مرقومات جنگ

به‌نام خدا
قرار شبانه

باران چند روزی هست آسمان شهر را غافلگیر کرده است. دیگر جنگنده در آسمان پیدا نیست. قطره‌های باران به پنجره می‌زند. به بالکن نگاه می‌کنم، تازه لباس‌‌ها را شسته بودم،‌ باران زحمت دوباره کشید. صدای باران آرامش خاصی برایم دارد. با صدای پسرکم از کنار پنجره به اتاق خوابش روانه شدم. شیشه شیرش، آماده باش بود. ساعت به قرار شبانه نزدیک می‌شود لباس‌های بیشتری به تن پسرم می‌کنم تا دوباره سرما‌ نخورد، پرچم ایران را به دستش می‌دهم، شیشه شیرش را با دست دیگرش می‌گیرد. این دفعه به همراه همسایه‌هایم به جمعیت همراه می‌شویم. صدای جنگنده‌ها به گوش می‌رسد، زیر لب آیه الکرسی می‌خوانم برای تمام مدافعان وطنم آرزوی پیروزی می‌کنم.
✍️سمیرااسماعیلی

آتشِ ماندن
چند روزی‌ست که در مهمانی‌ها حضور دارد، اما مثل سابق دل و دماغی ندارد. پیداست که خودش را به سختی در جمع نگه می‌دارد. اطرافیان گمان می‌کنند دلیل این حال ناخوش، تنها اتفاقات تلخ جنگ و افزایش فشار کاری‌ست. اما شاید هیچ‌کدام از آن‌ها، صحنه‌ی پرپر شدنِ رفقای همرزم را ندیده‌اند؛ همان‌هایی که با هم شیفت بودند و صبحانه می‌خوردند. خنده‌ها و شوخی‌ها، رژه‌ها و ورزش‌های صبحگاهی و..‌. هر گوشه از پادگان که چشم می‌اندازد، مملو از خاطرات مشترک با آنان است. گاهی فکر می‌کنم چه حس غریب و ناآشنایی‌ست که تو باشی و شهادت رفقایت را تماشا کنی. حسرت رفتن آنان جگر را می‌سوزاند و قلب از ماندن خود آتش می‌گیرد.
✍ 🏻میم^_^نون

شور بالای پائینِ شهر!

شور و هیجان غیرقابل وصفی که در این نقطه از شهر وجود دارد، اکثر شب‌ها ما را افطار خورده نخورده، از بلوار الغدیر کشان‌کشان می‌آورد به سمت میدان توحید.
نظر منِ شهرستانی را بخواهی، این مکانِ به اصطلاح پائینِ شهر، حال‌وهوایش تومنی صنار با خیلی طبقات فوقانی فرق دارد… البته که خدا به همه‌شان خیر دهد؛ همه پای کار انقلابند و ماجور ان‌شاءالله؛ اما چه کنم، جنس میدان‌توحیدی، تار و پودش خودمانی و خاکی است! خودِ خودِ خودش است. همان جنب‌وجوش خرید عید و داغی بازار را می‌شود در بین جماعت پای کار انقلاب دید که این‌بار وسط معرکه خرجش می‌کنند! همان‌ها که این ایام، شب و روزشان به هم دوخته شده و به اصطلاح از روزمرگی و کار و زندگی، افتاده‌اند وسط دامن انقلاب… بی‌اغراق، حتی “بزن که خوب می‌زنی‌"هایش هم خیلی خوب می‌زند! محکم و نقطه‌زن، در دل دشمن!
شوخی که نیست؛ حرف، حرف وطن است؛ هستی، خاک! وسط این هیاهو مگر می‌شود به فکر رنگ رُبان سبزه‌ی عید و چند و چون سفره‌ی هفت‌سین بود، اما آن دم که به حریم مادرِ وطن تعرضی شده، شانه بالا انداخت و بی‌غم و بی‌اعتنا به رگِ گردن، کناری خزید و آسایشی فردی خرید؟!
شاید قیمت بعضی اجناس اینجا ارزان باشد؛ اما بهای شرف و غیرت گران است! نه خرید می‌شود، نه فروش! این، رجزی باشد به یادگار، به وقت پیکار، از منِ هفت‌پشت غریبه برای این مردم پایِ کار!
همانقدر که گل‌کاری‌های معابر اینجا با آن بالاها فرق دارد و تفاوت از زمین تا آسمان است، گل‌کاشتن‌های این چند روز مردم این منطقه وسط معرکه، در میادین اصلی شهر نیز کلی توفیر دارد!

کاش این نورهای الله‌اکبری که از این جماعت به آسمان می‌رود، همچو شب‌تاب‌های تابستانی وسط بته‌های گل‌سرخ برایمان نمایان می‌شد و با دیدنش دوچندان ذوق می‌کردیم… هرچند که در نبود قائدمان باران بهاریم؛ اما این باران از کوهی سرایز می‌شود که استوار ایستاده!
وَأَلْقَىٰ فِی الْأَرْضِ رَوَاسِیَ أَن تَمِیدَ بِکُمْ (نحل: 15)و نیز کوه‌های بزرگ را در زمین بنهاد تا زمین شما را به لرزه و اضطراب نیافکند.

با هر قدم در بین این جمعیت -که وصف عظیم هم برایش اقل است- واژه به واژه‌‌ی کلام امام شهیدمان درباره‌شان برایم زنده می‌شود و زیر لب صدق‌الله گویان حظّش را می‌برم:
“در قم مناطق محرومی هستند با جمعیت زیاد، آن هم با مردمی عاشق و مشتاق انقلاب. همین منطقه‌ی نیروگاه که گفتند، با همه‌ی محرومیت‌هائی که دارد، مردم آنجا جزو مشتاق‌ترین و علاقه‌مندترین مردم در جهت انقلاب و در جهت آرمان‌های انقلابند؛ این را ما اطلاع داریم. (بیانات در دیدار مسئولان اجرائی استان قم، ‌1389/08/05)

اولین باری است که لحظه‌ی سال تحویل، ایستاده گوشه‌ی خیابان، بی‌اعتنا به عکس‌العمل دیگران -چه موافق و چه مخالف- پرچم تکان می‌دهم و قرآن به دست یا مقلب‌القلوب می‌خوانم. خدایا تو شاهدی که خوش‌ترین احوالات عمرم را در بین جماعتی از امت واحده در کف خیابان سپری کردم و در آخرت، به مثقال و ذره‌ی خیر آن امیدوارم.

-سونیا سجادی

کاسب انقلابی

در جاده همسرم برای خریدی از ماشین پیاده شد، در حال آمدن به ماشین بود که دخترم گفت:"بابایی،هندوانه هم بخر.”
همسرم چند قدمی از ما دورتر شد.با چشمانم دنبالش می‌کردم، هندوانه ای را انتخاب و کارت بانکی را دست فروشنده داد، سپس کارت را گرفت و دست به گوشی شد.
بعد از دقایقی دیدم افرادی که در کنار جاده هستند به آسمان نگاه می‌کنند.من هم آسمان را نگاه کردم موشکی را در حال شکافتن آسمان دیدم طبق عادت‌مان با دخترم چند تکبیر گفتیم و دوباره بیرون را نگاه کردم که چرا همسرم نمی‌آید؟ چند نفری در حال صحبت بودن؛ یکی شون مدام دستش را بالا می‌آورد.خدایا چه می‌گویند؟ دعوایشان نشده باشد! که ناگهان همسرم نگاه کرد با دستم اشاره کردم پس بیا.
طولی نکشید که آمد.پرسیدم:"این قدر طول کشید،چی می‌گفتید؟ کارت خوانش خراب بود؟”
همسرم گفت:"کارت خوانش که خراب بود، با گوشی کارت به کارت کردم.عجب فروشنده های انقلابی بودن یکی شون از این‌که ایران پدافندهای دشمن را زده تعریف می‌کرد اون یکی هم برا سلامتی رزمنده‌ها دعا می‌کرد و این‌که ان شاالله هر چی زودتر جنگ به نفع ما تمام بشه.”
گفتم:"عجب ، فکر کردم از اون دسته آدم‌هایی هستند، که ایران را دست کم می‌گیرند و شما هم داری باهاشون بحث می‌کنی.”
در دلم خوشحال شدم که ایران عجب مردمانی دارد، این بندگان خدا در دل جاده به کاسبی خود می‌پردازند و با بیان کردن اخبار خوش جنگ باعث امید و دلگرمی مشتری‌هایشان می‌شوند، ان شاالله خداوند به کسب‌‌و‌کارشان برکت دهد.

✍️🏻پرستوی حرم

روز29 جنگه
نمیدونم دعا خوندن از دید یک نابینا چجوره. راهی میدان معرکه میشیم. اینجا همه خونه ها کوچه ها،خیابونها،خط مقدمه.
برای همین به سمت معرکه پروازمیکنیم.هرجا برای اسلام صدابلندبشه،خط‌مقدمه. اونومیبینم‌،چقدرآروم و بیصدا به یاد وقتایی که توکانال گردان کمیل،تکیه میزده به دیوار و دعا میخونده منو میبره. 3دهه ازمن بزرگتره. نمیدونم دعا خوندن از چشم یک نابینای جانباز جنگ 8ساله،چجوره.
ولی بنظرم فرقی نکرده،ولی خاطراتش زنده میشه و شعار دادن وهمصدا و یکصدا شدن با جمعیتی که فقط صداشونو میشنوی و گرماشونو حس میکنی،چقدر با ما که بیناییم یک اندازه. همسایمونه،وقتی دیدم که تکیه زده به درمغازه با اِوِرکت آبی پررنگ،و از ته دل دعا میخونه با جمعیت،گفتم ازش بنویسم. #جانباز_روشندل_ملک_علی_پورشیخی که هیچ وقت رسانه ای نشد. اینجا بارونه و مردم چترهاشون رو ،روی سر همدیگه میگیرن. تمام مردم با چترهای روی سر،همگی در آغوش وطن یک خانواده ایم
چه آنها که جنگ رو تجربه کردن چه ما….

-سیده فاطمه موسویان اصل