مرقومات جنگ

  سال‌ها پیش، یک پنجمِ مردمِ ایران، امتیاز کشت،زرع،خرید و فروش توتون و تنباکو را داشتند. اما حکومت وقت این امتیاز را به کشور انگلیس داد. واگذاری این امتیاز به منزله‌ی واگذاری حق حیات یک پنجم ملت ایران به انگلیس. در این میان آیت‌الله میرزای شیرازی همچون… بیشتر »

بسم الله با احتساب امروز بیست و شش روز از جنگ گذشته و بیست و پنج شب مردم در خیابانها سپری کرده‌اند و از کیان کشور دفاع کرده‌اند. با حساب امروز صبح بیست و پنج روز از خبر شهادت پدر امت گذشته و دلهای بی‌قرار برای دیدن دوباره‌ی روی ماهش ناامید شده. با حساب… بیشتر »

  هوا سنگین بود؛ بوی خاک و دود و ترس. تهران، شهر خاطره‌ها، زیر آوار بمب‌ها می‌لرزید. اما در میان این ویرانی، چیزی دیگر هم بود: یک اراده‌ی پولادین، یک خشم فروزان، یک فریاد جمعی که از دل خاکستر برمی‌خاست. شب‌ها، با وجود صدای بمب‌ها، مردم از خانه‌هایشان… بیشتر »

  «چه پاییز خشکی بر ما گذشت! روزهایی که آسمان بخل داشت و زمین از تشنگی ترک داشت. دشت‌ها خاموش و چشم‌به‌راه و دل کشاورزان از دیرآمدن باران گِره خورده بود. بسیاری از آن‌ها حتی جرئت نداشتند دانه‌های هر ساله را به دل زمین بسپارند.در شهرها و استان‌ها نماز… بیشتر »

  هرسال، به رسم آشنایی و احترامی دیرینه، قدم بر فرش خانه‌شان می‌گذاشتم. فضای نشیمن همیشه روشن از نورهای رنگارنگ صفحه‌ی تلویزیونی بود که صداها و چهره‌هایی به زعم خودشان «مهیج و جذاب» را نمایش می‌داد. اخبار را از همان جعبه‌ی پرزرق‌وبرقِ آن سوی مرزها دنبال… بیشتر »

  با دوندگی زیاد، توی جنوب برای خودش شغلی پیدا کرد. اما در حمله‌ی اسرائیل، محل کارش تخریب شده است. تا بهتر شدن اوضاع مجبور شد به خانه برگردد. اما بیکاری این مدت کلافه‌اش کرده است. چندباری هم می‌خواست برود که هر دفعه اطلاع می‌دادند کشتی را زدند. به… بیشتر »

  پاشنه‌ی دلمان از جا کنده شده است. صدای غرش‌هایی که امان از اعصابمان ربوده و کودکانی که پریشانند. جنگ! چه کلمه‌ی غریبی!بیست روز و چندی گذشته ولی هنوز نمی‌توانیم با آن‌ خو بگیریم. ما که عاشق صدای امواج دریا و سبزی صحراییم یا که سربلندی کوه و زردی برگ… بیشتر »

  تصویر هوایی از یک جنگنده را دیدم. خلبان در کابین خود نشسته بود و بمب و موشک‌های آماده هم در جایگاهشان متصل بودند. به تصویر خلبان خیره شدم، پشت آن کلاه و عینک مخصوص چیزی از چهره‌اش پیدا نیست.سعی می‌کنم او را تصور کنم. شاید در آن لحظه که حکم ماموریتش را… بیشتر »

پارچه را در دستم فشردم و با حرکت دستم گرد و غبار میز را کنار زدم؛ آن پلاک را دیدم. پلاک را با دلی غمگین اما سرشار از حماسه در دستم گرفتم تمام صحنه هایی که ابتدای سال ورودیم به حوزه از مدرسه دریافت کرده بودم از مقابل چشمانم گذشت. نمیدانم تا چه حد پاسدار… بیشتر »

  بخاری کم جان از درون قابلمه‌ی نقلی روی اجاق، مسیرکوتاهی را می‌رود. در یک آن محو می‌شود و باز تلاش برای آن‌که بگوید من نیز در درونم چیزی برای گفتن دارم. سفره‌ی دونفره‌ای گوشه‌ی پذیرایی کوچکمان انداختم. کار هر روز من این است که منتظر بمانم. از وقتی که… بیشتر »

  فرشته مگر همیشه باید بال داشته باشد تا اورا فرشته بنامیم؟ مگر فرشته‌ها سن و سال دارند! بیست روز پا به پای مادرت نفس کشیده‌ای. دستان کوچک و بهشتی‌ات در دستان برادرت لمس شده است. فضای خانه‌ای که بوی تو را گرفته بود و امید در لبخند مادر مظلومت، موج… بیشتر »

از آن شب که آسمان وطن، بوی باروت و فریب را با هم استشمام کرد، قرارمان این شد: نگهبانی. نگهبانی از مرزهای ایمان، از خاک و آب، از آرمان‌هایی که در رگ‌هایمان جاریست. آن‌ها با زبان دروغین، به دنبال ایجاد آشوب و ناامنی هستند؛ دشمن خارجی با آتش و فولاد و… بیشتر »

  هیچ وقت فکر نمی‌کردم از کنار شکوفه‌های درخت‌ بهاری بی‌‌تفاوت رد شوم. برای تک‌تک‌شان ذوق نکنم، ششصدتا عکس از زاویه‌های مختلف ازشان نگیرم. بوی شب‌بوهای صورتی و سفید و بنفش را از عمق جانم نفس نکشم و از توی آکواریوم پر از ماهیِ دست‌فروش کنار خیابان، زبل… بیشتر »

  سلام پدر، سلام امام، سلام سایه‌ای که دیگر بالای سرم نیست. امروز غم رفتنت و شوق بیعت با فرزندت، همه با هم به قلبم هجوم آورده‌اند. اشک‌ها بی‌اجازه سرازیر می‌شوند؛ نمی‌دانم از فراق توست یا از شوق وصال فرزندت. هرچه هست، گرم است و گونه‌های سرد و سرخ‌شده‌ام… بیشتر »

  نوبهار که می‌رسد، دشت دوباره جان می‌گیرد. شقایق‌ها یکی‌یکی سر از خاک برمی‌آورند؛ گل‌هایی که همیشه شکفتن‌شان در دل خود نشانی از امید دارد و در عین حال داغی پنهان در دل. گویی طبیعت نیز می‌خواهد بگوید هر رویشی، با رنجی در دل و هر لبخندی، با بغضی نشکفته… بیشتر »