. به دوچرخه وسط کوچه اشاره کرد. قند توی دلم آب شد.

پشت دوچرخه را گرفت تا سوار شوم. دفعه اولم بود. دسته‌ها را سفت گرفتم. پاهایم را گذاشتم روی پدال. با اشاره بابا، پا زدم. دوچرخه حرکت کرد. نسیم بهاری خورد توی صورتم. موهای دم خرگوشی‌ام همراه شکوفه‌های روی درخت رقصیدند.

تا چند روز برنامه همین بود. از صبح تا عصر به دوچرخه گوشه حیاط نگاه می‌کردم تا بابا از سرکار بیاید و پشت دوچرخه را بگیرد. بدون او، اراده‌ای برای دوچرخه سواری نداشتم.
تا روزی که بابا از سرکار آمد و گفت:” خب آماده‌ای؟ امروز روز مهمیه”
آنقدر سرخوش بودم که نفهمیدم چرا. مثل همیشه سوار شدم. بابا تا وسط کوچه پشت صندلی را گرفت. سرعت دوچرخه زیاد شد. بابا همانطور که می‌دوید، فریاد زد :” دستمو برمی‌دارم، بقیش رو باید تنهایی بری! برو ببینم چیکار می‌کنی.”

ترسیدم. لب و لوچه‌ام آویزان شد. چند قطره اشک توی چشم‌هایم جمع شد. اگر پاهایم را می‌گذاشتم زمین، حتما با سر می‌افتادم. تازه بابا دلش می‌خواست نتیجه تلاش‌هایش را ببیند. از هم دور شده بودیم. لابد او ته کوچه با لبخند پدرانه، همراهی‌ام می‌کرد. دلم نمی‌خواست زمین خوردنم را ببیند. پا زدم. تا آخر کوچه. دست بابا نبود، ولی من توانستم.

خانه برای مصیبت دل‌مان کوچک است. بیرون می‌زنیم. سرم را به شیشه ماشین می‌گذارم. شکوفه‌های کنار خیابان هنوز می‌رقصند. مرا می‌برند به سال‌های بچگی. به روزهایی که بابا، دوچرخه‌سواری یادم داد. شاید شکوفه‌ها نشانه‌اند تا یادم بیاورند من خردسالی دیگری هم داشته‌ام و او، بزرگم کرده است. او که با کلماتش، جان تازه‌ای توی رگ‌های یخ‌کرده از دنیایم ریخت. روزی که کتاب دغدغه‌های فرهنگی آمد دستم، بیشترش را یک‌جا سر کشیدم. کتاب‌های بعدی را با ذوق بیشتری خواندم. شبیه علاقه یا نیاز نوزاد به شیر! گاهی بیانات‌خوانی هم به برنامه‌ها اضافه می‌شد. از روزی که دست پدر آمد پشت زندگی‌ام، تازه فهمیدم از کجا آمده‌ام و باید چطور زندگی کنم تا به مقصد برسم.
با انسان 250 ساله، راه و روش مبارزاتی ائمه علیهم‌السلام را شناختم و با طرح کلی اندیشه اسلامی به عمق مبانی اسلام رسیدم. حالا دست پدر از پشت من و تمام مردم برداشته شده‌. زودتر در گوش همه نجوا کرده قله نزدیک است، بروید ببینم چکار می‌کنید. بعد دستش را گذاشته روی عصایش و با لبخند پدرانه، از ته کوچه نگاهمان می‌کند. مطمئن شده که ما بقیه راه را بلدیم بدون او برویم. چشمانم را می‌بندم. تا جان در بدن دارم پا می‌زنم. پدر که جای دوری نرفته، همین نزدیکی است. ما می‌توانیم به قله برسیم.

-مریم حمیدیان