مرقومات جنگ

جنگ نامرد است

یارحمٰن..
صدای جنگنده ها می آید و شیشه ها می‌لرزد…
دارم به مادربزرگی فکر میکنم که راه رفتنِ عادی هم برایش سخت شده..
سناریوهای مختلف را مدام در ذهنم میچینم که اگر انفجار نزدیک بود از کدام مسیر و چه طور او را از خانه خارج کنم…
جنگ نامرد است به مراتب بیشتر از آنچه که فکر میکنیم!

خوابش عمیق شده،با خودم کلنجار میروم که صدایش کنم یا نه..میترسم با صدای انفجار از خواب بپرد و شوکه شود!
ناگهان صدای انفجاری از دور می آید…
جنگ نامرد است به مراتب بیشتر از آنچه که فکر میکنیم!

به مادر زنگ میزنم، میگوید قوی باش! نامسلمانها کارشان را کردند و رفتند 😞
تلفن قطع میشود،صدای جنگنده ها هم به دنبالش…
مادر، درست می‌گفت! کارشان که تمام شد رفتند
آسمان هم که انگار دلش از حضور این مهمان های ناخوانده پر شده باشد به محض رفتنشان بغض فروخورده اش را فریاد میکشد…
چه غریبانه می‌بارد…
حتما او هم دارد به سقفی فکر میکند که آن نامسلمانها روی سر عزیزانِ ما خراب کردند و رفتند…
به امیدهایی که برای همیشه در زیر آوار دفن شد
به صداهایی که در هیاهوی انفجارها تا ابد خاموش شد..
آری جنگ نامرد است به مراتب بیشتر از آنچه که فکر میکنیم!

-زهره لرنی

قرآنِ زیرِ آوار

روی عکس زوم می‌کنم. با چشم نوشته‌ی بالای صفحه را می‌خوانم؛ سوره‌ی فتح 4٨. نگاهم روی تصویر می‌ماند و فکرم درگیر جزئیات می‌شود. خیال‌ از هر طرف توی ذهنم رژه می‌رود و داستان‌ رج‌ به رج بافته می‌شود. داستانِ این صفحه از قرآنِ زیرِ آوار؛ بیا تا برایت بگویم.

صبح بود و نور خورشید از پنجره‌ی کوچک آشپزخانه به داخل می‌تابید و ذرات گرد و غبار را در هوا می‌رقصاند. مادر با لبخندی ملایم مشغول آماده کردن صبحانه‌ی دلخواهِ بچه‌ها بود. کره و مربا برای حسین‌‌کوچولو. پنیر با چای‌شیرین برای زهرا‌خانم. بوی نیمروی طلایی علی‌آقا هم فضای آشپزخانه را گرفته بود.

صدای خنده‌ی بچه‌ها هر از گاهی از پذیرایی بلند می‌شد. تلویزیون روشن بود و کارتون محبوب‌شان پخش می‌شد. مادر گاهی به بچه‌ها نگاه می‌کرد و با صدای خند‌ه‌هایشان لبخندش پررنگ‌تر می‌شد. با آرامش آمد و کنار بچه‌ها سفره انداخت و آن‌ها را به خوردن دعوت کرد.

خودش هم به سمت سجاده‌ی پهن شده در کنج خانه رفت. قرآن را باز کرد. صفحه به صفحه ورق زد تا صفحه‌اش روی سوره‌ی فتح ماند. این سوره‌ای بود که این روزها تلاوت می‌کرد؛ برای پیروزی مومنان، برای پیروزی حق بر باطل.

صدای ضعیف و آرام‌بخشش به زمزمه می‌مانست، اما در دلش فریاد داشت:«إِنَّا فَتَحْنَا لَکَ فَتْحًا مُبِینًا»¹. او با چشمانی مصمم و دلی آرام آیات را می‌خواند. گویا «السَّکِینَةَ فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ»² بر قلبش نازل شده بود. ناگهان صدای غرشی در آسمان شنیده شد. بچه‌ها به سمت مادر دویدند. او در آغوش‌شان کشید و زیر لب ذکر می‌گفت که بمب‌ها فرود‌ آمدند.

آن‌ها رفتند تا «لِّیُدْخِلَ الْمُؤْمِنِینَ وَالْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا وَیُکَفِّرَ عَنْهُمْ سَیِّئَاتِهِمْ وَکَانَ ذَٰلِکَ عِندَ اللَّهِ فَوْزًا عَظِیمًا»³ باشند. و سوره‌ی فتحِ این قرآن زیر آوار، روی آیات آخر باز ماند تا به ما وعده دهد که «فَجَعَلَ مِن دُونِ ذَٰلِکَ فَتْحًا قَرِیبًا»⁴.

و فتح واقعی فتحی از ایمان است. فتحی که هیچ بمب و جنگنده‌ای نمی‌تواند آن را نابود کند.

پ.ن:
١. آیه‌ ١، سوره فتح (ما برای تو پیروزی آشکاری فراهم ساختیم).
٢. آیه 4، همان (آرامش را در دل‌های مؤمنان نازل کرد تا ایمانی بر ایمان‌شان بیفزایند).
٣. آیه 5، همان (مردان و زنان با ایمان را در باغ‌هایی از بهشت وارد کند که نهرها از زیردرختانش جاری است، در حالی که جاودانه در آن می‌مانند، و گناهان‌شان را می‌بخشد، و این نزد خدا رستگاری بزرگی است).
4. آیه ٢٧، همان (فتح نزدیکی برای شما قرار داده است).

✍ 🏻فاطمه پیرمرادی

غیوران گمنام

نمی‌دانم چه روزی بود و حتی ساعتش را نیز به خاطر ندارم. راستش را بخواهی، چندان هم اهمیتی ندارد. چرا که اصلِ داستان جای دیگری است. جایی در یکی از همین خیابان‌های تهرانِ دوست داشتنی‌مان.
با آرامش در صفوف ایست بازرسی ماشینی بودم و نوای بزن که خوب میزنی در فضای داخلی ماشین طنین انداز شد. با آقای رسولی همراه شدم و صدایم را رها کردم. بزن که خوب میزنی.
در حال و هوای خود بودم که ناگهان جایی نزدیک خیابان را زدند. صدا و موج انفجار به راحتی حس می‌شد و گرد و خاک عظیمی در هوا پراکنده شد.
در یک لحظه، فریادهای پراسترس جای خود را به غرش الله اکبر داد.
هرکسی که پیاده بود به سمتی می‌رفت که احساس امنیت بیشتری کند. در میانِ آدم و ماشین‌ها، جوانانی آماده به خدمت با لباسِ رزم که در ایست و بازرسی‌ها مشغول بودند؛ بدون اینکه بنا به نیروی غریزه، پست‌های خود را ترک‌ کنند، با گام‌هایی بلند و سریع به سمت موانع جاده‌ای برای ایست رفتند. خیابان را از موانع خالی کردند و در کسری از ثانیه به‌ راهنمایانی تبدیل شدند که ماشین‌ها را تک به تک به سوی خانه روانه می‌کردند.
در تمام لحظات دقت می‌کردند که استرس اضافه‌ای به هیچکس ندهند و حتی به داد آدم‌های ترسیده هم می‌رسیدند و با شجاعتِ در کلام و طمانینه‌ی در رفتار، آرامش را مهمان قلب‌شان می‌کردند.
همه این اتفاقات درحالی رقم می‌خورد که این ایست بازرسی‌ها و جوانان، همیشه هدف‌های روشن و مستقیمی برای دشمن بوده‌اند. اما آن جوانان، شجاعانه انتخاب کردند که: مرگِ با عزت، به زِ زندگی با ذلت
دوست داشتم از ماشین پیاده شوم، ماسک و کلاه از سر تک تکشان بردارم و پیشانی‌های بلندشان را بوسه باران کنم.
انسان‌هایی که می‌دانم، بیشترشان در اوج جوانی هستند و زندگی برایشان شیرین‌تر از همیشه است. ولی قلبی به وسعت جهانِ هستی دارند.
ترجیح می‌دهند برای سربلندی این وطن و هم‌وطن، از جانِ شیرینِ خود بگذرند.

اندکی بعد دنیا آرام شد و هیاهو‌ها خوابید و تنها صدای ضبط بود که فریاد می‌زد:
داریم سوی معرکه پرواز می‌کنیم.

- غریب السلطنه

اسفندی که برایمان دود شد!

آقاجان! آخرین سخن با شما؟! نه، هرگز…
ما وعده‌ی حیات ابدی شهدا را در قرآن داریم… رهبر ما تا ابد زنده است. رضوان خدا بر شما ای “مد ظله العالی"! سایه‌تان تا ابد بر سر ماست ای شهیدِ شاهد!
یا مولای! عَلَى الدُّنْیَا بَعْدَکَ الْعَفَا
بعد از شما خاک بر سر دنیا…
دلمان تنگ است؛
برای نیمه‌های اسفند و کاشت نهال‌ها… آری، برای همان آقایی که سی‌وهفت‌ سال کارش هرس و غرس درخت انقلاب بود! نگذاشت تبری بر تنه‌ی آن، آفتی بر شاخ و برگ آن، مفت‌خوری زیر سایه‌ی آن، رهگذری خائن نزدیک آن بنشیند و شیره‌ی جانش بمکد!
روزهای آخر اسفند در گیر و دار خانه‌تکانی، در ذهنمان می‌چرخید که سال جدید قرار است چه نام بگیرد؟! شور پیام تبریک عیدانه‌تان برایمان همچو اسکناس متبرک لای قرآن شعفی داشت که نگو.
دلمان قنج می‌رفت وقتی شما نائب امام زمان را در کنار ترمه یزد و گلدان میناکاری اصفهان و قاب خاتم عکس امام، با آن قبای پارچه‌ی بروجرد می‌دیدیم ای ایرانی متعصب!
فرمانده! شما حتی به خودکار در دستت هم تعصب پارسی داشتی و برای نوشتن، مدد از اجنبی نمی‌گرفتی و باج به آن‌ها نمی‌دادی!
کدام قوم چون شمایی را دارد؛ رهبری که با دست چپ می‌نوشت؛ اما راست می‌نوشت!
آقای مشهدی ما، سفر عیدانه‌ی مشهد را جلو انداختید؟! اینک حتما در محضر سلطان روزی می‌خورید.
اردیبهشت‌ها، منتظر حضور حکیم فرزانه‌مان در نمایشگاه کتاب بودیم… چه کتاب‌هایی که آرزو به دل ماندند برای چند خط تغریض شما!
ای شیرین‌ترین دوبیتی‌ِ عصر ما! ببین که در آستانه‌ی نیمه‌ی ماه رمضان‌المبارک، شاعران هرچه را که از دل‌های محزونشان برآمد بر زبان جاری کردند؛ اما این‌بار در فراق، حماسه، شور وطن‌پرستی!

نمی‌دانم سخنرانی‌های آرشیوی حسینیه‌ی امام یارای تسلی دارد یا نه، ما به شما عادت کرده بودیم آقای ما؛ با مناسبت و بی‌مناسبت…
اینک بگو چه کنیم!
بغض کهنه سربازان امام در فراغ ایشان را دیده بودیم؛ اما بعد از سال‌ها امروز که ما ماندیم و قابی از عکس‌تان، تازه بند بند وجودمان آن غم را درک می‌کند!
وارد کانال Khamenei.ir که می‌شوم حس دختری را دارم که بعد از رفتن پدر، پایش برای آمدن به خانه‌پدری می‌لرزد…
آقاجان، در صف تجمعات شبانه برایمان اسفند دود می‌کنند؛ اما… مگر نمی‌دانند که روز شنبه، اسفندمان برای همیشه دود شد!
اما شیربچه‌هایتان… آرام ننشسته‌اند… با وعده‌های صادقشان، حال و روز منطقه و استکبار جهان را به وعید تبدیل کرده‌اند. انتقام سخت در پیش است!
قسم به چفیه‌ای که بعد از سال‌ها رجزخوانی و هماوردی بر دوشتان، سر آخر، با پاک‌ترین خون‌ عالم غسل شهادت داد، انتقامت را می‌گیریم.
آقای شهیدمان! قلبمان از رفتن شما شرحه‌شرحه است؛ اما پیشانی به انتظار نشسته بود که با تعیین امام و رهبر بعدی سر بر سجده گذارد و کمی آرام بگیرد… که محقق شد… الحمدلله.
سفرت سلامت عزیز ملت.

دختر طلبه‌ات سونیا سجادی

نوروز در دل جنگ
این روزها به بهانه‌ی نوروز، راه افتاده‌ایم خانه‌به‌خانه سراغ فامیل را می‌گیریم؛ مخصوصاً آن‌هایی که مدتی دور شده بودند. می‌رویم ببینیم حالشان چطور است، شاید کاری از دستمان بربیاید.توی روستا هنوز کسی درست نمی‌دانست جنگ یعنی چه، یا تجمع مردم چه شکلی است. چند نفر شدیم و در کوچه‌های خاکی قدم زدیم و با مشت‌های گره کرده، شعار دادیم. کم بودیم؛ اما همین کم‌بودن هم چشم‌ها را به سمت‌مان کشاند. بعد پسرهای نوجوان روستا آمدند و با هم دعای توسل و سوره فتح خواندیم؛ صدایشان در کوچه می‌پیچید و هوای سرد بارانی را گرم‌تر می‌کرد. خانه‌ی عمو؛ اما مثل قبل نبود. نمی‌دانم تأثیر جنگ بود یا حمله‌ی دیشب که نزدیک محله‌شان شده بود. هر چه بود، عمو آرام‌تر شده بود؛ انگار چیزی درونش خاموش‌تر نفس می‌کشید. از چیزهایی که همیشه حرف می‌زد، دیگر چیزی نمی‌گفت. ما از حال‌وهوای مردم گفتیم، از جمع‌هایی که هر روز شکل می‌گیرد و حس شگفت‌انگیزی که در میدان جریان دارد.خاله و شوهرش مدام از چیزهای دیگر حرف می‌زدند، انگار می‌خواستند سایه‌ی جنگ روی مهمانی‌هایشان ننشیند؛ اما پسر جوانشان رهایش نمی‌کرد؛ از جنگ می‌گفت، از بی‌خبری‌ها، از اف 35 رادار گریز و سرنوشت نامعلوم موشک‌های ایرانی. ما هم با صبوری جوابش را می‌دادیم. گاهی می‌پذیرفت و گاهی نه.نوروز امسال برایمان متفاوت است. با خودم می‌گویم شاید همین دیدارها، همین حرف‌های کوچک، همان چیزی باشد که دل‌هایمان این روزها لازم دارد، همان چیزی که آرامش به دل آدم می‌پاشد؛ هرچند کوتاه، هرچند لرزان.
✍ 🏻میم^_^نون